ruins

Κοσμοδρόμιο

ένα νυχτερινό κέντρο θ' ανοίξω
μια εποχή να αναβιώσω αέναης ανάπτυξης
αλλά η αέναη ανάπτυξη μας τέλειωσε
σήμερα, στα ερείπια των "πολιτιστικών κέντρων"
πρόσφυγες πολέμου αναζητούν καταφύγιο

Τσιτσάνης

το σκοτάδι της νύχτας
δίνει τη θέση του στον ήλιο
νιώθω στο πρόσωπο τον παγωμένο άνεμο
σε κάποιο μπαλκόνι μια κοπέλα
τραγουδάει Τσιτσάνη, το δηλητήριο στη φλέβα

Κάστανα

η νύχτα με βρήκε στο σταθμό
ζεστά κάστανα στην τσέπη μου, σταφίδες
κρυφά τα αγγίζω σαν χέρι γυναικός
απέναντι ο αστυνομικός με καρφώνει με το βλέμμα
υψώνω το κεφάλι, σφυρίζοντας αδιάφορα

Μπουγάδα

ριγέ φανέλες, άσπρα εσώρουχα, κάλτσες
πλένω στο χέρι, στο πλυντήριο
για χρόνια, μέρες, αιώνες
αλλά η καθημερινότητα επιμένει
να λερώνει τις αναμνήσεις μου

Ταρκόφσκι

μόνη πατρίδα μου ο χρόνος
τους δεσμούς των ανθρώπων αναζητώ
το νόημα της εποχής, του έρωτα
ο κινηματογράφος είναι η μεγάλη μου αγάπη
κι οι φίλοι με φωνάζουνε, Ταρκόφσκι

Δεκέμβρης

ένα χάδι, μια ερωτική εξομολόγηση ζητάς
κι εγώ να ξεδιψάσω την ανησυχία μου
έρχεται-φεύγει ο Δεκέμβρης, χειμώνας
αλλά δεν περιμένεις μάταια, αφού το ξέρεις
η μουσική του Νικόλα Πιοβάνι θα μας ενώσει

 

_

γράφει ο Ειρηναίος Μαράκης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!