Σ’ ετούτο τον τόπο

19.04.2016

Σ’ ετούτο τον τόπο, γη νησιωτική, με την ακτογραμμή της

να χωρίζει τους ανθρώπους από τα όνειρα.

Παιδιά δεν μεγαλώνουν στη γη αυτή.

Αυτόχειρα όλα τράβηξαν για τις βουνοκορφές του θανάτου,

αυτές τις ξασπρισμένες από τον πάγο των ψυχών κορφές

με τις νάρκες της συνείδησης να κρύβονται σαπισμένες στο υγρό χιόνι.

Σ’ αυτόν τον τόπο, στις πέτρες του φυτρώνουν γιασεμιά

και η θάλασσα μια απέραντη δακρύων έκταση

με τα βράχια κυρτωμένες των ανθρώπων να είναι ράχες.

Αγκάθια για σκουλαρίκια στολίζουν τους ανθρώπους.

Αρχαιολόγοι ανακάλυψαν στις ανασκαφές το ανάκλιντρο του χάροντα.

Σκελετωμένος κι αυτός κουράστηκε το δικό του να προσμένει τέλος.

-  Γρήγορα, φυτέψτε το ξανά στη γη.

-  Αυτά δεν αρέσουν στους τουρίστες.

-  Αυτοί συνήθισαν να μεθοκοπούν στις πλατείες των εκκλησιών

των άλλοτε ψαροχωριών μας.

-  Μην τους μιλάτε για το θανατικό που ξέσπασε εδώ και χρόνια τώρα.

-  Θα φύγουν κι εμείς τι θα απογίνουμε μετά;

-  Θα μείνουμε και πάλι με το θανατικό;

Η ξέρα αυτή μια της Αφροδίτης ερωτική κλίνη

που τώρα οι κάτοικοι της- άλλοτε πιστοί στα όργια- μετοίκησαν εν τόπω χλοερό.

Ένας παπάς απέμεινε στο μοναστήρι του Μαχαιρά

να σπέρνει τα δόντια του ταύρου που διαμέλισε ο Άδωνης

προτού ο Παύλος με το χιτώνιο του καλόγερου να του ντύσει τους ώμους.

Και πίσω του στρατιές νεκρών με ξεχαρβαλωμένα τα κόκκαλα

μα έχοντας στα χέρια ακόμη το αντίδωρο της πρωινής λειτουργίας.

Κι ας μην είχαν δόντια για να το φάνε.

-  Σταμάτα. Έχουμε γίνει πια νεκρόφιλοι. Πιστοί σε εικονίσματα και σε αγιογραφίες.

Σκέλεθρα αγίων πια προσκυνούμε και φοβόμαστε, φοβόμαστε.

-  Όλο και πιο πολύ φοβόμαστε

-  Δεν είδα Άγιο σε τούτον τον τόπο, μήτε σωμάτων και ψυχών ανάσταση.

Παρά μόνο ένα κουφάρι φαγωμένο από τους κύνες λιαζόταν στο θερινό λιοστάσι.

Κι απέναντι του η θάλασσα πνιγμένη στα αμπέλια και στα λιόδεντρα.

-  Όμορφη που είναι η θάλασσα, Αύγουστο μήνα. Πεθύμησα τη θάλασσα.

Τη δική μου θάλασσα. Οι άλλες είναι αλλιώτικες.

Δεν έχουν το ξεθωριασμένο αυτό χρώμα της,

το πυκνό της αλάτι και τις φωνές από τα απέναντι δωμάτια των εραστών

ή των ετοιμοθάνατων.

Σ’ αυτήν που κολύμπησα τα όνειρα μου,

 που λούστηκα ένα βράδυ τ’ Αυγούστου,

τότε πριν ξεσπάσει το θανατικό.

Σ’ αυτήν που κρυβόμουν στα βράχια,

που έστηνα καρτέρι στα καβούρια και με γυμνά χέρια

στρίμωχνα τα μάτια μου στις δαγκάνες τους.

 

-  Βρωμάει ο τόπος σας πτωμαΐνη. Σας σιχάθηκα.

 

-  Καταραμένε πλάστη των λέξεων, επάνω μας της ψυχής σου το έρεβος
σαν σύννεφο ρίχνεις.

 

-  Βρωμάει ο τόπος μας πτωμαΐνη. Μας σιχάθηκα.

 

_

γράφει ο Αντρέας Πολυκάρπου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Σείριος

Σείριος

Σε είδα σήμερα Μυστική μου ερωμένη. Μικρή μελαγχολική απροστάτευτη με έψαχνες χωρίς να ξέρεις το γιατί σε έψαχνα σε έβρισκα σε έχανα. Και ήσουν παντού δεν ήθελα να σου μιλώ να σε αρπάξω ήθελα να καταστρέψω τη εύθραυστη ηρεμία σου Να σου γυμνώσω τα στήθη Να τα δαγκώσω...

Το φως δεν επαιτεί…

Το φως δεν επαιτεί…

- γράφει η Θεοδοσία Αργυράκη - Ασαργιωτάκη - Με αλαζονεία λεηλατήθηκε, δε νικήθηκε  ότι αναστήθηκε στο φως είναι εκεί  στις παγωμένες αίθουσες κραυγάζει με τέχνης ρωμαλέα, αιώνια φωνή. __Δεν σου ανήκω, δεν είμαι εδώ θρηνούν τα ακρωτηριασμένα μέλη μου  με το ρυθμό της...

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Πού να ’ξερες γέρο Έρνεστ πως θα γινόμασταν συμμαθητές   στην Αίθουσα του Ανοιχτού Ορίζοντα μαζί να έρπουμε με μάτια δακρυσμένα   Και εγώ σαν ένας από σένα να βλέπω, να μιλώ και  να απορώ Τι Λάθος Έκανα  όταν ξεκίνησα να Ζω και να Aγαπώ τη Θάλασσα   Ω!...

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Κάθε Δεκέμβρη

Κάθε Δεκέμβρη

Περπατούσες κι εσύ στο στενό εκείνο δρόμο το Δεκέμβρη, με τα μάτια σου ανοικτά.  Ονειροπολώντας ένα κατευθυνόμενο χρωματιστό Χριστουγεννιάτικο μέλλον. Διατάζοντας, την ευτυχία που περιμένεις, κάθε Δεκέμβρη. Όλα τα σχέδια σου συσκευασμένα, τυλιγμένα με το γυαλιστερό...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Κάθε Δεκέμβρη

Κάθε Δεκέμβρη

Περπατούσες κι εσύ στο στενό εκείνο δρόμο το Δεκέμβρη, με τα μάτια σου ανοικτά.  Ονειροπολώντας ένα κατευθυνόμενο χρωματιστό Χριστουγεννιάτικο μέλλον. Διατάζοντας, την ευτυχία που περιμένεις, κάθε Δεκέμβρη. Όλα τα σχέδια σου συσκευασμένα, τυλιγμένα με το γυαλιστερό...

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που γρατσουνάει το μέσα σου κι ανοίγει κουφάλες στην καρδιά σου Που στο κοπιαστικό χαμόγελό σου κεντάει μια Ατέρμονη γραμμή Που τα χέρια σου διπλώνει σαν να ‘σαι μαριονέτα ανήμπορη. Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που –σαν αλλοτινό τσογλάνι της...

Έρως

Έρως

Από την πλούσια γενιά του πατρός σου  Στην μίζερη μεριά της μητρός σου...   Πώς γίνεται να κάνεις τέτοιο σαματά  Όταν μπαίνεις στην ψυχή βαθιά, Να χτυπάς βαριά την καρδιά και το μυαλό  Το μόνο που μ΄ αφήνεις· τον αναστεναγμό.   Να τρέμω σαν το ψάρι, να...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    τον ένιωσα τον τόπο αυτόν που περιγράψατε…τον είδα..ή μάλλον τον εχω δει…όπως επίσης πεθύμησα και εκείνη τη θάλασσα που κολουμπούσαν τα όνειρά μας…

    πολύ ιδιαίτερο αυτό σας το ποίημα….ο διάλογος που έχετε βάλει δίνει μια θεατρικότητα που αυξάνει την έντασή του.
    την καλησπέρα μου

    Απάντηση
  2. Αντρεας

    Σας ευχαριστω πολυ

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου