Τη Λησμονιά, μα πιο πολύ τη Νοσταλγία

10.03.2015

 

 

Έλυσες τις μακριές  χρυσές πλεξούδες,

1922 και πέσαν στον ώμο τα μαλλιά κι οι μνήμες.

Νόημα δεν είχε πια μαζί σου να τις κουβαλάς.

Ξενιτεμένος μαχαλάς, τα όνειρα και η ζωή σου.

 

Στριμωγμένα τα χρόνια και τ’ αγγίγματα

στην πέτσινη βαλίτσα.

Στην ανάσα ενός τρένου που βροντά και τρέμει στα διαζώματα,

τρέμει η ψυχή στα άγρια ξημερώματα.

 

Λιθόστρωτα καντούνια γεμίζουν με βήματα και μια ηχώ σπαρακτική.

Μάτια κρεμασμένα στο κενό, στα μαύρα σύννεφα.

Χέρια διψασμένα για ουρανό και έρωτα,

και δυο χορδές ξεριζωμένες στην καρδιά σου.

 

Τη Λησμονιά, μα πιο πολύ τη Νοσταλγία, δεν αγάπησε κανείς.

Είναι θαρρείς το πρόσωπο μου ξένο,

σαν θέλεις να με θυμηθείς και δεν μπορείς.

 

Χρόνια μετά σωπαίνεις στις Εθνικές εορτές.

Καλά τυλιγμένη στο καφέ παλτό σου ξεμακραίνεις,

( έχοντας αφήσει πίσω ένα λουλούδι ).

Τις πλεξούδες δεν τις έκανες ξανά  ποτές∙

γιατί όσα περάσανε στο χθες, για εσένα δεν εμοιάσανε τραγούδι

Ακολουθήστε μας

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Εν συντομία

Εν συντομία

Σκηνοθετούσε τη ζωή αρνιόταν την ανατομία του χρόνου ερωτοτροπούσε με τα προσωποποιημένα όνειρα βάδιζε πάνω σε θραύσματα νεκρών τρεφόταν με άγριο ρεαλισμό αγαπούσε τις πληγές των εβένινων πλασμάτων μετρούσε τις γραμμές του πεπρωμένου πάντα κατέληγαν σε θηλιές άγγιζε...

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

Ερωτικό

Ερωτικό

  γράφει η Άντια Αδαμίδου - Ερωτικό oι πόλεις συντρίβονται λίγο πριν εκτοξευθούμε στο φως μη με κοιτάζεις έτσι μόνο δώσε μου ένα μενεξέ του απρίλη -μα είναι χειμώνας- μια σταγόνα της αυγής -μα εδώ είναι έρημος- κοίταξε από το παράθυρό σου βλέπεις ό,τι βλέπεις δεν...

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Ξεδιπλώνεις τον χάρτη και ψάχνεις για λαβύρινθο σε μια εικόνα ενός καθρέφτη μίας ασαφούς μάζας   Μπορείς να μυρίσεις τον δίχως βάρος καπνό του μελανιού του συγγραφέα προσπαθώντας να δημιουργήσει νέους κόσμους   Ένας σκοτεινός πίνακας σε χαρτί Μπορείτε να δεις...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Ξεδιπλώνεις τον χάρτη και ψάχνεις για λαβύρινθο σε μια εικόνα ενός καθρέφτη μίας ασαφούς μάζας   Μπορείς να μυρίσεις τον δίχως βάρος καπνό του μελανιού του συγγραφέα προσπαθώντας να δημιουργήσει νέους κόσμους   Ένας σκοτεινός πίνακας σε χαρτί Μπορείτε να δεις...

Ο πρόσφυγας

Ο πρόσφυγας

Ξεριζωμένος απ’ τον τόπο μου, απογοητευμένος απ’ τη ζωή, φεύγω για τόπους μακρινούς, για μια καινούργια αρχή. Μες στη βάρκα με τη τρικυμία ψάχνω μια ηλιαχτίδα σωτηρίας. Μάταια όμως. Του ανέμου τα φυσήματα και της θάλασσας τα ξεβράσματα  βγάζουν στην επιφάνεια σώματα....

Φυλακισμένη καρδιά

Φυλακισμένη καρδιά

Ο έρωτάς σου ένα φθηνό μαγαζάκι κόσμος μπαίνει βγαίνει κι εγώ σε μιαν άκρη να παρατηρώ: “πόσες καρδιές ακόμα θα προσπεράσεις  και θα σπάσεις στο διάβα σου;” Σε μιαν άκρη του μυαλού σου ευελπιστώ να βρίσκομαι κι εγώ ένα μονοπάτι τρέχω να βρω να χωθώ στην αγκαλιά σου να...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Kostas Konstantinidis

    είναι καιρός λοιπόν ρωμιέ την σμύρνη να ξεχάσεις
    να την αφήσεις να καεί για να την ξεπεράσεις
    κι όταν στον αποκαίδιων της την θέα πια δεν κλάψεις
    τότε θα είσαι έτοιμος για να την ξαναφτιάξεις.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου