Τα τρία παιδιά

18.05.2018

Μια μάνα είχε τρία παιδιά, τρεις γιους κι οι τρεις λεβέντες

Μόνη της τα μεγάλωσε, τους έκαμε αφέντες

Το ’να το λέγαν Νικολή, τον άλλονε Λευτέρη

Το τρίτο το στερνόπαιδο, τον φώναζαν Αστέρη

Είχε μαλλιά σαν άγγελος και βλέμμα σμαραγδένιο

Χαμόγελο που έκαιγε και σώμα αγαλματένιο

Γυρνούσε σαν το ξωτικό, στα δάση στα λαγκάδια

Είχε ελεύθερη ψυχή μα έβγαινε τα βράδια

Η μάνα εκαμάρωνε, τον πιο μικρό αετό της

Δεν ήξερε πως βύζαξε, φίδι στο σπιτικό της

Ο Νικολής εδίψασε, τη Μέλπω ν’ αγκαλιάσει

Που ’χε στο  μάγουλο ελιά και χείλη σαν κεράσι

Ένα αγκάθι χώθηκε, στα σωθικά τ’ Αστέρη

Την κόρη ελιμπίστηκε κι άρχισε να υποφέρει

Ήτανε μέρα Κυριακή, που το ’βαλε σημάδι

Ο νέος κλέβει την ελιά, μες το βαθύ σκοτάδι

Κι αυτή τον παρακάλεσε, να την επάρει πίσω

Δική μου για παντοτινά, εσένα θα κρατήσω

Μαχαίρια εζωστήκανε, τάχα ποιος θα πληρώσει

Κι η μάνα τρέχει ανήμπορη, το φονικό να σώσει

Μα η δόλια έφτασε αργά, η ώρα η κακιά της

Βλέπει το χάρο από μακριά, να σέρνει τα παιδιά της

Αυτός γυρνά και την κοιτά, με μάτια πονεμένα

Τα δάκρυα για ’σένανε, δεν είναι τελειωμένα

Γιατί ο Λευτέρης θύμωσε κι εκδίκηση ζητάει

Την κόρη που ’σπειρε κακό σε μένα τη χρωστάει

Στα πόδια του γονάτισε, άλλο κακό μη γίνει

Και με το αίμα της καρδιάς, τα πόδια του να πλύνει

Μα ο Λευτέρης φάνηκε, τα χέρια είχε γεμάτα

Στο ’να κρατούσε την ελιά και στ’ άλλο κόρης νιάτα

Η ιστορία δυστυχώς, είχε θλιμμένο τέλος

Ήταν αιτία για όλα αυτά, του έρωτα το βέλος.

_

γράφει η Ζωή Χαλκιοπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

Το σούρουπο

Το σούρουπο

Μαβιά σύννεφα ταξιδεύουν στα δυτικά με τον ανάλαφρο ρυθμό παλιού τραγουδιού. Ένα κορίτσι κεντάει στο τελάρο του το τριανταφυλλί του λιόγερμα.   Ένα σύννεφο, το ‘συρε μαζί του το σούρουπο, σκάλωσε στα κλαδιά της γαζίας ξεθώριασε το κιτρινάκι της φορεσιάς της...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Χριστίνα

    Υπέροχο!!!!!! Μπράβο μπράβο μπράβο!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου