Τέκμησσα (Παρωδία)

18.11.2017

Απαπαπαπα…. Μόνο αυτός μου έλειπε. Και δεν υπάρχει πιο μεγάλος κουτσομπόλης από δαύτον…

-Καλώς τον, καλώς τον. Μη μιλάς, ξέρω γιατί ήρθες, κάτσε και θα στα πω.

Που λες… εχτές το βράδυ, θα ’ταν περασμένα μεσάνυχτα, του τη δίνει του δικού μου και μου λέει  «την κάνω».

«Πού πας, χριστιανέ μου, νυχτιάτικα;» τον ρωτώ.

«Πάψε» μου λέει.

«Μα…»

«Σκάσε μωρή» μου λέει και σηκώνεται και φεύγει.

Όπως φαντάζεσαι, τα πήρα κρανίο. Άντρας, σκέφτηκα. Με έχει σα δούλα. Να του σκουπίζω, να του καθαρίζω, να του τινάζω και μετά να μου λέει και σκάσε. Α, ρε λέω, μια Αθηνά σου χρειάζεται, να σε τυφλώσει να κάνεις καμιά μαλακία, γιατί μας το παίζεις πολύ άντρας.

Δεν πέρασε πολύ ώρα και μετά από λίγο, νάτος ο δικός μου, έρχεται και κουβαλά… τι να σου πω… ένα κοπάδι πρόβατα. Τα βάζει μέσα στη σκηνή και αυτά βελάζουν και εγώ φωνάζω:

«Έξω, έξω!»

Τίποτα αυτός. Βρε, λες να μου τα έφερε δώρο για την επέτειό μας, σκέφτηκα και είπα να είμαι πιο γλυκιά.

«Αγάπη…» λέω, «ωραίο το δώρο σου, αλλά μήπως μπορείς να το βγάλεις έξω γιατί σφουγγάρισα;»

Με κοιτά που λες, αλλά με μάτι θολό και με φόρα ορμά στα ζωντανά και αρχίζει να τα ξεκοιλιάζει. Μπλιάχ, αίματα παντού. Εγώ τρέχω πίσω του με τον κουβά και την σφουγγαρίστρα και καθαρίζω, βρίζοντας την τύχη μου. να μην έχω ακούσει την Κασσάνδρα αφού μου τα’ πε: «Τι πήγες στην Ελένη για νύχια; Αφού πάλι θα σε βάλει για δουλειές ο αγροίκος». Αλλά δεν την πίστεψα. Λέω από τη ζήλια της θα το λέει για το καινούριο μου ημιμόνιμο.

Τα έχω πάρει κρανίο. Ας σφάξει σκέφτομαι, αλλά εδώ μέσα; Δε με σέβεται καθόλου πια;

Δεν μπορώ άλλο, θα φύγω, το παίρνω απόφαση.   Θα πάω στον Οδυσσέα. Και ομορφούλης είναι, αν και κοντός, και κάγκουρας. Όχι σαν τον δικό μου. Όλο γυμναστήριο, διατροφή, να κοιμηθούμε νωρίς, σεξ μόνο μια φορά την εβδομάδα γιατί πολεμάει … Είναι ζωή αυτή, ε, είναι; Και μετά να κάθεται αυτός και να σφάζει ότι του καπνίσει και να τρέχω εγώ να καθαρίζω;

Τέλος πάντων για να σου συνεχίσω, βγαίνει έξω, και μου έχει αφήσει μια σκηνή χάλια. Τον ακούω που βρίζει τον Οδυσσέα, τον Άγι, τον Μένιο και τα άλλα τα παιδιά. Καλά λέω, πάει, αυτουνού του σάλεψε

Και ξαναμπαίνει στη σκηνή με το σανδάλι γεμάτο λάσπες.

«Βγάλε τα σανδάλια σου» φωνάζω, «καθαρίζω».

Και με ξαναπιάνει στα μπινελίκια. Τι σκηνή είν’ αυτή, και γιατί είναι μέσα στη βρώμα και πως την έχω δει πριγκιπόπουλα και τι σανδάλι να βγάλει που έτσι κι αλλιώς έχω τη σκηνή μπάχαλο.

Εγώ εν τω μεταξύ μαζεύω, αλλά τα έχω πάρει.

«Σοβαρά» του λέω, «σοβαρά;  Τώρα θα με πεις ότι δεν είμαι καλή νοικοκυρά; Εμένα; Εμ, φταίω που έμεινα μαζί σου ενώ είχα προτάσεις από άλλους πιο καθαρούς από σένα. Που δε μπαίνουν με το λασπωμένο σανδάλι στην σκηνή, παρά το αφήνουν απ΄έξω…  που δε τολμούν  ποτέ να σφάξουν πάνω στο κρεβάτι τους παρά μόνο την πρώτη νύχτα του γάμου, όχι σαν κι εσένα, βρωμιάρη. Τέλος, τέλος, θα φύγω, θα πάω στον Οδυσσέα.»

Μόλις το άκουσε αυτό, το βλέμμα του γύρισε γύρω τριγύρω στην σκηνή και μετά τον πήρανε τα κλάματα.

«Όχι Τέκμη μου» λέει «μη με αφήσεις. Αν με αφήσεις θα κάνω χαρακίρι.»

Και εγώ έξαλλη του λέω: «Να κάνεις, να κάνεις χρυσέ μου, αλλά όχι εδώ μέσα πάλι, αν θες να ξεκοιλιαστείς πήγαινε σε καμιά παραλία μην έχω εγώ να καθαρίζω μετά».

Αυτά γίνανε εχτές το βράδυ. Τι να σου πω… Ξεπατώθηκα για να καθαρίσω το χάος εδώ μέσα.

Πωπω… με την κουβέντα δεν σε κέρασα κάτι. Κάτσε να σου φέρω γιαούρτι με κυδώνι που το έφτιαξα με τα χεράκια μου.

_

γράφει η  Έφη Γεωργάκη

Ακολουθήστε μας

Βροντή

Βροντή

Αθήνα Απαυδισμένοι άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους. Αναμένονταν κινητοποιήσεις για το δημοψήφισμα με επίκεντρο την Πλατεία Συντάγματος. Αεροδρόμιο Μακεδονία «Σας μιλάει ο κυβερνήτης από το πιλοτήριο του αεροσκάφους. Αυτή είναι μια πτήση μη καπνιστών. Θερμοκρασία εδάφους...

Σκοτεινή εγγύτητα

Σκοτεινή εγγύτητα

Περπατούσε στο δρόμο σκυφτός, καταβεβλημένος. Ήταν απόγευμα και πριν από λίγη ώρα είχε βγει από το εξαώροφο κτίριο που στεγάζονταν τα γραφεία της εταιρείας που δούλευε. Στο κεφάλι του συνωστίζονταν σκέψεις βαριές, ετερόκλητες, που όλες τους συνηγορούσαν σε μια...

Ο προφήτης

Ο προφήτης

Τράβηξε το κάρο και το ζεύτηκε. Και έφερε και μια και δυο γυροβολιές και πόσες άλλες έφερε μέσα στο κύλισμα των χρόνων. Και έκαμε τον κόσμο του κατά πως τον ήθελε. Και με το βλέμμα έψαχνε να βρει, έβρισκε μονάχα τον εαυτό του.  Κάποτε κουράστηκε και τότε είδε.  Είδε...

Αχρείαστοι ήρωες

Αχρείαστοι ήρωες

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Πάλι ξύπνησα μέσα στην αγκαλιά της μαμάς μου κι είναι ακόμα νύχτα νομίζω. Την αγαπάω τη μαμά μου πολύ αλλά τις τελευταίες μέρες που φύγαμε από το σπίτι και είμαστε σ’ αυτό το υπόγειο δε με αφήνει να κοιμηθώ καλά το βράδυ. Όλο με...

Δεκαοκτώ μήνες

Δεκαοκτώ μήνες

Κανείς δεν επρόκειτο να του πάρει την ελευθερία του. Ο Πέτρος έχει και νομικό οπλοστάσιο στα χέρια του και οργανώνεται μέσα από τη φυλακή. Με τα συντρόφια του επικοινωνεί συνέχεια, καθώς και με την Άννα, που είναι μαζί από το πρώτο έτος της νομικής. Όλοι αυτοί ήταν...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Δεκαοκτώ μήνες

Δεκαοκτώ μήνες

Κανείς δεν επρόκειτο να του πάρει την ελευθερία του. Ο Πέτρος έχει και νομικό οπλοστάσιο στα χέρια του και οργανώνεται μέσα από τη φυλακή. Με τα συντρόφια του επικοινωνεί συνέχεια, καθώς και με την Άννα, που είναι μαζί από το πρώτο έτος της νομικής. Όλοι αυτοί ήταν...

Τζέπε και Αζόρ

Τζέπε και Αζόρ

Είχαμε έναν σκύλο που τον λέγαν Αζόρ. Ο καημένος πίσω από την καγκελόπορτα της διπλανής μονοκατοικίας, με κολάρο, πιστός φύλακας του ηλικιωμένου ζευγαριού που κατοικούσε στο παλιό δίπατο σπίτι. Κάθε φορά που μας έβλεπε κουνούσε χαρούμενα την ουρά του, μιας και μας...

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Ούτε οι κατασκοπίες μού αρέσουν – χρειάζεται κάποιος να έχει μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές για ένα τέτοιο μπλέξιμο- ούτε μυστήρια και οι ίντριγκες, τα μαχαιροβγάλματα και τα τρομοκρατικά κτυπήματα πίσω από κατεβασμένες κουκούλες και οδοφράγματα από...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. 'Αννα Ρουμελιώτη

    Απολαυστικοτατο!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου