σχεδόν 18

4.07.2015

 

 

Με δίχασαν χωρίς να με ρωτήσουν

και το όνομά μου

ως πολίτη

τυλίξανε με μαύρα σύννεφα

κι ομίχλη

 

Με πούλησαν

χωρίς να με ρωτήσουν μου ορίσανε τιμή

και με παζάρεψαν

και με ξεγύμνωσαν

 

Μου κρύψανε τον ήλιο

με μελανό πανί

και μου είπαν πως οι ραφές του

ήταν δικά μου σύνορα

χωρίς καν να γνωρίζω ακόμη

ποια είμαι και που πάω

 

Με θρήνησαν

χωρίς να ‘χω πεθάνει

και μου ζητούν μια λέξη να τους πω

μια λέξη που άλλοτε έβγαινε από το στόμα μου νερό

μα τώρα δεν μπορώ να ξεστομίσω

 

Και τώρα εδώ μπροστά σας

σχεδόν 18

ανοίγω τα φτερά μου να πετάξω

μα όσο μου λέτε «Πέτα! Πέτα, πιο ψηλά!»

τόσο περισσότερο τραβάτε τα σχοινιά μου

και με καρφώνετε μέσα στη γη

όλο και πιο βαθιά.

 

_

γράφει η Παναγιώτα Καραγιαννίδη 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Του πεπρωμένου σκάλες

Του πεπρωμένου σκάλες

Ανηφοριές, κατηφοριές έχει η ζωή μεγάλες κύκλους διαγράφουν οι στιγμές όμορφες, γκρίζες κι άλλες του πεπρωμένου σκάλες . Όταν η λύπη σου χτυπά απρόσκλητη την πόρτα δοκιμασία που ζητά υπομονής την νότα . Πολλών σου στόχων το βουνό απότομο κι οδυνηρό θα το ανεβείς...

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Διαβάστε κι αυτά

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

24 σχόλια

24 Σχόλια

  1. Αθηνά Μαραβέγια

    Πέτα, κοριτσάκι μου, και να προσπαθώ να κόβω τα σχοινιά!!!

    Απάντηση
  2. Χριστίνα Γαλιάνδρα

    Υπέροχο… Κι αυτό το κείμενο που έγραψες..” Πέταγμα ” είναι!!! Μπράβο σου!!!!

    Απάντηση
  3. Matina Mardeli

    Τι εξαιρετικά δοσμένη κραυγή απόγνωσης για τη σημερινή ζοφερή πραγματικότητα! Μάθημα για όλους μας γραμμένο με ποίηση! Μπράβο σου!

    Απάντηση
    • Παναγιώτα Καραγιαννίδη

      Η ποίηση ενώνει τους ανθρώπους και γέφυρες ποιεί
      ποτέ της δε γκρεμίζει τα ανθρώπινα
      μα τα προβάλλει σε τοίχους λευκούς
      να μη μπορούν να τα στοιχειώσουν
      οι σκιές

      Απάντηση
  4. Βάσω Αποστολοπούλου

    “μα όσο μου λέτε «Πέτα! Πέτα, πιο ψηλά!»
    τόσο περισσότερο τραβάτε τα σχοινιά μου
    και με καρφώνετε μέσα στη γη
    όλο και πιο βαθιά”.

    Εξαιρετικό, φίλη μου Παναγιώτα! Σπαραχτικό μέσα στην λιτότητα και την αφαιρετικότητά του, λέξεις που κόβουν σαν μαχαίρια και εικόνες που στοιχειώνουν.
    Πραγματικά συγκλονιστικό!

    Απάντηση
  5. Αλεξάνδρα Τσιλιμπάρη

    …ανατριχιαστικά υπέροχο… μεγαλειώδες…ΑΛΗΘΙΝΟ!!!!!

    Απάντηση
    • Παναγιώτα Καραγιαννίδη

      Παναγιώτα… Δεν πειράζει όμως. Πραγματικά, τι υπέροχο το όνομα Χριστίνα; Θυμίζει το Χριστό. 🙂
      Σας ευχαριστώ για το σχόλιό σας!

      Απάντηση
  6. Παναγιώτης Σκοπετέας

    Παναγιώτα, συνονόματή μου
    ένα στίχο της Δημουλά
    μόνο θα ήθελα να σου γράψω :

    Kαι είναι η ασφυξία των διαστάσεων
    ο σπόρος των θαυμάτων …

    Κάποιοι στην ασφυξία σαν από πείσμα,
    κάνουν καλύτερες πτήσεις …

    Με την ευχή να γράφεις πάντα όμορφα ποιήματα σαν κι αυτό,
    αφενός για να νικάς τις ασφυξίες κι αφετέρου για να μπορείς Παναγιώτα
    μου να πετάς πιο ψηλά …

    Απάντηση
    • Παναγιώτα Καραγιαννίδη

      Τα λόγια των ανθρώπων μπορούν να φτιάξουνε ανθρώπους, μπορούν και να χαλάσουν.
      Εσείς με τα δικά σας αλλά και της κυρίας Δημουλά με συγκινήσατε, καθώς είδα πως το πέταγμα είναι κοντά απλά θέλει τόλμη και υπομονή.

      Απάντηση
  7. Νικολέττα Μπακατσέλου

    Πόσο μα πόσο συμπάσχω μαυτά τα λόγια σας. Μιλήσατε με την ψυχή σας μα και με την ψυχή πολλών ακόμα. Δεν είστε μόνη σαυτή τη σκλαβιά που μας έταξαν. Δεν είστε μόνη όμως ούτε και στα όνειρα που κλεφτά κάνετε. Ονειρευόμαστε, χορεύουμε , ζούμε μαζί. Κι όμως… το πέταγμα δεν αργεί.

    Απάντηση
  8. Μάχη Τζουγανάκη

    Μπράβο σου κορίτσι μου. Ποιητική αποτύπωση μιας δύσκολης εποχής που κόβει φτερά. Εμείς όμως μάθαμε να πετάμε με την καρδιά μας!

    Απάντηση
  9. D.T.

    Άναυδη η ανταπόκριση με λόγια σε κάτι τόσο βροντερά πραγματικό παρ’όλη την ποιητική του φορεσιά!Εύγε σας!

    Απάντηση
  10. Μαριάνθη Πλειώνη

    Πολύ ωραίο το ποίημά σου Παναγιώτα,Πέτα ψηλά…μόνο!!!!

    Απάντηση
  11. Χριστίνα Σουλελέ

    Πέτα Παναγιώτα, πέτα κι άσε τους άλλους . Στο τέλος θα βαρεθούν να τραβάνε τα σχοινιά όταν σε δουν εσένα αποφασισμένη.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου