Τα παιδιά του πολέμου

21.06.2020

Παιδιά του πολέμου, παιδιά του ξεριζωμού.

Μεγαλώσατε απίστευτα γρήγορα

πολύ πριν την ώρα σας.

Δεν προλάβατε καν, να γνωρίσετε πατρίδα.

Έσβησε γρήγορα για σας, το όνειρο

απωλέστηκε βάναυσα, η παιδική αθωότητα

μαράθηκε πρόωρα η ελπίδα.

 

Δεν προλάβατε καν, να παίξετε εσείς

με τα παιχνίδια σας.

Δεν ορίζετε πια εσείς, τα όνειρά σας.

Φρόντισαν άλλοι και έκλεψαν το γέλιο σας

σκότωσαν την χαρά σας.

 

Γεννηθήκατε με το κροτάλισμα των όπλων

και τις βροντές των κανονιών για μουσική

στο μαξιλάρι σας.

Αντί για στοργή, φροντίδα κι αγάπη.

Λάβατε μίσος, πήρατε πόνο,

αμέτρητες πληγές κι άφθονο δάκρυ.

 

Ξεριζωθήκατε για να γλυτώσετε

από την φρίκη, την έχθρα των αντιπάλων.

Νιώσατε από την τόσο τρυφερή ηλικία

με μιας,

την απίστευτη ασχήμια των μεγάλων.

 

Μα εσείς βάλατε ότι γλυκό απόμεινε

απ’ την πατρίδα, στη καρδιά σας.

Φορτώσατε σε μια μικρή βαλίτσα τα όνειρά σας

και κινήσατε κυνηγημένα για το άγνωστο.

 

Εσείς τα ξεριζωμένα, αποδημητικά πουλιά

γίνατε μικρά, μελαγχολικά σπουργιτάκια.

Που ρουφήξατε απλόχερα τη θλίψη

που βιώσατε απλόχερα την κόλαση

την κυνικότητα, τον όλεθρο, τη σήψη.

 

Γευτήκατε από γεννησιμιού σας

τον πόνο, τον φόβο, τον θάνατο.

Σηκώσατε με τα αδύναμα χεράκια σας

τον βαρύ κι ασήκωτο σταυρό του μαρτυρίου.

 

Παιδιά του πολέμου

παιδιά του ξεριζωμού.

Καμιά συγνώμη δεν μπορεί να σταματήσει

το δικό σας ατέλειωτο κλάμα.

Καμιά συγνώμη δεν μπορεί να απαλύνει

το δικό σας καθημερινό, ατέλειωτο δράμα.

Πάντα θα εμφανίζεται μπροστά σας

ένας διαρκής, ανηφορικός Γολγοθάς.

 

Δυστυχώς δεν προβλέφτηκε,

μα ούτε προβλέπεται,

ανάσταση για σας…

 

_

γράφει ο Φώτης Τρυφωνόπουλος

Ακολουθήστε μας

Ο χρόνος κι ο καιρός

Ο χρόνος κι ο καιρός

Πέρασε τώρα ο καιρός να μην φοβάσαι κι αυτό το μούδιασμα  του πόνου που θυμάσαι μια ζάλη είναι, π’ αντιστέκεται στην σκέψη   Πέρασε τώρα ο καιρός να μην γκρινιάξεις τον εαυτό σου ερειπωμένο να κοιτάξεις αν χρειαστεί, δωσ’ του μια ανάμνηση να παίξει   Γιατί...

Acqua

Acqua

Η θάλασσα σκοπός γι’ αυτούς που δεν φοβούνται Ν’ αγγίξουν τον βυθό κι ας μην ξαναγυρίσουν Στην έρημη ακτή τα πάντα λησμονιούνται  Ο βράχος πάπλωμα σκληρό Η άμμος το σεντόνι  Αέρας που σφυρά στ’ αυτιά Τις σκέψεις σου σαρώνει  Οι γλάροι που πετούν ψηλά Τα κύματα κοιτάνε...

Ο κοσμικός ταξιδιώτης

Ο κοσμικός ταξιδιώτης

Στο στέρφο αμπέλι φύσηξε κρύος ο βοριάς, την ώρα του φωτός της τελευταίας αχτίδας. Ματιά υγρή, από ταξίδι, θαρρώ, πως έρχεται μακρύ,  ξανθή˙ στο χρώμα της σταφίδας.   Ο ξένος ψάχνει για μια γη, στάση να κάνει… λίγη θαλπωρή…  Της ιστορίας το κουβάρι του σα...

Monty

Monty

Εγώ που σ' αγαπώ σου υπόσχομαι να τρέξω αν τύχει και προσέξω πως έχεις πληγωθεί Κι η γη κι ο ουρανός δεν θα 'χουν σημασία θα ‘ναι χωρίς αξία μάρτυς μου ο Θεός   Εγώ που σ' αγαπώ αν χρειαστεί θα διώξω του ουρανού το τόξο το φως θα παραβγώ Σε μια σταλαγματιά θα...

Πέρνα με

Πέρνα με

Πέρνα με. Μη με κοιτάς στη διαδρομή  και μην χρεώσεις τη βροχή στον ουρανό. Το ξέρουμε και οι δυο πως και την πιο μικρή ψιχάλα  την έφεραν τα μάτια μας όταν συνειδητά αλλάξαμε πορείες.   Πέρνα με, μα μην προπορευτείς. Θυμήθηκα τα χρόνια μας. Νέα ανάσα. Ξημέρωμα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Πέρνα με

Πέρνα με

Πέρνα με. Μη με κοιτάς στη διαδρομή  και μην χρεώσεις τη βροχή στον ουρανό. Το ξέρουμε και οι δυο πως και την πιο μικρή ψιχάλα  την έφεραν τα μάτια μας όταν συνειδητά αλλάξαμε πορείες.   Πέρνα με, μα μην προπορευτείς. Θυμήθηκα τα χρόνια μας. Νέα ανάσα. Ξημέρωμα...

Η Λήθη του Είναι και του Φαίνεσθαι

Η Λήθη του Είναι και του Φαίνεσθαι

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μείζονος ενδιαφέροντος

Μείζονος ενδιαφέροντος

Τι μας ενδιαφέρει πια; Ποια διαθεματικότητα, ποιο ενδιαφέρον είναι αρκετό, είναι πειστικό ή εξελίσσεται και κάνει γοργά βήματα;   Μας ενδιαφέρει πια η φύση του προβλήματος. Δε μας ενδιαφέρει η ρίζα, δεν την βλέπουμε, μας δυσκολεύει. Έτσι θα παραμείνουμε στη φύση....

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου