Σ’ αγαπώ, μην αργήσεις

21.05.2020

Έκανε δυο βήματα και σταμάτησε. Κοίταξε γύρω του. Άγνωστο μέρος. Πού βρίσκεται; Οι δρόμοι σκοτεινοί και ξένοι. Τίποτα γνώριμο. Η καρδιά του χτυπούσε δυνατά. Έβγαλε απ’ την τσέπη του ένα σημείωμα «Σ’ αγαπώ, μην αργήσεις». Κρύος ιδρώτας τον έλουσε. Κοίταξε ψηλά, τα σύννεφα είχαν πυκνώσει. Ένα γεράκι πετούσε αγέρωχο. «Πόσο θα ‘ θελα να ‘χα φτερά να πετάω» μια γυναικεία φωνή αντηχεί στο κεφάλι. Απλώνει τις παλάμες του μπροστά στα μάτια. Ρυτιδιασμένες και ταλαιπωρημένες. Προχωράει ως την άκρη του δρόμου και κοιτάζει μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι του. Ερημιά. Κανείς δεν κυκλοφορεί. Τα μαγαζιά κλειστά. Δυο σκουλήκια στο έδαφος σχηματίζουν μια καρδιά. «Αν κάποια μέρα ψάξεις να με βρεις, θα με βρεις στην καρδιά» στίχοι αναδύονται στο μυαλό του και σιγομουρμουρίζει μια άγνωστη μελωδία. Ο ιδρώτας στάζει στο λαιμό του. Ένα μούδιασμα νιώθει σε όλο του το κορμί. Συνεχίζει να τραγουδάει από μέσα του. Τα πόδια του έχουν καρφωθεί στο έδαφος και κοιτάζει στο κενό με ολάνοιχτα μάτια. «Σ’ αγαπώ, μην αργήσεις» ακούει και πάλι τη φωνή στα ηχεία του μυαλού του. Τα πόδια του αρχίζουν να κινούνται. Περίεργα. Ρυθμικά. Χορεύει ταγκό στη μέση του δρόμου. Ένα, δύο-τρία, ένα, δύο-τρία. Χορεύει πιο ζωηρά, γελάει. Μια απίστευτη χαρά τον πλημμυρίζει. Η καρδιά του χτυπάει σαν τρελή. Ακούει τους χτύπους της. Σαν κάτι να φωνάζουν. Τακ-τακ, τακ-τακ, Αν-να, Αν-να. Φωνάζει δυνατά κι η φωνή του γίνεται κραυγή, σπαρακτική, αντηχεί σε όλη την πλάση «Άννα». 

Κανείς δεν τον ακούει. Μόνο μια γάτα έρχεται και τρίβεται ναζιάρικα στα πόδια του κι ύστερα τον κοιτάζει κατάματα. Αυτή η ματιά! Στις οθόνες του μυαλού του προβάλλεται ένα ζευγάρι μάτια, που τον κοιτάζει έντονα. Είναι τόσο λαμπερά! Σαν αστέρια τον οδηγούν. Τεντώνει τα χέρια μπροστά και προχωρά σαν τυφλός. Σαν υπνωτισμένος περπατά, διασχίζοντας τους μεγάλους δρόμους και τα στενά σοκάκια. «Έρχομαι αγάπη μου» ψελλίζει. Ξάφνου οι δρόμοι γεμίσανε κόσμο κι η βουή των αυτοκινήτων διαπέρασε τα αυτιά του. Η πόλη έχει πάρει ζωή. Ο ήλιος βγήκε από τα σύννεφα και σκορπίζει το φως του. Μια γοητευτική, ηλικιωμένη γυναίκα ορμάει στην αγκαλιά του. «Αγάπη μου! Δεν έπρεπε να σ’ αφήσω μόνο». Εκείνος την κοιτάζει σαστισμένος. Βγάζει από την τσέπη του ένα κουτάκι και της το δίνει. «Τα κατάφερα Αννούλα μου, σου πήρα το δωράκι σου» της λέει, μα δε θυμάται γιατί της το πήρε. Εκείνη συγκινημένη τον πιάνει από το χέρι και τον οδηγεί στο σπίτι, μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα.

«Θυμήθηκες την επέτειό μας;» του λέει δακρυσμένη. Εκείνος την κοιτάζει με απορία. «Ανησύχησα πολύ Αντώνη μου, δεν έπρεπε να βγεις μόνος σου». «Μα πήρα τον χάρτη μαζί μου» της λέει και της δίνει το σημείωμα από την τσέπη, που είχε γράψει εκείνη, πριν σαράντα έξι χρόνια, όταν έφευγε για το μέτωπο. «Με αυτά τα λόγια φυλαχτό, πάντα επέστρεφα στο σπίτι». Η Άννα τον αγκάλιασε σφιχτά και του είπε «Σ’ αγαπώ» με όλη τη δύναμη της ψυχής της κι εκείνος ένιωσε αγαλλίαση μέσα στα δυο της χέρια και μια γλύκα στην καρδιά.

 

_

γράφει η Ράνια Σιαμορέλη

Ακολουθήστε μας

Άνιση αντιπαλότητα

Άνιση αντιπαλότητα

Ήταν η δεύτερη γάτα που μου σκότωναν μέσα σε ελάχιστους μήνες. Και δεν ήταν από κάποια δικαιολογημένη αφορμή που να μπορούν να την επικαλεστούν. Ήταν η χαρά τους να σου προκαλούν στενοχώρια και να σε φέρνουν σε δύσκολη θέση. Ακόμη κι αυτοί που φαίνονταν αμέτοχοι όταν...

Σαπουνόφουσκες

Σαπουνόφουσκες

ΣΑΠΟΥΝΟΦΟΥΣΚΕΣ επώδυνος αποχωρισμός στον πεζόδρομο Έζησα τα πέντε πρώτα χρόνια της ζωής μου στον πεζόδρομο, στον οποίο βρισκόταν το προποτζίδικο του παππού και της γιαγιάς μου. Από πάνω ήταν το σπίτι μας.  Ήταν ένας ήσυχος πεζόδρομος μέσα στη μεγαλούπολη. Αν κάποιος...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη - Το αμφιθέατρο είναι τεράστιο. Ανεβαίνω τα σκαλιά προσπαθώντας να επιλέξω που θέλω να καθίσω σήμερα. Διαλέγω ένα από αυτά στην tρίτη σειρά από το τέλος. Όσο πιο ψηλά τόσο πιο μακριά από τα μάτια του καθηγητή. Εισαγωγή στη μυθολογία στις 8...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το φλερτ

Το φλερτ

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Μόλις ήρθε το μήνυμα από το αγόρι της. Περιχαρής πληκτρολόγησε την απάντηση αγάπης. Όλα ήταν τόσο αυτοματοποιημένα πλέον. Η αγάπη μπορούσε να βρει καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να γίνει story...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου