Τη Λησμονιά, μα πιο πολύ τη Νοσταλγία

10.03.2015

 

 

Έλυσες τις μακριές  χρυσές πλεξούδες,

1922 και πέσαν στον ώμο τα μαλλιά κι οι μνήμες.

Νόημα δεν είχε πια μαζί σου να τις κουβαλάς.

Ξενιτεμένος μαχαλάς, τα όνειρα και η ζωή σου.

 

Στριμωγμένα τα χρόνια και τ’ αγγίγματα

στην πέτσινη βαλίτσα.

Στην ανάσα ενός τρένου που βροντά και τρέμει στα διαζώματα,

τρέμει η ψυχή στα άγρια ξημερώματα.

 

Λιθόστρωτα καντούνια γεμίζουν με βήματα και μια ηχώ σπαρακτική.

Μάτια κρεμασμένα στο κενό, στα μαύρα σύννεφα.

Χέρια διψασμένα για ουρανό και έρωτα,

και δυο χορδές ξεριζωμένες στην καρδιά σου.

 

Τη Λησμονιά, μα πιο πολύ τη Νοσταλγία, δεν αγάπησε κανείς.

Είναι θαρρείς το πρόσωπο μου ξένο,

σαν θέλεις να με θυμηθείς και δεν μπορείς.

 

Χρόνια μετά σωπαίνεις στις Εθνικές εορτές.

Καλά τυλιγμένη στο καφέ παλτό σου ξεμακραίνεις,

( έχοντας αφήσει πίσω ένα λουλούδι ).

Τις πλεξούδες δεν τις έκανες ξανά  ποτές∙

γιατί όσα περάσανε στο χθες, για εσένα δεν εμοιάσανε τραγούδι

Ακολουθήστε μας

Οι ταινίες της εβδομάδας

Γυναίκα

Γυναίκα

Ρόδο εσύ της άνοιξης, αστέρι της καρδιάς μας γλυκιά νότα της ποίησης, πηγή της ομορφιάς μας. Με σένα η μέρα ξεκινά και η ζωή αρχίζει με σένα αγάλλεται η αυγή κι ο έρωτας ανθίζει.   Κάθε ανάσα σου, πνοή, κάθε σου γέλιο, ελπίδα απάγκιο και αναπνοή, μέσα στην...

φαντάσου

φαντάσου

στον John Lennon    φαντάσου  γαλάζιο σύννεφο στου ορίζοντα τη ράχη  στάλες αγάπης να ραντίζουν τις καρδιές μας  της λήθης άγγιγμα να γίνεται το δάκρυ  κραυγές που ενώθηκαν σε μία οι πληγές μας   φαντάσου  πρασινοκίτρινο χειμέριο λουλούδι  ευωδιάζει μέσ’ στα...

Σ’ αγαπώ σαν το αλάτι

Σ’ αγαπώ σαν το αλάτι

Σ' αγαπώ σαν το αλάτι και σαν την άσπρη ζάχαρη πως την πίκρα μου να κρύψω στη ζωή την άχαρη Να 'σαι το ξινό λεμόνι το γλυκό αμύγδαλο να 'σαι το νερό στην βρύση το κρασί στο δίλαβο Να 'σαι ο γλυκός καφές μου φρούτο στο καλάθι μου να δροσίζεις τις βραδιές μου σαν μετρώ...

Αρμονία και ολοκλήρωση

Αρμονία και ολοκλήρωση

Της ψυχής μου το άδειο κατώφλι είναι γεμάτο από το βλέμμα της απουσίας σου. Οι θύμησες, ρεμβασμός και θεία λειτουργία, ρυθμικός χορός και θυσία στης μνήμης το βωμό και η νοσταλγία κρυφή σπονδή στο χρόνο να έχουν και πάλι τα όνειρα αρχή και χρώμα. Της ψυχής σου τ’...

Επίκληση γοερά χαμογελώντας

Επίκληση γοερά χαμογελώντας

Σ’ αχούς ασκητικούς ξέφρενο λαμνοκόπι, με λάβρους αυλούς κυλά το υδροκόπι. Της πεθυμιάς τα χείλη την φαντασιά φιλούν, σε ξομπλιαστό μαντήλι γλυκάνισο σφαλνούν. Σε ίσκιους ηλιοδέσμιους απόκαμα να ζω κι ό,τι δεν υποπτεύθηκα με φόβο αναζητώ. Αρχή, συγκίνησες, χαρές,...

Διαβάστε κι αυτά

Επίκληση γοερά χαμογελώντας

Επίκληση γοερά χαμογελώντας

Σ’ αχούς ασκητικούς ξέφρενο λαμνοκόπι, με λάβρους αυλούς κυλά το υδροκόπι. Της πεθυμιάς τα χείλη την φαντασιά φιλούν, σε ξομπλιαστό μαντήλι γλυκάνισο σφαλνούν. Σε ίσκιους ηλιοδέσμιους απόκαμα να ζω κι ό,τι δεν υποπτεύθηκα με φόβο αναζητώ. Αρχή, συγκίνησες, χαρές,...

Παξοί

Παξοί

Στων Επτανήσων τον ιστό σαν πίνακας ζωγραφιστό ένα νησάκι σπάνιο το κάλλος του ουράνιο   Γαλαζοπράσινα νερά καθάρια κρυσταλλένια ο ήλιος λούζει από ψηλά μ αστράκια ασημένια   Ο Ποσειδώνας διάλεξε την Κέρκυρα για στόχο και με την Τρίαινα έκοψε κομμάτι από τον...

Το τέλος

Το τέλος

Τα πάντα έχουν ένα τέλος. Τέλος καλό, τέλος στυφό ή θλιβερό. Το τέλος που μας αξίζει ή μας πρέπει ό,τι η μοίρα έχει γράψει ή προβλέπει για να κλείσει την αυλαία της ζωής.   Το ταξίδι, κάποτε τελειώνει ο κύκλος της ζωής, πρέπει να κλείσει. Μόνοι γεννιόμαστε και...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Kostas Konstantinidis

    είναι καιρός λοιπόν ρωμιέ την σμύρνη να ξεχάσεις
    να την αφήσεις να καεί για να την ξεπεράσεις
    κι όταν στον αποκαίδιων της την θέα πια δεν κλάψεις
    τότε θα είσαι έτοιμος για να την ξαναφτιάξεις.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου