Τα συρματοπλέγματα της ντροπής

30.03.2016

Το βλέμμα στρέφεις και κοιτάς ολόγυρά σου,

παιχνίδια σου άξιζαν στα χέρια να κρατάς

μα αγκαλιάζεις, στη λάσπη, τα όνειρά σου

και την ελπίδα σου, που αιμορραγεί, κοιτάς,

στο συρματόπλεγμα που ορθώνεται μπροστά σου.

Αυτοί που το έστησαν και βλέπουν να πονάς,

κάποτε βρέθηκαν στη θέση τη δικιά σου.

Για φαντάσου!

 

Σ’ ελεύθερο ουρανό τα όνειρα πετάς,

τρέχεις μπροστά κι ας βλέπεις του γκρεμού το τέρμα.

Από μια ελπίδα να πιαστείς, αυτό ζητάς

κι από του κόσμου θέλεις να κρυφτείς το ψέμα.

Θέση, σε χώρα λεύτερη, θέλεις να έχεις

κι αν κάποιοι σε εμποδίζουνε, μη σταματάς.

Δικαίωμα το έχεις!

 

Με μάτια αγνά, βάζεις φωτιά στις πυροστιές,

τα σύνορα λυγούν, με τις φωνές πυρώνουν.

Του κέρδους ο πολιτισμός γεννάει πληγές,

απόνερα πετούν, με λάσπες τον λερώνουν.

Κραυγές απόγνωσης και αντίδρασης πολλές,

τόση απανθρωπιά, δίκαια, του τη χρεώνουν.

Τα δάκρυά σου τον ακυρώνουν!

 

Ένα παιδί πεινάει, κλαίει και πονάει

στου κόσμου τις άσπλαχνες, ανήλιαγες γωνιές.

Η ιστορία μπούχτισε, φτύνει και ξερνάει

και τα κιτάπια της, μ’ απόγνωση, κοιτάει,

με σελίδες να γεμίζουν γκρίζες, μελανές.

Θυμάται, βλέπεις κι όλο στα παλιά γυρνάει.

Γέρασε και δεν αντέχει άλλο τις ντροπές.

Οι μνήμες της, ακόμα, είναι νωπές!

 

_

γράφει η Χριστίνα Σουλελέ

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Φωτιά

Φωτιά

Μη με κρατάς! Θέλω να πάω κοντά. Τυφλώνομαι απ’ την ομορφιά της. Πρέπει να την αγγίξω κι ας γίνω ανάμνηση στη δίνη της. Είναι η σωτηρία μου. Η αρχή και το τέλος των πάντων.Καρδιά από πέτρα, χέρια και πόδια φτιαγμένα από χαλάζι. Τί να σου κάνουνε κι αυτά;...

Φωτιά

Έως το τίποτα

Σκιάχτρα μορφές Έρχονται και ταράζουν τα όνειρά μου Η διέξοδος μέσα μου Ομίχλη απέραντη   Ταξίδια ανείπωτα Ανατριχιάζουν στο βλέμμα μου Ψιλά γράμματα οι λέξεις Στη συμφωνία θανάτου   Σιωπή απόλυτη Συμπαραστάτης στο πλάι μου Και βήματα μετρημένα...

Όνειρα γραμμένα σε δίσκους

Όνειρα γραμμένα σε δίσκους

Τα θυμάμαι εκείνα τα τραγούδιαόνειρα καλοκαιρινά, αγκαλιές κάτω από τ' άστρα.Θυμάμαι την μελωδία, το στίχο, τον ρυθμόθυμάμαι, θυμάμαι την ζεστασιά και το σ' αγαπώ. Να τ' οι δίσκοι, να και τα όνειρα μαςκάθε μελωδία ξεχωριστή, όπως και κάθε μέραμια μελωδία...

Η ελιά

Η ελιά

           Μεγάλη παρηγοριά φίλε μου το γράψιμο. Σου κρατάει απίστευτη συντροφιά. Έτσι και γράψεις στο χαρτί - ή όπου αλλού δεν έχει σημασία- αυτά που σου βαραίνουν το μυαλό και την καρδιά, πάει περίπατο η όποια μοναξιά σου. Αν δε παράλληλα, τα όσα σου...

Εγγαστριμυθία

Εγγαστριμυθία

             Πόσες ημέρες να έχουν περάσει που η Θεανώ δεν έχει ανταλλάξει δυο ανθρώπινες λέξεις με συνάνθρωπό της; Μια εβδομάδα, δυο;            “Και να δεις που, έτσι όπως πάει το πράμα, θα ξεχάσω πώς μιλάνε οι άνθρωποι, αφού εισπράττω μόνο ήχους και δεν...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Εγγαστριμυθία

Εγγαστριμυθία

             Πόσες ημέρες να έχουν περάσει που η Θεανώ δεν έχει ανταλλάξει δυο ανθρώπινες λέξεις με συνάνθρωπό της; Μια εβδομάδα, δυο;            “Και να δεις που, έτσι όπως πάει το πράμα, θα ξεχάσω πώς μιλάνε οι άνθρωποι, αφού εισπράττω μόνο ήχους και δεν...

Η  σταγόνα

Η σταγόνα

Δεμένος χειροπόδαρα πάνω στο χωρίς στρώμα σιδερένιο κρεβάτι, και ακριβώς πάνω από το κεφάλι του κρεμασμένο, ένα βρυσάκι σαν εκείνο του παλιού καιρού που είχαμε στους νιπτήρες μας, όχι σαν υπό απειλή Δαμόκλειας σπάθας αλλά κυριολεκτικά σπάθας εν δράση....

Ερημιά

Ερημιά

Ερημιά προκαλεί ο πόλεμος και η φτώχεια. Και μια πόλη κατάστρεψε ολοσχερώς μια βόμβα   Δίχως παιδιά, δίχως χαρά μόνο με πόνο και σκλαβιά. Δίχως διασκέδαση και καλοπερασιά μόνο με πόλεμο που προκαλεί ζημιά _ γράφει ο Ευθύμιος-Ραφαήλ...

17 σχόλια

17 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    [..]Του κέρδους ο πολιτισμός γεννάει πληγές [..] και η ιστορία επαναλαμβάνεται με νωπές ακόμη τις μνήμες …………. Σε ευχαριστούμε Χριστίνα…….

    Απάντηση
    • Χριστίνα Σουλελέ

      Δυστυχώς η ιστορία επαναλαμβάνεται Άννα. Να είσαι καλά.

      Απάντηση
  2. Λένα Μαυρουδή Μούλιου

    Η Ιστορία μπορεί να γέρασε και να έχει μπουχτίσει μ’ αυτούς που την …γράφουν αλλά απόφαση δεν το παίρνει πως τα πράγματα για να γίνουν κατά πάς θα ήθελε κοματάκι δύσκολο. Μόνο αναλαμπές τιμής και δόξας θα έχει και έτερον ουδέν δυστυχώς , Δεν είμαι καθόλου αισιόδοη ότι θα γίνει κάτι το διαφορετικό επί του παρόντος τουλάχιστον.
    Μία ΆΛΛΗ έκπληη από σένα . τ

    Απάντηση
  3. Λένα Μαυρουδή Μούλιου

    Τι γίνεται με τα σχόλια και εκεί που τα γράφεις εξαφανίζονται ή μένουν μισά δεν ξέρω.
    ‘Ελεγα λοιπόν ότι ήταν έκπληξη για μένα να σε δω και ποιήτρια και μάλιστα τόσο καλή Μπράβο Χριστίνα μου

    Απάντηση
    • Χριστίνα Σουλελέ

      Λένα μου δεν είμαι ποιήτρια. Απέχω πολύ…Όμως, κοίτα να δεις τι συμβαίνει. Όταν βιώνω κάποιο έντονο συναίσθημα, χαράς λύπης, οργής, θυμού, τόσο που δεν αντέχω, τα λόγια μου βγαίνουν σε στίχους. Όλα αυτά που συμβαίνουν δίπλα μου γύρω μου με ξεπερνούν. Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.

      Απάντηση
  4. Λένα Μαυρουδή Μούλιου

    Α , δεν ξέρω τι στην ευχή γίνεται με τα σχόλια κι’ εκεί που τα γράφεις είτε εξαφανίζονται είτε μένουν μισά…Προσπαθούσα να πω λοιπόν ότι δεν ηξερα ότι είσαι ΚΑΙ ποιήτρια . Μπράβο Χριστίνα μου απογειώνεσαι κι΄’ ας μη σου αρέσει το αεροπλάνο!!!…

    Απάντηση
    • Χριστίνα Σουλελέ

      Σας ευχαριστώ πολύ!

      Απάντηση
  5. Πόπη Κλειδαρά

    Όταν υποφέρει ο κόσμος μ’ αυτά που βλέπει γύρω του τότε γεννιούνται ποιήματα σαν αυτό! Μπράβο Χριστίνα!

    Απάντηση
    • Χριστίνα Σουλελέ

      Σε ευχαριστώ πολύ Πόπη! Πληγή είναι να εμπνέεσαι από πληγές.

      Απάντηση
  6. Σοφία Ντούπη

    Δυνατό το ποίημά σας Χριστίνα…ξεκάθαρο το νόημα του…κι αναρωτιέμαι θα φτάσει άραγε η μέρα που δεν θα πεινούν πια τα παιδιά και που δεν είναι γκρίζες και μελανές οι σελίδες τις ιστορίας;

    Απάντηση
    • Χριστίνα Σουλελέ

      Σας ευχαριστώ κ. Ντούπη. Η ιστορία επαναλαμβάνεται δυστυχώς και μόνο μελανές σελίδες προσθέτει στα κιτάπια της. Αν και είμαι αισιόδοξο άτομο και πρέπει να είμαι γιατί δουλεύω με παιδιά, δε βλέπω τέτοια προοπτική. Καλό σας απόγευμα.

      Απάντηση
  7. Έλενα Σαλιγκάρα

    Πολύ συγκινητικό Χριστίνα. Πόσες αλήθειες χώρεσες…

    Απάντηση
    • Χριστίνα Σουλελέ

      Σε ευχαριστώ πολύ Έλενα!

      Απάντηση
  8. Μάχη Τζουγανάκη

    Ένα παιδί πεινάει, κλαίει και πονάει…

    αυτό αρκεί για να ξεσηκώσει θάλασσα δακρύων από όλους. Το κακό είναι οτι δεν τη βλέπω φουρτουνιασμένη και τολμώ να λέω οτι συνηθίσαν αρκεοτί σε τέτοια εγκλήματα…

    Χριστίνα τα πες με μοναδικό τρόπο…
    Καλή σου μέρα

    Απάντηση
    • Χριστίνα Σουλελέ

      Καλημέρα Μάχη! Κάθε μέρα βλέπω παιδιά, να κουβαλάνε το δικό τους φορτίο. δυστυχώς

      Απάντηση
  9. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Μια κατάσταση που θα πρέπει για ΟΛΟΥΣ μας να είναι ΓΡΟΘΙΑ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑΧΙ…παραμένει αερικό να περνοδιαβαίνει ανάμεσα στις αράδες των απανταχού ευαίσθητων και επικίνδυνα ρομαντικών αυτής της γης ….
    ΠΟΛΥ ΟΜΟΡΦΑ ΓΡΑΜΜΕΝΟ!Μπράβο, Χριστίνα!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου