Select Page

Της θάλασσας οι βραδιές

Της θάλασσας οι βραδιές

 

 

Όνειρο απατηλό που είσαι αυτό το δειλινό;

Στην ανέμη τυλιγμένη.

Εκεί σε είδα.

Να δίνεις χρώμα.

Μια αρμύρα, στα χείλη.

Μια φουρτούνα σε πήρε.

 

Σε πήρε προς τα πέρα.

Σε αμμουδιά σε άφησε.

Μόνη σου περπάτησε.

Ακούς φωνές μεσ' τον αέρα.

 

Δική σου είν' η γη και μέσα της το σκότος.

Αφέσου μέσ' το φως και γίνε η ζωή σου.

Μικρή κι απέραντη, ζω μεσ' τη ζωή σου.

 

Στα χείλη μια αρμύρα.

Δική σου είν' η γη, ανοίγεται στα χέρια σου.

Δική σου είν' η γη.

Πιο πάνω σου ανοίγεται, όλου του κόσμου η βουή.

 

_

γράφει ο Μάριος Βασιλόπουλος

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Υποβολή σχολίου

Εγγραφείτε στο newsletter

Έλληνες εκδότες

Έλληνες εκδότες

Υποβολή συμμετοχής!

Αναζήτηση στη σελίδα

Προσαρμοσμένη αναζήτηση

Αρχείο

Είσοδος