Επιλέξτε Page

Σ’ αγαπώ, μην αργήσεις

21.05.2020

Έκανε δυο βήματα και σταμάτησε. Κοίταξε γύρω του. Άγνωστο μέρος. Πού βρίσκεται; Οι δρόμοι σκοτεινοί και ξένοι. Τίποτα γνώριμο. Η καρδιά του χτυπούσε δυνατά. Έβγαλε απ’ την τσέπη του ένα σημείωμα «Σ’ αγαπώ, μην αργήσεις». Κρύος ιδρώτας τον έλουσε. Κοίταξε ψηλά, τα σύννεφα είχαν πυκνώσει. Ένα γεράκι πετούσε αγέρωχο. «Πόσο θα ‘ θελα να ‘χα φτερά να πετάω» μια γυναικεία φωνή αντηχεί στο κεφάλι. Απλώνει τις παλάμες του μπροστά στα μάτια. Ρυτιδιασμένες και ταλαιπωρημένες. Προχωράει ως την άκρη του δρόμου και κοιτάζει μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι του. Ερημιά. Κανείς δεν κυκλοφορεί. Τα μαγαζιά κλειστά. Δυο σκουλήκια στο έδαφος σχηματίζουν μια καρδιά. «Αν κάποια μέρα ψάξεις να με βρεις, θα με βρεις στην καρδιά» στίχοι αναδύονται στο μυαλό του και σιγομουρμουρίζει μια άγνωστη μελωδία. Ο ιδρώτας στάζει στο λαιμό του. Ένα μούδιασμα νιώθει σε όλο του το κορμί. Συνεχίζει να τραγουδάει από μέσα του. Τα πόδια του έχουν καρφωθεί στο έδαφος και κοιτάζει στο κενό με ολάνοιχτα μάτια. «Σ’ αγαπώ, μην αργήσεις» ακούει και πάλι τη φωνή στα ηχεία του μυαλού του. Τα πόδια του αρχίζουν να κινούνται. Περίεργα. Ρυθμικά. Χορεύει ταγκό στη μέση του δρόμου. Ένα, δύο-τρία, ένα, δύο-τρία. Χορεύει πιο ζωηρά, γελάει. Μια απίστευτη χαρά τον πλημμυρίζει. Η καρδιά του χτυπάει σαν τρελή. Ακούει τους χτύπους της. Σαν κάτι να φωνάζουν. Τακ-τακ, τακ-τακ, Αν-να, Αν-να. Φωνάζει δυνατά κι η φωνή του γίνεται κραυγή, σπαρακτική, αντηχεί σε όλη την πλάση «Άννα». 

Κανείς δεν τον ακούει. Μόνο μια γάτα έρχεται και τρίβεται ναζιάρικα στα πόδια του κι ύστερα τον κοιτάζει κατάματα. Αυτή η ματιά! Στις οθόνες του μυαλού του προβάλλεται ένα ζευγάρι μάτια, που τον κοιτάζει έντονα. Είναι τόσο λαμπερά! Σαν αστέρια τον οδηγούν. Τεντώνει τα χέρια μπροστά και προχωρά σαν τυφλός. Σαν υπνωτισμένος περπατά, διασχίζοντας τους μεγάλους δρόμους και τα στενά σοκάκια. «Έρχομαι αγάπη μου» ψελλίζει. Ξάφνου οι δρόμοι γεμίσανε κόσμο κι η βουή των αυτοκινήτων διαπέρασε τα αυτιά του. Η πόλη έχει πάρει ζωή. Ο ήλιος βγήκε από τα σύννεφα και σκορπίζει το φως του. Μια γοητευτική, ηλικιωμένη γυναίκα ορμάει στην αγκαλιά του. «Αγάπη μου! Δεν έπρεπε να σ’ αφήσω μόνο». Εκείνος την κοιτάζει σαστισμένος. Βγάζει από την τσέπη του ένα κουτάκι και της το δίνει. «Τα κατάφερα Αννούλα μου, σου πήρα το δωράκι σου» της λέει, μα δε θυμάται γιατί της το πήρε. Εκείνη συγκινημένη τον πιάνει από το χέρι και τον οδηγεί στο σπίτι, μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα.

«Θυμήθηκες την επέτειό μας;» του λέει δακρυσμένη. Εκείνος την κοιτάζει με απορία. «Ανησύχησα πολύ Αντώνη μου, δεν έπρεπε να βγεις μόνος σου». «Μα πήρα τον χάρτη μαζί μου» της λέει και της δίνει το σημείωμα από την τσέπη, που είχε γράψει εκείνη, πριν σαράντα έξι χρόνια, όταν έφευγε για το μέτωπο. «Με αυτά τα λόγια φυλαχτό, πάντα επέστρεφα στο σπίτι». Η Άννα τον αγκάλιασε σφιχτά και του είπε «Σ’ αγαπώ» με όλη τη δύναμη της ψυχής της κι εκείνος ένιωσε αγαλλίαση μέσα στα δυο της χέρια και μια γλύκα στην καρδιά.

 

_

γράφει η Ράνια Σιαμορέλη

Ακολουθήστε μας

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Η Ρίτα, φοιτήτρια στην Αρχιτεκτονική, στην επαρχιακή πόλη, χαιρόταν το επιτέλους κατάδικό της δωμάτιο, μια γκαρσονιέρα στο ισόγειο κεντρικής πολυκατοικίας. Έξι τα ξημερώματα ανυπόμονη για τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών και για τη μέρα που ερχόταν. Ανακουφισμένη...

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Διαβάστε κι αυτά

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

-Όχι ρε πούστη χάρε, δε θα το πάρεις το παιδί! Φώναζε και έβριζε με πάθος καθώς έκανε ανάνηψη στο 12χρονο αγόρι, που είχε φύγει στη μέση του χειρουργείου. Ο ιδρώτας είχε ποτίσει το πρόσωπό του, μα το βλέμμα του, γεμάτο πείσμα κοιτούσε κατάματα τον χάροντα, που έστεκε...

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου