Select Page

Σ’ ένα παλιό ταξί

Σ’ ένα παλιό ταξί

car_travel

«Κουράστηκα να ζω σε έναν τόσο αφιλόξενο κόσμο.
Είναι τελικά η αδιαφορία η μόνη λύση.
Να περπατώ στο δρόμο έχοντας το βλέμμα μου καρφωμένο στο δάπεδο.
Δεν θέλω να αντικρίσω τη δυστυχία κανενός.
Κυρίως γιατί δεν χωράει άλλο βάρος σ’ αυτό το σώμα.
Καθόλου ρομαντικές δεν βρίσκω τις τυχαίες ματιές
Αυτές που μες το πλήθος συναντάς απρόσμενα και νιώθεις τάχα μια σπίθα.
Είναι πλάνη η σπίθα και πλάνη ο άλλος,
γιατί η ζωή χρειάζεται πολλά περισσότερα.
Απαιτεί και διεκδικεί.
Σαν χάρος υψώνει το ρόδινο δρεπάνι της.
Σε κάποιους θα φανεί ψυχρό, μα αγαπώ τη μοναξιά μου.
Ένα χιλιοπροδωμένο κορμί θέλει να μείνει για λίγο μόνο,
το έχει ανάγκη.
Το έχει ανάγκη να μην περιπέφτει σε μεγάλα και βαθιά λόγια.
Σε πηγάδια πόνου,
εκεί που κανείς δεν θα το ακούσει να κραυγάζει για βοήθεια.
Να μην βασίζεται πουθενά παρά στον ίδιο του τον εαυτό.
Να μην υποκρίνεται ότι κατέχει όσα ποτέ δεν θα κατακτήσει.
Θέλω να ζω στη δική μου παράσταση.
Να μην πρέπει να παίξω ρόλους που είναι από καιρό πιασμένοι.
Δεν το επέλεξα, μα συμβιβάστηκα.
Και για να πω την αλήθεια, δεν μπορούσα να κάνω και πολλά.
Δεν το ζήτησα από κάποιον να μπει στη ζωή μου.
Είναι οι άνθρωποι που σε κάνουν να ελπίζεις.
Αυτοί οι ίδιοι, που φεύγουν και ύστερα νιώθεις πιο άδειος από ποτέ.
Ο κάθε φόβος μου, ή τρέλα μου η κάθε μια,
αποδείχτηκαν όλο τόσο φριχτά προφητικά.
Είμαι και θα είμαι εγώ, το μόνο μου παντοτινό στήριγμα."

Και αναρωτιέμαι, πώς με γέμισε με στοχασμούς βαθύτατους το χαμένο βλέμμα μιας κοπέλας, που μοιραστήκαμε ένα βράδυ μια διαδρομή σ' ένα παλιό ταξί...

 

_

γράφει η Ελένη Βαρδαξόγλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Μάχη Τζουγανάκη

Δηλώνω τυπικά αρχισυντάκτρια της σελίδας. Άτυπα όμως και πιο γνήσια, δηλώνω μέλος μιας όμορφης ομάδας πολύ δεμένης που οι «τίτλοι» του καθενός είναι περιττοί. Δηλώνω επίσης συγγραφέας, ποιήτρια, ερασιτέχνης φωτογράφος, μουσικόφιλή, βιβλιόφιλη, θεατρόφιλη, σινεφίλ και ερωτευμένη με οτιδήποτε ξυπνά τη δημιουργικότητά μου. Τελικά όμως έμαθα… πως το να δηλώνει κανείς τι είναι και τι δεν είναι, είναι ένα μεγάλο παραμύθι, όχι από εκείνα που μου αρέσει να διαβάζω, αλλά από εκείνα που σου θέτουν όρια και σε στριμώχνουν σε καλούπια. Μα εγώ τις λέξεις «όρια» και «καλούπια» τις έχω αφαιρέσει από το λεξιλόγιο της ψυχής μου...

4 Σχόλια

  1. Μαρία Κ.

    Κάποιες φορές η μοναξιά μας…..είναι η καλύτερη παρέα! !!Πολύ όμορφο!!!Την Καλημέρα μου!!!

    Απάντηση
  2. Άννα Ρουμελιώτη

    “Eίμαι και θα είμαι εγώ, το μόνο μου παντοτινό στήριγμα.” Αυτό είναι αλήθεια πολύ μεγάλη αλήθεια!!!!!!!

    Απάντηση
  3. Ανώνυμος

    Σας ευχαριστώ πολύ ! Καλημέρα !

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Εγγραφείτε στο newsletter

Ακολουθήστε μας!

Ακόλουθοι

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Έλληνες εκδότες

Έλληνες εκδότες

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!