Ταξίδι στην Ενδοχώρα (Μέρος Β’)

19.01.2016

avenue_train

Ο Στουκ, ο πέμπτος της παρέας, ανέβηκε πρώτος στο βαγόνι και πρότεινε τα μυώδη χέρια του για να μεταφέρει τις αποσκευές στο εσωτερικό του κουπέ.

Πέντε βαλίτσες από ειδικά επεξεργασμένο δέρμα ανθρώπινων πτωμάτων, που είχαν χαραγμένα επάνω τους τα αρχικά του πρώην ανθρώπου και νυν βαλίτσας. Ένας φόρος τιμής της εταιρίας κατασκευής στην οικογένεια του πεθαμένου, που είχε αφομοιώσει τόσο καλά την ικανότητα της προηγμένης τεχνολογίας.

Το εσωτερικό του κουπέ αριθμός 13 ήταν πολύ συνηθισμένο. Τέσσερις πολυθρόνες, μια σε κάθε γωνιά, που στηριζόταν σε ένα πόδι από σίδερο, με την ευκολία να μπορείς να κάθεσαι και στις τέσσερις πλευρές της, ανάλογα με το θέαμα που ήθελες να έχεις. Καθισμένος στη μία πλευρά έβλεπες έξω από το βαγόνι, στη δεύτερη έβλεπες τον διάδρομο του βαγονιού και στις άλλες δύο τα δύο διπλανά κουπέ και τους επιβάτες τους, χωρίς όμως να μπορείς να επικοινωνήσεις μαζί τους. Ανά δύο οι πολυθρόνες μπορούσαν να συνδεθούν και να μετατραπούν σε δύο αναπαυτικά κρεβάτια ύπνου. Τα υπόλοιπα κρεβάτια ήταν κρεμαστά από τα πλευρικά τοιχώματα του κουπέ.

Οι πέντε φίλοι άνοιξαν τις βαλίτσες τους για να τακτοποιήσουν τα πράγματά τους. Κάθε βαλίτσα περιείχε τα απολύτως απαραίτητα αντικείμενα ενός τόσο μεγάλου ταξιδιού: γενικός εξωτερικός ρουχισμός και ειδικός, αποτελούμενος από διάφορες μάσκες συναισθηματικών καταστάσεων. Άλλες χαρούμενες, άλλες κατσούφικες, άλλες λάγνες.

 Τα τέσσερα αγόρια κάθισαν στις πολυθρόνες και η Τζούλια ανάμεσά τους στο πάτωμα, που ανασηκώθηκε μόνο του, σχηματίζοντας ένα σκαμπό, μόλις ένιωσε τα τρυφερά μέλη της να το ακουμπούν.

Το δάπεδο μαλακό στο πάτημα και στην αφή, σαν να ήταν κατασκευασμένο από δερματικά κύτταρα, δεν άφηνε κανέναν ήχο να διαφύγει από τον έλεγχό του.

- Έχουν προβλέψει ακόμη και τις ειδικές περιπτώσεις φόρτωσης αυτών των βαγονιών, οι δαιμόνιοι κατασκευαστές τους, φτιάχνοντας ένα σύνολο τόσο συνηθισμένο, αλλά τόσο εξυπηρετικό σε κάθε σου μικροαπαίτηση και επιθυμία, προσπαθώντας να σε κερδίσουν με τις εντυπώσεις που σου προκαλούν τα κυτταρικά κατασκευάσματά του που αντιδρούν ακόμη και σε ερωτικές διεγέρσεις. Είδατε, αντέδρασε το πάτωμα μόλις η Τζούλια αναπαύτηκε πάνω του!

- Ζαρζόν μην είσαι τόσο χυδαίος. Μπορεί το πάτωμα να μη διεγέρθηκε ερωτικά, αλλά να προσφέρθηκε ευγενικά να μου διαθέσει τις υπηρεσίες του, που πηγάζουν από τις ικανότητες που το έδωσαν οι κατασκευαστές του.

- Οι κατασκευαστές του, είπε ο Σβαλερώ, είναι πρόθυμοι να δυσκολέψουν την κάθε μας περιπλάνηση στην επαρχία, χαρίζοντάς μας απλόχερα τους γείτονές μας, που φαίνονται τόσο ευτυχισμένοι αλλάζοντας συνέχεια μεταξύ τους θέσεις.

- Πολλοί σαν κι αυτούς κάνουν συχνά τέτοια ταξίδια για να παίξουν με τα αξεσουάρ των κουπέ, να περιπλανηθούν σους διαδρόμους και να φάνε στο εσωτερικό του τραίνου, χωρίς να κοιτάξει κανείς τους μέχρι το τέλος του ταξιδιού το θέαμα που τους προσφέρει το παράθυρο σε κάθε χιλιόμετρο της διαδρομής που διανύουμε, είπε ο Ζαρζόν…

 

_

γράφει ο Θωμάς Καραγκιοζόπουλος

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Ούτε οι κατασκοπίες μού αρέσουν – χρειάζεται κάποιος να έχει μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές για ένα τέτοιο μπλέξιμο- ούτε μυστήρια και οι ίντριγκες, τα μαχαιροβγάλματα και τα τρομοκρατικά κτυπήματα πίσω από κατεβασμένες κουκούλες και οδοφράγματα από...

Νόστος

Νόστος

Η Λουκρητία αγουροξυπνημένη και πατώντας στις μύτες των ποδιών της για να μην ταράξει τον Γιάννη, προχωρά προς προς τον γωνιακό μπουφέ του δωματίου, στο σεντούκι με τις αναμνήσεις. Ανοίγει το κάτω συρτάρι και κρατά στα χέρια της μια πολύτιμη φωτογραφία, αδιάψευστο...

Η διάσταση

Η διάσταση

«Έχω μια βιβλιοθήκη» της είπα. «Αξίζει να τη δεις».  «Έλα τώρα»! απάντησε και πήρε εκείνο το ύφος το ενοχλημένο, όταν πιέζεται για κάτι που δε θέλει. «Πιστεύεις πως μπορώ να χάνω το χρόνο μου με βιβλία; Δεν με ενδιαφέρουν. Κάτι άλλο πρέπει να βρω, να περνάω τις...

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Ο Παύλος δεν ήταν ξεκούραστος. Άφησε το βλέμμα του να περιπλανηθεί για λίγο στις αφίσες του φοιτητικού του διαμερίσματος και στο ομοίωμα ανθρώπινου σκελετού που στόλιζε το γραφείο του και στη σκέψη του άφηνε τον εαυτό να τον φαντάζεται να καθαρίζει τη βρωμιά που...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Ο Παύλος δεν ήταν ξεκούραστος. Άφησε το βλέμμα του να περιπλανηθεί για λίγο στις αφίσες του φοιτητικού του διαμερίσματος και στο ομοίωμα ανθρώπινου σκελετού που στόλιζε το γραφείο του και στη σκέψη του άφηνε τον εαυτό να τον φαντάζεται να καθαρίζει τη βρωμιά που...

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - «Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής σου!». Έτσι της έλεγαν όλοι. Μα εκείνη δεν ένιωθε έτσι. Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της είχε περάσει. Ξημέρωσε κι έφυγε μαζί του. Η Μένη. Πού είναι η Μένη;  Τη βρίσκει πάνω από το τραπέζι -φυσικά. Η...

Ιστορίες καραντίνας

Ιστορίες καραντίνας

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - Ι. ΤΙ ΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ; Είναι Κυριακή. Όχι είναι Τρίτη. Αποκλείεται να είναι Κυριακή σήμερα, γιατί τότε σημαίνει πως χθες που έκανα φασόλια ήταν Σάββατο. Δεν είναι μέρα για φασόλια το Σάββατο. Και αν χθες ήταν Σάββατο κι εμείς...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου