Θλίψη του φθινοπώρου.
Πόσο όμορφη είσαι με αυτό το φόρεμα.
Πεσμένα φύλλα...
Υποκλίνονται στο πέρασμα σου.
Ένας νοσταλγικός αέρας.
Κάτι απ' το άρωμά σου μου θυμίζει.
Κι αυτή η ξαφνική βροχή...
Πόσο όμορφη ήταν στα μάτια σου.
Γρατζουνάω απαλά τις χορδές.
Θυμάμαι το κονσέρτο που τόσο ηδονικά έδινε το παλλόμενο κορμί σου.
Κι όπως σου φώναζα σε αγαπάω στα χείλη,
Όλο το σώμα σου το τράνταζε η σιωπή
Το στόμα σου έμενε ανοιχτό, μοσχοβολούσε,
Λες κι η Αγάπη άνοιξη είχε ντυθεί

 

_

γράφει ο Γιάννης Πανδρεμένος

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!