Select Page

Ταξίδι χωρίς τέλος

Ταξίδι χωρίς τέλος

Δεν πέρασαν παρά λίγες ώρες μέχρι να ξεκαθαρίσει η κατάσταση. Στην αρχή όλα του φαίνονταν περίεργα αλλά σύντομα κατάλαβε τι γινόταν. Οι μορφές που έβλεπε κάθε βράδυ να τον περιτριγυρίζουν, άρχισαν να απομακρύνονται και να χάνονται.

Έτσι τον βρήκε το ξημέρωμα στον πλανήτη. Οι δύο ήλιοι του, ο ένας γαλάζιος κι ο άλλος  πρασινωπός, μόλις άρχισαν να ξεπροβάλουν στην ανατολή του και να ρίχνουν τις ακτίνες τους αλύπητα στη φύση. Η πρωινή ομίχλη έδωσε τη θέση της σε ένα καταφώτεινο γαλαζοπράσινο τοπίο με μύριες ακαθόριστες ευωδιές να σκορπίζονται παντού.

Το σπουδαιότερο ήταν πως ο πλανήτης, βρισκόταν στο σύστημα Κέπλερ 342Β, είχε οξυγόνο, μπορεί όχι τόσο πλούσιο όσο ο προηγούμενος που είχε επισκεφτεί, αλλά αρκετό για να αναπνέει και να κινείται χωρίς δυσκολία ή υπερβολική προσπάθεια.

Το σκάφος του είχε προσγειωθεί σε ένα πλάτωμα δίπλα σε μια μικρή λίμνη. Το έδαφος ήταν στέρεο με πολλές πέτρες και χώματα σκόρπια εδώ κι εκεί. Λουζόταν από το φως των ήλιων του που έλαμπε εκτυφλωτικά. Δεν είχε πάθει καμμιά ζημιά κι ήταν έτοιμο με την πρώτη ευκαιρία να απογειωθεί αν χρειαζόταν.

Άλλα στοιχεία που είχε συλλέξει για τον πλανήτη ήταν πως έμοιαζε πολύ με τον δικό του μητρικό πλανήτη σε ατμόσφαιρα, μέγεθος, απόσταση από τους ήλιους του και στη βαρύτητά του.

Από καύσιμα το σκάφος είχε αρκετά. Οι προμήθειες έφταναν για πολλές εβδομάδες, ίσως και μήνες, αν συνέχιζε με τον ίδιο ρυθμό την κατανάλωσή τους. Ο κεντρικός εγκέφαλος του σκάφους δούλευε άψογα και τον πληροφόρησε πως σύντομα θα συναντούσε την πρώτη μορφή ζωής του πλανήτη που θα μπορούσε να μελετήσει και ίσως να επιχειρούσε να επικοινωνήσει μαζί της με κάποιο τρόπο.

Σπάζοντας το φράγμα της ταχύτητας του φωτός με τα ενεργειακά καύσιμα που τροφοδοτούνταν το σκάφος του, οι τεράστιες, αχανείς αποστάσεις που χώριζαν τον μικρό πλανήτη του από άλλους, που του έμοιαζαν και απείχαν αρκετά έτη φωτός μακριά από αυτόν, έπαυαν πιά να είναι τόσο τρομακτικές και απρόσιτες.

Βλέποντας λοιπόν όλα αυτά κάτω από ένα  νέο πρίσμα, τα διαστρικά ταξίδια έγιναν πιο τολμηρά και κάθε φορά το επόμενο οδηγούσε μακρύτερα από το προηγούμενο.

Βέβαια υπήρχαν ρίσκα, ατυχίες κι αποτυχίες. Πολλές αποστολές δεν έφταναν ποτέ στον προορισμό τους και κανείς δεν είχε μάθει τι είχαν απογίνει. Άλλες έχαναν την επικοινωνία τους με τη Γη λίγο μετά την άφιξή τους σε έναν πλανήτη και σπάνια μάθαιναν νέα τους, κι άλλες δεν κατάφερναν καν να επιστρέψουν ποτέ πίσω στη Γη ώστε να πουν τι είχαν συναντήσει εκεί που είχαν πάει.

Ίσως σοβαρό μειονέκτημα της όλης προσπάθειας εξερεύνησης και αναζήτησης νέων μορφών ζωής και νοημοσύνης, ήταν επειδή όλα τα διαστρικά ταξίδια γινόντουσαν με πλήρωμα ένα μόνο αστροναύτη. Η σχεδίαση των διαστημοπλοίων ήταν τέτοια που πέρα από τους χώρους για τις μηχανές προώθησης, τους ενεργειακούς κινητήρες ύλης - αντιύλης, τις γεννήτριες παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, τις αποθήκες καυσίμων, τους χώρους διατήρησης των τροφίμων, τους χώρους για την ατομική υγιεινή και ξεκούραση του αστροναύτη, δυστυχώς δεν επαρκούσε για δεύτερο ή τρίτο άτομο. Το κόστος θα ήταν πολύ μεγαλύτερο, εξάλλου για να αναπτύξει ένα σκάφος ταχύτητες πάνω από αυτές του φωτός έπρεπε να είναι σχετικά ελαφρή, έτσι ο σχεδιασμός του διαστημοπλοίου γινόταν με γνώμονα την ύπαρξη ενός μόνο αστροναύτη στο σκάφος.

Τουλάχιστον έτσι ίσχυε από την αρχή αυτών των ταξιδιών τα πρώτα δύο χρόνια ανάπτυξης και εφαρμογής των νέων τεχνολογιών. Ίσως στο μέλλον και μάλιστα στο κοντινό μέλλον η τεχνολογική εξέλιξη να επέτρεπε περισσότερα άτομα και μεγαλύτερη ευρυχωρία στα διαπλανητικά ταξίδια.

Άνοιξε την μικρή στρογγυλή πόρτα του σκάφους και πάτησε το κουμπί να κατέβει η μικρή συρόμενη σκάλα και ετοιμάστηκε να βγει φορώντας την ειδική προστατευτική στολή του. Είχε οξυγόνο για τουλάχιστον δώδεκα ώρες, αν και δεν θα το χρησιμοποιούσε όλο, μια και η ατμόσφαιρα του πλανήτη ήταν αναπνεύσιμη. Έτσι του έδειχναν οι μετρήσεις του. Στο κεφάλι φορούσε ένα ελαφρύ κράνος με προσαρμοζόμενα κρύσταλλα στην φωτεινότητα και ακτινοβολία, που ταυτόχρονα πρόβαλε και όλες τις πληροφορίες που χρειαζόταν για ότι ήταν γύρω του.

Αναλύσεις για τη σύσταση του αέρα, την περιεκτικότητά του σε οξυγόνο. Τη θερμοκρασία του περιβάλλοντος, τη διεύθυνση και ταχύτητα του ανέμου, το πόσο συμπαγές ήταν το έδαφος κάτω από τα πόδια του, αν υπήρχαν αδύναμα σημεία του έδειχνε αμέσως άλλη διαδρομή διαφυγής. Έβλεπε ακόμη μετρήσεις για τα πετρώματα γύρω του καθώς και για το νερό, αν ήταν πόσιμο ή όχι.

Το κυριότερο ήταν πως μπορούσε να συγκρίνει και να αναγνωρίζει εκατομμύρια ήχους και την πιθανή προέλευσή τους. Έτσι τις περισσότερες φορές να μη βρίσκεται προ εκπλήξεων και δυσάρεστων καταστάσεων.

Το επικίνδυνο ήταν στη περίπτωση που ο ήχος δεν θα ήταν αναγνωρίσιμος από το ευρύ φάσμα των αποθηκευμένων ήχων του συστήματος εντοπισμού του. Στη περίπτωση αυτή επρόκειτο κατά πάσα πιθανότητα για κάτι νέο, αταξινόμητο, μη αναγνωρίσιμο, χωρίς να καταλαβαίνει τις όποιες διαθέσεις του, φιλικές ή όχι.

Κατέβηκε τα λιγοστά σκαλιά της εξωτερικής συρόμενης σκάλας του σκάφους και προχώρησε προς τη μικρή λίμνη. Του έκανε εντύπωση η απόλυτη ηρεμία που επικρατούσε στην επιφάνειά της. Το νερό είχε ένα βαθύ πράσινο χρωματισμό και τίποτε δεν διατάραζε την ηρεμία της.

Έσκυψε, άπλωσε το δεξί του χέρι και πήρε από το έδαφος ένα μικρό κομμάτι βράχου. Το ζύγιασε λίγο και μετά το πέταξε με δύναμη προς το κέντρο της λίμνης. Μικροί ομόκεντροι κύκλοι σχηματίστηκαν και μετά από λίγο εξαφανίστηκαν. Με τον ίδιο τρόπο πέταξε άλλη μία πέτρα. Το ίδιο αποτέλεσμα.

Οι αισθητήρες στο κράνος του δεν έπιαναν τίποτε. Το παραμικρό... Ούτε την αθόρυβη κίνηση ενός αμφίβιου ή οτιδήποτε άλλο που ίσως βρισκόταν κάτω από αυτά τα καταπράσινα νερά.

Απογοητευμένος σχεδόν, ετοιμάστηκε να φύγει από τη λίμνη και να προχωρήσει παραπέρα, όταν οι αισθητήρες πήραν εμπρός κι άρχισαν να μεταδίδουν στοιχεία. Έμεινε στη θέση του, ασάλευτος, μη μπορώντας να πιστέψει τα δεδομένα που πέρναγαν από εμπρός του.

Κάτι βρισκόταν κάτω από τα ήρεμα νερά της λίμνης και μάλιστα κινιόταν προς την επιφάνειά της. Δεν χωρούσε αμφιβολία πως ήταν ένας ολοκληρωμένος οργανισμός, μια γηγενή ύπαρξη αυτού του πλανήτη με ότι αυτό συνεπαγόταν.

Σε λίγο ξεπρόβαλε το πάνω μέρος του κεφαλιού του και κατόπιν φάνηκε από τη μέση και πάνω καθώς πλησίαζε στην όχθη της λίμνης προς το μέρος του. Όσο πλησίαζε στην όχθη, τόσο διακρινόταν η ομοιότητά του με το ανθρώπινο είδος. Ναι, ο εξωγήινος αυτός, δεν ήταν κανένα πράσινο τερατάκι ή κάποια σιδερένια κατασκευή, ένα ρομπότ ή ένα αλλόκοτο ζώο, αλλά ένας ανθρώπινος οργανισμός, σύμφωνα με τις ενδείξεις των αισθητήρων του, όμοιος με τον ίδιο σε πολλά σημεία. Τόσο πολύ μάλιστα του έμοιαζε, που έμεινε με ανοιχτό το στόμα από την έκπληξη, λες κι αυτή η ύπαρξη  ήταν ένα αντίγραφό του, ένας κλώνος του. Σαν να έβλεπε τελικά τον ίδιο του τον εαυτό στον καθρέφτη.

Παρατηρούσε με μεγάλη προσοχή τον εξωγήινο να βγαίνει από τη λίμνη και να τον πλησιάζει. Φτάνοντας κοντά του  άπλωσε δειλά το δεξί του χέρι, σα να ήθελε να πιάσει το δικό του. Ένας τυπικός ανθρώπινος χαιρετισμός. Τον κοίταξε στα μάτια κι άκουσε μια φωνή, τη φωνή του εξωγήινου, να αντηχεί μέσα στο κράνος του, ενώ τα χείλη του δεν έμοιαζαν να σαλεύουν καθόλου…

Το τι επακολούθησε κατόπιν ήταν μόνο αμυδρές αναλαμπές στη μνήμη του. Πότε βρέθηκε πάλι μέσα στο σκάφος και πότε απογειώθηκε από τον πλανήτη θα του μείνουν αναπάντητα ερωτήματα. Δεν θυμάται τι ακριβώς είχε συμβεί ή τι ειπώθηκε μεταξύ τους. Και το πιο περίεργο απ’ όλα, δεν καταγράφτηκε πουθενά η συνάντησή του με το πλάσμα αυτό, σα να μην υπήρξε ποτέ, σα να μην είχε συμβεί ποτέ.

Έτσι λοιπόν σημείωσε στο ημερολόγιό του ότι ο πλανήτης που επισκέφθηκε στο σύστημα του Κέπλερ 328-Β ήταν τελικά ακατοίκητος, βιώσιμος μεν, αλλά χωρίς κανένα όν με νοημοσύνη.

Άνοιξε το αστρικό του χάρτη χωρίς πολύ-πολύ σκέψη και σημείωσε τον επόμενο προορισμό του. Ένα νέο σχετικά πλανήτη, μερικές εκατοντάδες έτη φωτός μακριά από το σύστημα του Κέπλερ.

Πέρασε τη νέα πορεία στον υπολογιστή του σκάφους και ξεκίνησε για κει.

Ίσως, σκέφτηκε, εκεί, να ήταν πιο τυχερός...

 

_

γράφει ο Νίκος Θ. Μέντης

 

Το διήγημα αυτό έλαβε τη 3η θέση στο διαγωνισμό Λογοτεχνία του Φανταστικού Larry Niven 2016 των εκδόσεων Συμπαντικές Διαδρομές.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε τα!

Εγγραφείτε στο newsletter

Αθήνα Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου

Ακολουθήστε μας στο Twitter

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος