Τα παιδιά του πολέμου

21.06.2020

Παιδιά του πολέμου, παιδιά του ξεριζωμού.

Μεγαλώσατε απίστευτα γρήγορα

πολύ πριν την ώρα σας.

Δεν προλάβατε καν, να γνωρίσετε πατρίδα.

Έσβησε γρήγορα για σας, το όνειρο

απωλέστηκε βάναυσα, η παιδική αθωότητα

μαράθηκε πρόωρα η ελπίδα.

 

Δεν προλάβατε καν, να παίξετε εσείς

με τα παιχνίδια σας.

Δεν ορίζετε πια εσείς, τα όνειρά σας.

Φρόντισαν άλλοι και έκλεψαν το γέλιο σας

σκότωσαν την χαρά σας.

 

Γεννηθήκατε με το κροτάλισμα των όπλων

και τις βροντές των κανονιών για μουσική

στο μαξιλάρι σας.

Αντί για στοργή, φροντίδα κι αγάπη.

Λάβατε μίσος, πήρατε πόνο,

αμέτρητες πληγές κι άφθονο δάκρυ.

 

Ξεριζωθήκατε για να γλυτώσετε

από την φρίκη, την έχθρα των αντιπάλων.

Νιώσατε από την τόσο τρυφερή ηλικία

με μιας,

την απίστευτη ασχήμια των μεγάλων.

 

Μα εσείς βάλατε ότι γλυκό απόμεινε

απ’ την πατρίδα, στη καρδιά σας.

Φορτώσατε σε μια μικρή βαλίτσα τα όνειρά σας

και κινήσατε κυνηγημένα για το άγνωστο.

 

Εσείς τα ξεριζωμένα, αποδημητικά πουλιά

γίνατε μικρά, μελαγχολικά σπουργιτάκια.

Που ρουφήξατε απλόχερα τη θλίψη

που βιώσατε απλόχερα την κόλαση

την κυνικότητα, τον όλεθρο, τη σήψη.

 

Γευτήκατε από γεννησιμιού σας

τον πόνο, τον φόβο, τον θάνατο.

Σηκώσατε με τα αδύναμα χεράκια σας

τον βαρύ κι ασήκωτο σταυρό του μαρτυρίου.

 

Παιδιά του πολέμου

παιδιά του ξεριζωμού.

Καμιά συγνώμη δεν μπορεί να σταματήσει

το δικό σας ατέλειωτο κλάμα.

Καμιά συγνώμη δεν μπορεί να απαλύνει

το δικό σας καθημερινό, ατέλειωτο δράμα.

Πάντα θα εμφανίζεται μπροστά σας

ένας διαρκής, ανηφορικός Γολγοθάς.

 

Δυστυχώς δεν προβλέφτηκε,

μα ούτε προβλέπεται,

ανάσταση για σας…

 

_

γράφει ο Φώτης Τρυφωνόπουλος

Ακολουθήστε μας

Όταν τελειώνει η αγάπη, πού πάει;

Όταν τελειώνει η αγάπη, πού πάει;

Οι αγάπες, όταν τελειώνουν, είναι κορίτσια μικρά Δεκαεπτά-δεκαοκτώ χρόνων Φορούν λευκά φορέματα έως το γόνατο, που είναι σκισμένα στις άκρες κι έχουν καταλερωθεί.  Μαζεύονται σε ένα πράσινο λιβάδι και μόνο κοιτάζονται-δεν ξέρουν τι να πουν Δεν έχουν τι να πουν. Το...

Ο Άλλος

Ο Άλλος

Εσύ που προτιμάς να φανερώσεις το ζώο που κρύβεις μέσα σου -τον άλλο, το δεύτερο σου εαυτό- κοίταξε πρώτα στα μάτια του παιδιού που ήσουν κάποτε. Αν συναντήσεις την άβυσσο του μελλοντικού ενήλικα μάλλον όλα τελείωσαν- ο δεύτερος θα κυριαρχήσει. Πρώτος και αληθινός θα...

Ο κύκλος δεν σπάει…

Ο κύκλος δεν σπάει…

Μέσα μου με βασανίζουν, με πίκρα και μαράζι, όσα τούτο τον κόσμο μαστίζουν. Στη ρουτίνα του ο άνθρωπος μ΄ ανενεργή την ελπίδα. Αρχές και ηθικές, γεμάτος πληγές. Σ’ ένα κύκλο βολοδέρνει και κάποτε ξεσπάει, μα ο κύκλος δεν σπάει… Ο σύγχρονος τρόπος, το μπλα μπλα κι όλο...

Απορίας άξιον

Απορίας άξιον

τι είναι Θεός; τι μη Θεός; και τι τ' ανάμεσό τους; Γ. Σεφέρης, Ελένη   Καημένε Τεύκρο...  Απόκριση μην περιμένεις άλλο. Εάν υπάρχει ο Θεός,  Τότε καλά σου κρύβεται.  Και αν αυτά που έζησες  ήταν ανθρώπου τρελά, ποιος Κύριος τα ενέκρινε;  πώς τ' άφησε να γίνουν;...

Αλλάζοντας τους ανέμους

Αλλάζοντας τους ανέμους

Και να η ώρα φτάνει που το μέσα μας αφουγκράζεται το κάλεσμα της νιότης, να ξεχυθεί στους δρόμους και το σώμα ολόρθο στεντόρεια φωνή να ηχήσει. Τότε τα λησμονημένα στη φαρέτρα της αναμονής, στον αγώνα της καθημερινότητας θα επαναφέρει ζεστά. Θα ανοίξει δρόμους  σε...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Αλλάζοντας τους ανέμους

Αλλάζοντας τους ανέμους

Και να η ώρα φτάνει που το μέσα μας αφουγκράζεται το κάλεσμα της νιότης, να ξεχυθεί στους δρόμους και το σώμα ολόρθο στεντόρεια φωνή να ηχήσει. Τότε τα λησμονημένα στη φαρέτρα της αναμονής, στον αγώνα της καθημερινότητας θα επαναφέρει ζεστά. Θα ανοίξει δρόμους  σε...

Τι;

Τι;

  Σαν τι να μας απασχολήσει; Ο εαυτός μας, δηλαδή ο άνθρωπος. Ο έρωτας, δηλαδή η αγάπη. Ο θάνατος, δηλαδή η ζωή. Μαζί με αυτό το οργανωμένο και προσιτό ποίημα, που στο φόντο της αλήθειας ψευδίζει σαν κακός ηθοποιός. Καταρρέει σαν έρχεται ο κίνδυνος και σαν...

Ακίνητο το στόχαστρο

Ακίνητο το στόχαστρο

Οι καιροί έχουν αλλάξει, βροχούλα γλυκιά δεν πέφτει, καταιγίδες κι οι δρόμοι ποτάμια. Πνίγεται ο άνθρωπος, μα μιλιά δε βγάζει.   Υποταγμένη η ζωή σε τάξη επιβεβλημένη. Ελεύθερα οι «φύλακες» τον πλούτο της μασάνε κι αυτός, που με φιλοδώρημα την περνά, ανάστημα δεν...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου