Τη φώναξα Αγάπη

13.06.2016

tape_retro

Την είδα να περνά από μπροστά μου. Σηκώθηκα και την ακολούθησα.

Την είδα να περνά από μπροστά μου βιαστική. Ο ήχος από τα τακούνια της και το άρωμά της με μαγνήτισαν. Σηκώθηκα από το τραπέζι που καθόμουν και έπινα τον καφέ μου και την ακολούθησα.

Την είδα να περνά από μπροστά μου βιαστική. Τα μαλλιά της ανέμιζαν. Τα μάτια της κρυμμένα πίσω από μαύρα γυαλιά ηλίου. Ο ήλιος φώτιζε υγρές τις περιοχές γύρω τους. Ο ήχος από τα τακούνια της και το άρωμά της με μαγνήτισαν. Νόμιζα πως την είχα ξαναδεί. Μπορεί και να την είχα ξαναδεί. Ήπια μια τελευταία γουλιά από τον ελληνικό μου και σηκώθηκα από το τραπέζι που καθόμουν και την ακολούθησα.

Την είδα να περνά από μπροστά μου βιαστική και μελαγχολική. Τα μαλλιά της ανέμιζαν σκορπώντας τη θλίψη της. Τα μάτια της κρυμμένα πίσω από μαύρα γυαλιά ηλίου. Κάλυψη κανονική. Μα ο ήλιος φώτιζε τις περιοχές γύρω τους. Κλαμένη για μέρες θα πρέπει να ήταν. Φανταζόμουν τα πρησμένα βλέφαρά της, τους μαύρους κύκλους της. Πόσο προκλητική μπορεί να γίνει μια γυναίκα έτσι; Απορώ με τις σκέψεις μου. Πίνω μια τελευταία γουλιά από τον καφέ που μου έφτιαξε ο κυρ Μιχάλης, βαρύς σκέτος για να ξυπνήσω από το βραδινό ξενύχτι και να ξεμεθύσω και σηκώθηκα από το τραπέζι που καθόμουν και την ακολούθησα.

Την είδα να περνά από μπροστά μου βιαστική και μελαγχολική. Νομίζω ότι με κοίταξε για λίγο. Για λίγο νομίζω ότι κοιταχτήκαμε. Τα μαλλιά της ανέμιζαν σκορπώντας τη θλίψη της. Και εγώ άπλωσα τα χέρια μου και τα χάιδεψα. Και χάιδεψα για λίγο τη θλίψη της. Τα μάτια της κρυμμένα πίσω από μαύρα γυαλιά ηλίου. Κάλυψη κανονική το ξέρω πως ήταν. Σαν τη δική μου. Μα ο ήλιος φώτιζε τις θλιμμένες περιοχές γύρω τους, υγρές και στεγνές μαζί. Κλαμένη για μέρες θα πρέπει να ήταν. Αφημένη σε νύχτες σχεδόν καταθλιπτικές. Φανταζόμουν τα πρησμένα βλέφαρά της, τους μάυρους κύκλους της. Πόσο προκλητική να γίνει μια γυναίκα έτσι; Θα πρέπει να ήμουν τρελός. Μα το ξέρω πως ερωτεύτηκα αμέσως τη θλίψη της. Σχεδίασα αμέσως στο μυαλό μου την αγκαλιά που θα της έδινα για να της κλέψω τη μελαγχολία. Φαντάστηκα τα φιλιά που θα της έδινα στα μάτια για να μαλακώσουν. Απορώ με τις σκέψεις μου. Πώς ερωτεύεσαι ένα μονάχα πέρασμα από μπροστά σου; Πίνω μια τελευταία γουλιά από τον καφέ που μου έφτιαξε ο κυρ Μιχάλης, βαρύς σκέτος για να ξυπνήσω από το βραδινό ανώφελο ξενύχτι και να ξεμεθύσω από όσα είχα βάλει στο αίμα μου για να ξεχάσω τη μοναξιά μου. «Ο βαρύς ο σκέτος» μου είπε αναστενάζοντας κι ύστερα ακουμπώντας το χέρι του στον ώμο μου μου είπε «αυτός είναι κερασμένος με την ευχή μου να είναι ο τελευταίος». Νομίζω πως τον είδα δακρυσμένο. Μα μπορεί να ήμουν εγώ ο δακρυσμένος. Ακόμα δεν είμαι σίγουρος. Την είδα να φεύγει. Ήπια σας λέω την τελευταία γουλιά και σηκώθηκα να την ακολουθήσω. Στάθηκα πίσω της και φώναξα «Αγάπη;» κι εκείνη σταμάτησε και γύρισε να με κοιτάξει.

Την είδα να περνά από μπροστά μου. Σηκώθηκα και την ακολούθησα. Τη φώναξα Αγάπη. Και εκείνη γύρισε και με κοίταξε…

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το φλερτ

Το φλερτ

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Μόλις ήρθε το μήνυμα από το αγόρι της. Περιχαρής πληκτρολόγησε την απάντηση αγάπης. Όλα ήταν τόσο αυτοματοποιημένα πλέον. Η αγάπη μπορούσε να βρει καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να γίνει story...

Ανώνυμος τόπος

Ανώνυμος τόπος

Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ σε αυτήν την παραλία να κοιτάζω τους γλάρους και να γεύομαι την μεθυστική αλμύρα της ατίθασης θάλασσας, το μόνο που επιθυμώ είναι να παραμείνω σε αυτόν τον αλλόκοτο τόπο που μου μιλά μέσα από τα τοπία του. Πριν λίγο τα χέρια μου άγγιξαν τα...

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

28 σχόλια

28 Σχόλια

  1. roula1smaragdenia

    Εντυπωσιακό πως από μια και μόνο πρόταση . εξελήσεται σιγά σιγά και . τόσο όμορφα η ιστορία.. καλή συνέχεια σε ότι κάνεις…!!

    Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    Σε ευχαριστώ πολύ Ρούλα. Στο κείμενό μου αυτό..έχτιζα από μία πρόταση πράγματι… Καλή συνέχεια και σε εσένα

    Απάντηση
  3. Λένα Μαυρουδή Μούλιου

    Εγώ έγραψα μεν σχόλιο μα σχόλιο δεν βλέπω Και τούτα τα παράξενα αγαπητήμου Τζουγανάκη δεν συμβαίνουν σε μένα μονο μα και σε άλλες κοινές μας φίλες,
    Το κείμενό σου από τα πιο παράξενα και ασυνήθιστα που έχω διαβάσει τελευταία ΜΕ ΤΟ ΔΙΚΌ ΣΟΥ ιδιαίτερο στυλ και τη δική σου ευρηματικότητα. Πολυ μού άρεσε η πρωτοτυπία του τελικά…

    Απάντηση
  4. Μάχη Τζουγανάκη

    Χαίρομαι που σου άρεσε η πρωτοτυπία του Λένα μου. Έχω έναν πολύ ιδιαίτερο τύπο εκεί καθισμένο σε ένα τραπέζι καφενείου που τον συμπάθησα με το καλημέρα σας. Τον ήρωά μου. Τον βρήκε η Αγάπη σου λέω. Και μου τα είπε όλα κάπως έτσι.. με μια ανάσα…ή μπορεί να μη μου τα είπε και να τα φαντάστηκα…Ήθελα να του πω οτι αρκούσαν οι τελευταίες του φράσεις..αλλά συνειδητοποίησα οτι αν δεν άκουγα όλα τα προηγούμενα θα μου έλειπε ετούτη η μαγεία…

    Καλό σου μεσημέρι…

    Απάντηση
  5. Σοφία Ντούπη

    ¨Πώς ερωτεύεσαι ένα μονάχα πέρασμα από μπροστά σου;¨
    Αυτή η φράση σου τόσο ερωτική τόσο αληθινή.
    Έτσι είναι ο έρωτας, κάνει ερωτικά τα ακόμη και τα πρησμένα μάτια, τη θλίψη, τα περάσματα !!! ¨Γιατί, μόνο γιατί σε ‘σεναν άρεσε
    γι’ αυτό έμειν’ ωραίο το πέρασμά μου.¨
    Συγκλονιστικό το πέρασμα σου Μάχη μου !!! Συγκλονιστική η φωνή της αγάπης!!!

    Απάντηση
  6. χριστινα σουλελε

    Μια προταση αφετηρια που μεγαλωνει και εξελισεται δημιουργωντας μια ιστορια. Μου αρεσε πολυ.

    Απάντηση
  7. Πόπη Κλειδαρά

    Όμορφα παράξενο, διαφορετικό. Μια ιστορία που καθηλώνει απ’ την αρχή ως το τέλος της!

    Απάντηση
  8. Έλενα Σαλιγκάρα

    Πολύ ιδιαίτερα γραμμένο Μάχη. Το βρήκα πολύ πρωτότυπο και δελεαστικό 😉 Οι εικόνες έρχονται αβίαστα και ο συναισθηματισμός δυνατός.
    Μπράβο σου και πάντα φωτεινές ιδέες να έχεις!

    Απάντηση
  9. Μάχη Τζουγανάκη

    Σοφία μου σε ευχαριστώ…αρκεί ένα πέρασμα…αχ και διάλεξες κάτι στίχους…ερωτικούς και πανέμορφους…. Καλό σου ξημέρωμα !

    Απάντηση
  10. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Αυτή η πένα είναι ευλογημένη…. να ρέει σαν ποτάμι , να πετάει σαν πουλί , να συγκινεί και να ηρεμεί τον αναγνώστη!
    Και έτσι να μείνει…
    ΜΠΡΑΒΟ ΜΑΧΗ ΜΟΥ!

    Απάντηση
  11. Βάσω Αποστολοπούλου

    “Πώς ερωτεύεσαι ένα μονάχα πέρασμα από μπροστά σου;”
    Όπως πλέκεις αριστοτεχνικά μια όμορφη ιστορία ξεκινώντας από μια τόσο δα μικρή φράση – σαν την ιστορία που μόλις απόλαυσα, Μάχη μου!

    Απάντηση
  12. Απόστολος Παλιεράκης

    Δεν λείπει λέξη, δεν περισσεύει λέξη, δεν λείπει κάτι απ’ το πριν ούτε από το μετά…τέλειο!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου