Τι κι αν ήσουν

29.05.2016

hands_b

Αν ήσουνα από νησί
παινεμένο, ξακουσμένο
ιδέα έχασα με μιας
και σ’ έχω ξεγραμμένο.

Για φίλο σε λογάριαζα
κομμάτι δικό μου
συνεργάτη σ’ έκαμα
μα συλλογιζόσουν το κακό μου.

Γι’ αυτό και διέγραψα
εντελώς απ’ τη μνήμη
σπιθαμή προς σπιθαμή
πράμα να μη μείνει.

Αλήθεια εφάνταζαν
τα λόγια που εσύ είπες
μα φθόνο και κακοτοπιές
πίκρες και λύπες

Τα μόνα που κατάφερες
εσύ να χαρίσεις
σ’ άνθρωπο που θέλησε
εσέ να στηρίξει
μα λεβεντιά δεν είχες.

Πισώπλατα μαχαιρώματα
κι αν μου ’μαθε να παίρνω
η ζωή από παθήματα
εγώ στο διάολο τα στέλνω.

Μένω μονάχα
με το πέταγμά μου
που αίσια ακόλουθοι
στέκονται σιμά μου.

Αυτοί που είδαν σε εμέ
αετίσια τη ματιά μου
με περηφάνια και στοργή
σεβασμό αντικατοπτρίζω στα γραφτά μου.

Αυτά που μαρτυρούν
του καθενός τη λήθεια
και δεν γίνονται
όπως κάποιοι τυχάρπαστοι
δράκοι για παραμύθια.

Όσο κι αν σκέφτονται
στ’ αρρωστημένο του Εγώ μυαλό τους
τελευταία είναι η φορά
που ασχολούμαι με το μισεμό τους.

Απ’ τη δική μου τη γραφή,
νου, ψυχή, καρδιά μου
αφού αδειάσαν παντελώς μνήμες κι αισθήματά μου

Θα προσέχω μοναχά
ανθρώπους τους δικούς μου
φάροι άσβεστοι
στην ύπαρξη του σκεπτικισμού και του ψυχισμού μου.

Τσακαλάκι;

 

-

γράφει η Άννα Ζανιδάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Παραλήρημα

Παραλήρημα

Πρωινού πάλεμα, αίσθησης ανταρσία, φλόγας αλύχτημα, φίλημα τελευταίο, τις γροθιές μου σφίγγω να μην προφέρω, να μην γράψω το κοινότοπο ρήμα˙ τα σκιρτήματα σκιαγραφώ, διαφεύγει το παραλήρημά τους. Να σε γδύσω, πιότερο να σε ζήσω, στα ανοιχτά χέρια σου να τρέξω. Στο...

Η μνήμη της ποίησης

Η μνήμη της ποίησης

Η άγνοια γιγαντώνει το άγνωστο. Τα κύματα που σου γνέφουν, το άγνωστο που καραδοκεί. Το σκοτάδι ανασταίνει τους ξεχασμένους. Καθώς σε αφήνουν όλα, απομεινάρια μιας ζωής σε καλούν. Οι μνήμες του παρελθόντος άφωνες σε συνοδεύουν. Αυτό που έφυγε  δεν έχει λησμονηθεί....

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Τα τζάμια του παραθύρου ένα χέρι καθαρίζει, λες καθαρίζει τον ουρανό, τα σύννεφα του χειμώνα.   Το ημερολόγιο κρέμεται στον τοίχο.  Η μαθήτρια σε ένα τετραγωνάκι εκεί γράφει: «μέρα με ήλιο!».   Φυσάει αέρας δροσερός και ο ανεμοδείχτης τιμόνι που στριφογυρνάει στης...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Κατάθεση ψυχής!Μπράβο , Άννα…
    Ένας χείμαρος το ποιήμα σου!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου