Select Page

Της ζωής μου τα τραίνα, του Σπύρου Μακρυγιάννη

Της ζωής μου τα τραίνα, του Σπύρου Μακρυγιάννη

 

Μια ζωή προσπαθώ
να μην χάσω το τραίνο
να είμαι εκεί στο σταθμό
κι απ’ τους πρώτους να μπαίνω
όμως πάντα σχεδόν
δεν υπάρχει πια θέση
ταξιδεύω οκλαδόν
στου διαδρόμου τη μέση…

Τα ταξίδια μικρά
κι όμως μοιάζουν μεγάλα
από εκεί χαμηλά
δίχως θέα μια στάλα
κι όλο λέω άλλο πια
τραίνο εγώ δεν θα πάρω
κι όμως να ‘μια ξανά
στο σταθμό με τσιγάρο…

Η ελπίδα όπως λένε
τελευταία πεθαίνει
και τα τραίνα δεν φταίνε
που στραβά μου πηγαίνει
θα βρεθεί μια φορά
κάποια θέση για μένα
αν εγώ προσπαθώ
να μην χάνω τα τραίνα…

Θα στρωθώ για καλά
στην παράθυρο-θέση
στη ζωή που κυλά
η ματιά μου να πέσει
επιτέλους κι εγώ
να χαρώ το ταξίδι
λίγο σαν τον αητό
κι όχι πια σαν το φίδι…

_

γράφει ο Σπύρος Μακρυγιάννης - Αργοναύτης

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

12 Σχόλια

  1. Παναγιώτης Σκοπετέας

    Υπέροχο …
    Πολλά πολλά συγχαρητήρια !

    Απάντηση
    • drmakspy

      Ευχαριστώ πολύ Κ.ε Σκοπετέα. Με συγκινείτε…

      Απάντηση
  2. Χριστίνα

    Πραγματικά πολύ ωραίο!! Μπράβο!!!

    Απάντηση
  3. Ελένη Ιωαννάτου

    Σπύρο πραγματικά εξαιρετικό το ποίημα σου!!!
    Γεμάτο ευαισθησία, ρυθμό, μελωδία!!!

    Απάντηση
    • drmakspy

      Όπως και το σχόλιό σου είναι γεμάτο ευαισθησία και ηχεί σαν μελωδία στα αυτιά μου… Σε ευχαριστώ από την καρδιά μου…

      Απάντηση
  4. Ανώνυμος

    Αυτό ήταν σαν βέλος που με βρήκε κατευθείαν στην καρδιά. Πόσες ζωές αντικατοπτρίζονται…????

    Απάντηση
    • drmakspy

      Σε ευχαριστώ πάρα πολύ που μπήκες στον κόπο να μεταφέρεις αυτό το σχόλιο και εντός… Με συγκίνησε τόσο πολύ…

      Απάντηση
  5. ukidas

    με συγκίνησε αυτό το ποίημα,,όπως πάντα εξαιρετικός,

    Απάντηση
    • drmakspy

      Αγαπημένη φίλη και μέλος της κοινής μας ποιητικής σκηνής σε ευχαριστώ… Και τα δικά σου ποιήματα με γεμίζουν συγκίνηση, ειδικά με τον τρόπο που χειρίζεσαι την γλώσσα μας…

      Απάντηση
  6. Ανώνυμος

    “κι όλο λέω άλλο πια
    τραίνο εγώ δεν θα πάρω
    κι όμως να ‘μια ξανά
    στο σταθμό με τσιγάρο…”

    Είναι χαρακτηριστικό άραγε κάποιων ανθρώπων ή μια διαδικασία της ίδιας της ζωής;
    Τόσες πολλές αλήθειες σε τόσους λίγους στίχους…. Πολύ δυνατό.

    Φιλικά Λία Ράμου

    Απάντηση
    • drmakspy

      Λία ευχαριστώ από την καρδιά μου. Δεν είναι εύκολο να απαντήσει κανείς σ’ αυτό το ερώτημα… Κάποιοι, οι περισσότεροι θαρρώ, οπότε δεν αποτελώ εξαίρεση, μένουν κι επιμένουν…. Αγανακτούν, θυμώνουν πολύ, απογοητεύονται, πληγώνονται… όμως μένουν κι επιμένουν…

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Εγγραφείτε στο newsletter

Ακολουθήστε μας!

Ακόλουθοι

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Έλληνες εκδότες

Έλληνες εκδότες

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!