Select Page

Τα φασολάκια, της Πώλας Βακιρλή

Τα φασολάκια, της Πώλας Βακιρλή

 

 

Έμοιαζε πανηγύρι το κάθε απόγευμα τ' Αυγούστου στην αυλή του φτωχόσπιτου της γιαγιάς μου της Ξένης. Ένα μικρό περιποιημένο σπιτάκι, κοντά στην πλατεία του χωριού. Και το όνομα αυτού Βαλιμή, η καλοκαιρινή εκδοχή του χωριού Βαλιμήτικα Αιγίου. Στα μέρη μας

βλέπεις, συνηθίζονταν παλιά τα δυο χωριά, το χειμωνιάτικο και το καλοκαιρινό. Άλλες δουλειές κι άλλες γιορτές και συνήθειες στο ένα κι άλλες στο άλλο. Η διάρκεια της διαμονής στο ένα ή στο άλλο καθοριζόταν κυρίως απ’ τις αγροτικές δουλειές και λιγότερο απ' την ανάγκη " να πάρουν αέρα" τουλάχιστον οι μεγαλύτεροι, γιατί για τα παιδιά ίσχυαν και τα δυο.

Στην αυλή της γιαγιάς λοιπόν, στην αυλή των θαυμάτων, όπως τη λέω ‘γω! Εκεί εκτυλισσόταν η δράση όλης της μέρας. Εκεί, στη φουφού το μαγείρεμα, στον ξυλόφουρνο το ψήσιμο του ψωμιού και των άλλων φαγητών, στον υπαίθριο νεροχύτη το πλύσιμο των πιατικών.

Εκεί ξεπέζευε απ' το μουλάρι ο θείος μου και ξεφόρτωνε τα διάφορα καλούδια ή τις μπάλες απ' τ' άχυρα για τα ζωντανά. Εκεί το βραδινό κυρίως τραπέζι της οικογένειας ή το γιορτινό την Κυριακή το μεσημέρι ή ακόμη το πανηγυργιώτικο, το Δεκαπενταύγουστο. Όλα εκεί, μαζί με τα γέλια, τις φωνές, τα μαλώματα, τα τραγούδια!

Αλλά εκείνο το γεγονός που έσπαγε τα όρια της ιδιωτικότητας και γινόταν συνολικό και συμμετοχικό της γειτονιάς, ήταν το καθάρισμα των φρέσκων φασολιών. Καθισμένη η γιαγιά μου, τη θυμάμαι με τ' όμορφο μικρό της πρόσωπο και τα γαλανά της μάτια, μια μικροκαμωμένη αλλά θαυματουργή γυναίκα, στην άκρη της αυλής, μπροστά από ένα αυτοσχέδιο, ξεχαρβαλωμένο ξύλινο τραπεζάκι, μ' ένα ταψί μπροστά της γεμάτο φρέσκα,ολόδροσα φασολάκια που μόλις τα είχε κόψει απ' το διπλανό κήπο. Ενα μικρό μαχαιράκι ήταν το εργαλείο του καθαρισμού και τα χέρια της, αυτά τα ροζιασμένα και γδαρμένα απ' τις τόσες δουλειές.

Πόσο άγχος είχε αυτή η γυναίκα άραγε για το καθάρισμα; Υπομονή μου φαίνεται δεν είχε γι’ αυτό! Πρώτα φώναζε εμάς, τις εγγονές, τις Πολυξένες, όπως έλεγε ο παππούς, για να τη βοηθήσουμε. Αλλά εμείς τίποτα, κάναμε πως δεν ακούγαμε.

-Αφού δεν έχεις άλλο μαχαίρι γιαγιά, πώς θα καθαρίσουμ' εμείς; λέγαμε. Αυτή όμως απτόητη, θα έβρισκε οπωσδήποτε βοηθούς.

Έτσι λοιπόν έστηνε καρτέρι σ όποια γειτόνισσα περνούσε μπροστά απ' το στρατηγείο της και τη φώναζε με τ όνομά της: Αγγελική, Βάσω, Κατίνα, ελάτε να μου δώστε ένα χεράκι, έχω φασολάκια, για κοπιάστε. Και κείνες κάνανε τη στάση τους, πού να ξεφύγουν απ' την κυρα- Ξένη και πιάνανε δουλειά... Άλλες με τα χέρια κι άλλες τις υποχρέωνε να τρέξουν στο σπίτι τους για να φέρουν μαχαιράκι! Κι έτσι γρήγορα κατέβαιν' ο σωρός απ' τ' ακαθάριστα φασολάκια και στοιβάζονταν τώρα τα καθαρισμένα σε μια πλαστική λεκάνη.

Οι κουβέντες και τα χαχανητά, τα νέα της γειτονιάς, όλα ανακατεμένα μαζί με τα φασολάκια της γιαγιάς μου της Ξένης! Και στο τέλος της τελετουργίας, το λουκούμι για το κέρασμα στις γειτόνισσες που για βόλτα είχαν κινήσει και στην αυλή της κυρα- Ξένης χαλάλισαν τ' απόγευμά τους.

 

_

γράφει η Πολυξένη Βακιρλή

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

6 Σχόλια

  1. Ελένη Ιωαννάτου

    Πώλα πολύ όμορφη η ιστορία της γιαγιάς Πολυξένης!!
    Ως βίωμα πραγματικό φαίνεται.
    Ευχαριστούμε που μοιράστηκες μαζί μας αυτή τη γλυκιά στιγμή.

    Να είσαι καλά!!
    Καλή σου ημέρα!!!

    Απάντηση
    • polavakirli

      Χαίρομαι που σου άρεσε Ελένη, είναι ένα πραγματικό παιδικό βίωμα, μοναδικό!!!!

      Απάντηση
  2. Βάσω Αποστολοπούλου

    “Στην αυλή της γιαγιάς λοιπόν, στην αυλή των θαυμάτων, όπως τη λέω ‘γω!”

    Είχα κι εγώ μια παρόμοια γιαγιά με μια παρόμοια αυλή, Πόλα μου – τη γιαγιά Ελένη!
    Τι μου θύμισες με το τόσο όμορφο, τρυφερό και νοσταλγικό σου κείμενο!
    Να είσαι καλά, φίλη μου!

    Απάντηση
    • polavakirli

      Οι γιαγιάδες μας!με τις τρυφερές αναμνήσεις που τις συνοδεύουν!!! Χαίρομαι που σου άρεσε Βάσω μου!!!

      Απάντηση
  3. D.T.

    Ξαναστήσατε έναν παλιό αγαπημένο κόσμο.Και πόσο νόστιμος θα ήταν με τέτοια φασολάκια!Εύγε!

    Απάντηση
  4. Μάχη Τζουγανάκη

    Μου ξυπνήσατε πανέμορφες αναμνήσεις σε μιαν άλλη αυλή που μαζευόμασταν όλοι να πλάσουμε μυζιθροπιτάκια. Και να σου οι κουβέντες και τα χάχανα…. Τι όμορφες εποχές και τι ωραία που τις περιγράψατε…Σα να είδα τη γιαγιά σας με τις γειτόνισσες και το ταψί γεμάτο από φασολάκια, “άκουσα” όπως λέμε σην Κρήτη τη μυρωδιά από το κόψιμό τους… Κι εδώ που τα λέμε..τη γεύση που είχανε εκείνα τα φασολάκια δεν τη βρίσκεις τώρα πουθενά!

    όμορφη ιστορία…όμορφες οι αναμνήσεις σας

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!