Επιλέξτε Page

Σ’ ένα παλιό ταξί

18.03.2016

car_travel

«Κουράστηκα να ζω σε έναν τόσο αφιλόξενο κόσμο.
Είναι τελικά η αδιαφορία η μόνη λύση.
Να περπατώ στο δρόμο έχοντας το βλέμμα μου καρφωμένο στο δάπεδο.
Δεν θέλω να αντικρίσω τη δυστυχία κανενός.
Κυρίως γιατί δεν χωράει άλλο βάρος σ’ αυτό το σώμα.
Καθόλου ρομαντικές δεν βρίσκω τις τυχαίες ματιές
Αυτές που μες το πλήθος συναντάς απρόσμενα και νιώθεις τάχα μια σπίθα.
Είναι πλάνη η σπίθα και πλάνη ο άλλος,
γιατί η ζωή χρειάζεται πολλά περισσότερα.
Απαιτεί και διεκδικεί.
Σαν χάρος υψώνει το ρόδινο δρεπάνι της.
Σε κάποιους θα φανεί ψυχρό, μα αγαπώ τη μοναξιά μου.
Ένα χιλιοπροδωμένο κορμί θέλει να μείνει για λίγο μόνο,
το έχει ανάγκη.
Το έχει ανάγκη να μην περιπέφτει σε μεγάλα και βαθιά λόγια.
Σε πηγάδια πόνου,
εκεί που κανείς δεν θα το ακούσει να κραυγάζει για βοήθεια.
Να μην βασίζεται πουθενά παρά στον ίδιο του τον εαυτό.
Να μην υποκρίνεται ότι κατέχει όσα ποτέ δεν θα κατακτήσει.
Θέλω να ζω στη δική μου παράσταση.
Να μην πρέπει να παίξω ρόλους που είναι από καιρό πιασμένοι.
Δεν το επέλεξα, μα συμβιβάστηκα.
Και για να πω την αλήθεια, δεν μπορούσα να κάνω και πολλά.
Δεν το ζήτησα από κάποιον να μπει στη ζωή μου.
Είναι οι άνθρωποι που σε κάνουν να ελπίζεις.
Αυτοί οι ίδιοι, που φεύγουν και ύστερα νιώθεις πιο άδειος από ποτέ.
Ο κάθε φόβος μου, ή τρέλα μου η κάθε μια,
αποδείχτηκαν όλο τόσο φριχτά προφητικά.
Είμαι και θα είμαι εγώ, το μόνο μου παντοτινό στήριγμα."

Και αναρωτιέμαι, πώς με γέμισε με στοχασμούς βαθύτατους το χαμένο βλέμμα μιας κοπέλας, που μοιραστήκαμε ένα βράδυ μια διαδρομή σ' ένα παλιό ταξί...

 

_

γράφει η Ελένη Βαρδαξόγλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η ορθογραφία του σταχυού

Η ορθογραφία του σταχυού

Το σχολείο μας πάταγε στα πέλαγα. Ούτε γαλότσες, ούτε τίποτα: οι τοίχοι του βουλιάζαν αξυπόλυτοι στις άμμους των βυθών, κι εκεί δανά γλυκόβραζαν μέρα-νύχτα μέσα στ’ αλατοζούμι1 του Ιονίου. Χτισμένο ίσα-ίσα πάνω στα ριζά μιας πλαγιάς μούχλικης2, πέτσινης και καμένης,...

Περιστέρια

Περιστέρια

Όταν πιάνω να γράψω κάτι τις, το κύριο μέλημά μου είναι, αυτό το κάτι τις να μην είναι δυσάρεστο και γεμάτο μουρτζούφλα. Δεν το αντέχω αυτό το εμπόριο της θανατολατρείας και της απονιάς. Τα ξέρουμε όλα αυτά. Τα ζούμε στο πετσί μας επί καθημερινής βάσης και δεν είναι...

Σχέδια εξόντωσης

Σχέδια εξόντωσης

Τον κοίταξε βαθιά στα μάτια του τα μελιά και εκείνο που διέκρινε, πραγματικά την κατατρόμαξε. Αυτός από τη μεριά του, κατέβαλε προσπάθειες να κρύψει τις μύχιες σκέψεις και σχέδια που έκανε όχι επί χάρτου, αλλά κατ’ ευθείαν στο δόξα πατρί. Είναι πράγματι αλήθεια αυτό...

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Θα ‘τανε τώρα μια δεκαριά μέρες, που οι αέρηδες δεν είχανε βάλει γλώσσα μέσα. Σκλήριζαν1, ετσακώνουνταν, στενάζανε, σφυρίζανε, παίζανε και τα πνευστά τους: και δώστου φλογέρα η Τραμουντάνα, και δώστου φυσαρμόνικα η Όστρια, ο Λεβάντες το σαξόφωνο κι ο Πουνέντες το...

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Διαβάστε κι αυτά

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Τα πεντόβολα

Τα πεντόβολα

Τρεις μικροί φίλοι, ο Κωστής, ο Μανολιός και ο Γιωργής, ήταν αφοσιωμένοι εδώ και ώρα στο παιχνίδι τους, πού έλκυε την καταγωγή του από τα παλιά, στο πολύ βαθύ του χρόνου, εκείνον τον αρχαίο χρόνο και καθώς όλα έδειχναν, δεν θα είχε και πολλή ζωή πια. Ε, νισάφι πια,...

Καλό Παράδεισο

Καλό Παράδεισο

Ευθύς εξ αρχής το ξεκαθαρίζω, προς αποφυγήν παρερμηνειών: Δεν πιστεύω στα όνειρα σαν πηγή προφητείας των μελλούμενων. Μετ’ εμφάσεως έχω κατά καιρούς υποστηρίξει ότι τα όνειρα δεν είναι άλλο από ένα αποκύημα τού υποσυνειδήτου και εμείς οι σκηνοθέτες του, ακούσιοι μεν...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Μαρία Κ.

    Κάποιες φορές η μοναξιά μας…..είναι η καλύτερη παρέα! !!Πολύ όμορφο!!!Την Καλημέρα μου!!!

    Απάντηση
  2. Άννα Ρουμελιώτη

    “Eίμαι και θα είμαι εγώ, το μόνο μου παντοτινό στήριγμα.” Αυτό είναι αλήθεια πολύ μεγάλη αλήθεια!!!!!!!

    Απάντηση
  3. Ανώνυμος

    Σας ευχαριστώ πολύ ! Καλημέρα !

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου