Τα… Δεκεμβριανά (6 ποιήματα)

26.12.2015

 

ruins

Κοσμοδρόμιο

ένα νυχτερινό κέντρο θ' ανοίξω
μια εποχή να αναβιώσω αέναης ανάπτυξης
αλλά η αέναη ανάπτυξη μας τέλειωσε
σήμερα, στα ερείπια των "πολιτιστικών κέντρων"
πρόσφυγες πολέμου αναζητούν καταφύγιο

Τσιτσάνης

το σκοτάδι της νύχτας
δίνει τη θέση του στον ήλιο
νιώθω στο πρόσωπο τον παγωμένο άνεμο
σε κάποιο μπαλκόνι μια κοπέλα
τραγουδάει Τσιτσάνη, το δηλητήριο στη φλέβα

Κάστανα

η νύχτα με βρήκε στο σταθμό
ζεστά κάστανα στην τσέπη μου, σταφίδες
κρυφά τα αγγίζω σαν χέρι γυναικός
απέναντι ο αστυνομικός με καρφώνει με το βλέμμα
υψώνω το κεφάλι, σφυρίζοντας αδιάφορα

Μπουγάδα

ριγέ φανέλες, άσπρα εσώρουχα, κάλτσες
πλένω στο χέρι, στο πλυντήριο
για χρόνια, μέρες, αιώνες
αλλά η καθημερινότητα επιμένει
να λερώνει τις αναμνήσεις μου

Ταρκόφσκι

μόνη πατρίδα μου ο χρόνος
τους δεσμούς των ανθρώπων αναζητώ
το νόημα της εποχής, του έρωτα
ο κινηματογράφος είναι η μεγάλη μου αγάπη
κι οι φίλοι με φωνάζουνε, Ταρκόφσκι

Δεκέμβρης

ένα χάδι, μια ερωτική εξομολόγηση ζητάς
κι εγώ να ξεδιψάσω την ανησυχία μου
έρχεται-φεύγει ο Δεκέμβρης, χειμώνας
αλλά δεν περιμένεις μάταια, αφού το ξέρεις
η μουσική του Νικόλα Πιοβάνι θα μας ενώσει

 

_

γράφει ο Ειρηναίος Μαράκης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    […] αλλά η καθημερινότητα επιμένει
    να λερώνει τις αναμνήσεις μου[…]

    στίχοι γεμάτοι…στάζουν ήχους μπερδεμένους με Τσιτσάνη και Piovani μαζί …με εικόνες που προβάλλει στο πανί ο Ταρκόφσκι…

    Μου άρεσε πολύ…

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου