Select Page

Τα φώτα

Τα φώτα

 

 

Η μάσκα οξυγόνου που της έχουν φορέσει, την κάνει να αναπνέει καλύτερα. Ο νοσηλευτής που σέρνει το φορείο τη ρωτά αν κρυώνει. «Λίγο» του απαντάει και τη σκεπάζει καλύτερα για να ζεσταθεί και για να μη φαίνεται η γύμνια της. Μια κάθαρση είναι η προετοιμασία πριν το χειρουργείο. Ένα προσεκτικό μπάνιο, ένα λούσιμο, ένα καλό καθάρισμα του σώματος αλλιώς αναβάλλεται η επέμβαση. Αφού την κατεβάζουν με το ασανσέρ στα χειρουργεία, ούτε που προλαβαίνει να ρίξει μια τελευταία ματιά στα παιδιά και τον άντρα της που τη συνοδεύουν, μην ξέροντας αν θα την ξαναδούν. Ο διευθυντής της κλινικής και υπεύθυνος της επέμβασης, ήταν όσο πιο ξεκάθαρος μπορούσε, αντιδρώντας ταυτόχρονα με προσεκτικά λόγια για να μη γίνει αντιπαθητικός στην ασθενή και στους συγγενείς. «Η περίπτωσή σας ενέχει κινδύνους και μετά την εγχείρηση ίσως χρειαστεί να νοσηλευτείτε στην εντατική». Παρόλα αυτά, τα χαρτιά είχαν υπογραφεί. Το νοσοκομείο δεν είχε ευθύνες εάν πέθαινε στο χειρουργείο.

«Ως εδώ» είπε ο νοσηλευτής στους συγγενείς. Είχαν φτάσει στην είσοδο του χειρουργείου, όπου πλέον ο ασθενής είναι πιο μόνος από ποτέ και αφημένος κυριολεκτικά στα χέρια των μικρών θεών του χειρουργείου. Ο χώρος είναι υπόγειος, στην ίδια ευθεία με τους βόθρους του νοσοκομείου. Η βρώμα είναι ανυπόφορη και μέσα σε όλο αυτό το σκηνικό, οι συγγενείς τρώνε τα νύχια τους, συνηθίζουν τη μυρωδιά και παρακολουθούν τους χειρουργημένους που τους πηγαινοφέρνουν οι νοσοκόμοι, βιαστικά, τρέχοντας σχεδόν και έτσι αποφεύγονται οι δακρύβρεχτοι προσωρινοί ή μόνιμοι αποχαιρετισμοί. Κι έτσι προχωρά η δουλειά.

Εκείνη ακόμη ξαπλωμένη στο φορείο, έβλεπε τα φώτα του χειρουργείου. Εκτυφλωτικά, της χτυπούσαν την πηγή του φωτός της, έφταναν ακριβώς στη ρίζα της σκέψης της και τη διέλυαν. Ήταν σίγουρη ότι θα έβγαινε ζωντανή, όπως συνέβη τόσες φορές στα τόσα χειρουργεία. Αυτό μπορεί να ήταν το πιο σοβαρό από όλα, όμως πάλι η ίδια διαδικασία δεν θα γινόταν; Τα ίδια λόγια των νοσοκόμων και του αναισθησιολόγου, ότι δεν πρέπει να φοβάται, ότι όλα θα πάνε καλά, θα την φροντίσουν και σύντομα θα δει πάλι τα παιδιά και τον άντρα της. Η μυρωδιά των αποστειρωμένων εργαλείων, η γνώριμη μυρωδιά, η πιο κοντινή στη μυρωδιά του θανάτου.

Κι αν αυτή τη φορά δεν ήθελε να ξαναδεί τα παιδιά και τον άντρα της; Αν αυτή τη φορά πραγματικά δεν επιθυμούσε να βγει ζωντανή απ’ το μικρό επίγειο σφαγείο; Να τους το έλεγε; Να τολμούσε να εξομολογηθεί ότι δεν αντέχει άλλα πετσοκόμματα; Ότι τώρα, δεν χρειάζεται να βάλουν τα δυνατά τους για να τη σώσουν; Ότι κουράστηκε, βαρέθηκε πέντε χρόνια τώρα να βλέπει μόνο το ταβάνι του σπιτιού της, καθώς είναι αδύνατο να σταθεί όρθια μετά το ατύχημα; Θα τους σόκαρε; Μπα, οι γιατροί δεν σοκάρονται. Έχουν δει πολλά σκεφτόταν. Πολύ δακρύβρεχτη θα γινόταν άραγε αν προλάβαινε να πει όλα αυτά πριν την κοιμίσουν, πριν το αναισθητικό κυλίσει πάλι μέσα της και την κάνει να κοιμηθεί με το ζόρι; Όμως στ’ αλήθεια δεν θέλει να κοιμηθεί. Αυτή τη φορά θα ήθελε να έχει την ευκαιρία να βγει από το σώμα της και να δει όλη τη διαδικασία του χειρουργείου. Το βλέμμα του αναισθησιολόγου, που ποιος ξέρει τι είδος ικανοποίησης νιώθει έχοντας τη δύναμη να κάνει τους ανθρώπους να κοιμούνται.

Να τα πει, να μην τα πει; Θα έχει την ευκαιρία να τα πει σε κάποιο άλλο χειρουργείο; «Τι νιώθεις;» τη ρώτησε ο γιος της πριν την ετοιμάσουν για την επέμβαση. « Κάτι πολύ περίεργο, δεν μπορώ να στο περιγράψω με λόγια». Ήταν η πρώτη φορά που της ήταν αδύνατο να περιγράψει ένα συναίσθημα με λόγια. Ήταν τόσο καλή χειρίστρια του λόγου. Εκείνη έμαθε τέλεια γραμματική, ορθογραφία και έκθεση και στα δυο παιδιά της. Μπορούσε να εκφράζεται για το καθετί γύρω της και για όλα τα συναισθήματα. Όταν είχε αποβάλλει στην πρώτη της εγκυμοσύνη, την είχε ρωτήσει ο άντρας της «τι νιώθεις» κι εκείνη του απάντησε ότι νιώθει μάνα και νιώθει μισή. Ότι κατάλαβε τι θα πει ξερίζωμα, να τραβάνε από μέσα σου τη ρίζα της ύπαρξής σου και να την πετάνε στα σκουπίδια. Ήξερε να εκφράζεται αλλά τους τελευταίους μήνες προτιμούσε τη σιωπή.

Τώρα στο χειρουργείο ήταν χαρούμενη. Αυτήν την κρίσιμη στιγμή χαιρόταν ίσως γιατί η αντιληπτική της ικανότητα δεχόταν ένα τεράστιο πλήγμα. «Άντε ρε μάνα, άλλη μια επέμβαση και πάλι πίσω θα ‘σαι. Άντε μπας και…». Εκεί, ο γιος της σταματούσε και γυρνούσε αλλού το πρόσωπο. «Μπας και τι;» αναρωτιόταν εκείνη. «Μπας και γίνει το θαύμα;». Θαύματα δεν γίνονται,  αυτό το ξέρει σίγουρα.

Εάν πεθάνει στο τραπέζι του χειρουργείου τίποτε δεν θα αλλάξει. Ο κόσμος θα συνεχίσει να υπάρχει χωρίς εκείνη, οι ζωές των παιδιών και του άντρα της θα συνεχιστούν χωρίς εκείνη, το ταβάνι του σπιτιού θα φθείρεται από το πέρασμα του χρόνου χωρίς εκείνη. Ένιωθε τόσο κουρασμένη που δεν θα την πείραζε να ξυπνήσουν όλοι το επόμενο πρωί κι εκείνη να τραβήξει για το άγνωστο ή για το τίποτε χωρίς εκείνους.

Κάτι πήγε να ψιθυρίσει, αλλά ένιωσε τα μάτια της βαριά. Πριν της δώσουν το αναισθητικό, της ζήτησαν να επικεντρωθεί σε αυτό που επιθυμεί περισσότερο. Να αποκτήσει τον έλεγχο της σκέψης της. Είναι αλήθεια τόσο εύκολο αυτό. Όταν έχεις ήδη χάσει τον έλεγχο του σώματός σου, όταν τα άκρα σου είναι οι πιο ανυπάκουοι μαθητές του εγκεφάλου σου.

Ακόμη κι αν δεν ήθελαν να την ξαναδούν, θα το καταλάβαινε. Ήξερε ότι προσπαθούσαν να μην την κάνουν να νομίζει ότι υπήρχε η ελάχιστη πιθανότητα να μην θέλουν να την ξαναδούν. Όχι γιατί τη μισούσαν αλλά γιατί είχαν κουραστεί. Ένιωθε πως είχαν κουραστεί από τη φροντίδα που έπρεπε να της δείχνουν είτε είχαν το κέφι να το κάνουν είτε όχι. Θα ήθελε να μην την ξαναδούν σε αυτήν την κατάσταση. Τι διαφορά έχει όμως; Τους ανθρώπους πρέπει να θέλουμε να τους βλέπουμε όπως είναι, όχι όπως θα θέλαμε να είναι. Είχαν κουραστεί τα μάτια τους από την ακίνητη εικόνα της που περιφερόταν όποτε οι νοσοκόμοι την μετέφεραν κάθε τόσο με τα φορεία. Στα χειρουργεία, στις κλινικές, στα κέντρα αποκατάστασης. Όλα πάντα με το ίδιο αποτέλεσμα. Μια κίνηση που δεν την πήγαινε ούτε εμπρός, ούτε πίσω, παρά την άφηνε στο ίδιο σημείο. Ακίνητη. Ακόμη κι ο χρόνος σταματά. Όπου δεν υπάρχει ενέργεια, δεν υπάρχει χρόνος. Υπάρχει το τίποτε. Αυτά σκεφτόταν. 

Το αναισθητικό είχε αρχίσει να επιδρά. Δεν είδε όνειρα και η διαδικασία επαναλήφθηκε αντίστροφα όταν ξύπνησε από την επέμβαση. Πάλι το οξυγόνο, πάλι τα φώτα, πάλι ο νοσοκόμος που της σκεπάζει τη γύμνια, πάλι τα δικά της πρόσωπα, πάλι η ελπίδα και οι φόβοι που θα εξομολογούνται μόνο στο ταβάνι για όσα χρόνια χρειαστεί.

 

 Γράφει η Ιωάννα Μπαλάφα

Η Ιωάννα Μπαλάφα γεννήθηκε το 1984 στην Αθήνα. Σπούδασε Κοινωνιολογία με ειδίκευση στα πεδία των εξαρτήσεων και της βιοηθικής. Δραστηριοποιείται στο χώρο των ΜΚΟ τα τελευταία οχτώ χρόνια ενώ παράλληλα ασχολείται με τη φωτογραφία έχοντας λάβει μέρος σε διάφορες ομαδικές εκθέσεις. Κείμενά της έχουν δημοσιευτεί σε διάφορα κοινωνιολογικά και freepressέντυπα όπως επίσης σε δημοσιογραφικά και ενημερωτικά sites.

Ιστολόγιο: www.ioannabalafa.blogspot.gr

Email: ioanna.balafa@gmail.com

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

7 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση
  2. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΠΑΠΑΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ

    Πολύ δυνατό σε συναισθήματα και εικόνες το διήγημα της Ιωάννας Μπαλάφα. Η δε ουσία της περιγραφής της που επικεντρώνεται στην ασθενή που προφανώς έχει ζήσει ξανά και ξανά την ίδια διαδρομή προς το χειρουργείο είναι πραγματικά πολύ ζωντανή και απολύτως ρεαλιστική, όπως και τα συναισθήματα των δικών της.
    Είναι δε τούτο το διήγημα από κείνα που όταν αρχίσεις να τα διαβάζεις δεν θέλεις να “τολμήσει” να σε διακόψει κανείς.
    Εύγε με όλη μου την ψυχή Ιωάννα για την δυνατή σου πέννα!

    Απάντηση
  3. Ιωάννα Μ.

    Σας ευχαριστώ τόσο μα τόσο πολύ για τα λόγια σας, να είστε πάντα καλά!

    Απάντηση
  4. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    “Ακόμη κι αν δεν ήθελαν να την ξαναδούν, θα το καταλάβαινε. Ήξερε ότι προσπαθούσαν να μην την κάνουν να νομίζει ότι υπήρχε η ελάχιστη πιθανότητα να μην θέλουν να την ξαναδούν. Όχι γιατί τη μισούσαν αλλά γιατί είχαν κουραστεί.”

    Θα επικεντρώσω εδώ – γιατί, για μένα, εδώ είναι το κέντρο βάρους… γιατί, από τη στιγμή που θα περάσει έστω και φευγαλέα αυτή η σκέψη από το μυαλό του ασθενή, θεωρώ πως έχει χαθεί το παιχνίδι της άμυνας και της αγωνιστικής διάθεσης… καταθέτει τα όπλα και εύχεται να “φύγει” όσο γίνεται πιο σύντομα και πιο ανώδυνα…

    Απάντηση
  5. Γιώργος Γ.

    Εξαιρετικός συγγραφικός λόγος Ιωάννα, σε ένα αληθινό και ευαίσθητο κείμενο. Συγχαρητήρια!

    Απάντηση
  6. Μαρία Γραμματικάκη

    Ιωάννα μου, διάβασα τις ιστορίες σου με προσοχή και συγκίνηση..Χίλια μπράβο,να συνεχίσεις να γράφεις…

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε το!

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!