kiss_stain

«Το άσπρο σου πουκάμισό είναι στο καθαριστήριο»

«Το άσπρο σου πουκάμισο με το λεκέ είναι στο καθαριστήριο»

«Το άσπρο σου πουκάμισο με το λεκέ στο πέτο του γιακά σου είναι στο καθαριστήριο»

«Το άσπρο σου πουκάμισο με το λεκέ από κραγιόν στο πέτο του γιακά σου είναι στο καθαριστήριο»

«Το άσπρο σου πουκάμισο με το λεκέ από κραγιόν στο πέτο του γιακά σου είναι στο καθαριστήριο. Θα είναι έτοιμο τη Δευτέρα…»

Χίλια post it μέχρι να γράψω το σωστό. Λες και ήταν τόσο δύσκολο. Πιο δύσκολο είναι να διαλέξω τι θα βάλω στη βαλίτσα. Τι παίρνεις όταν φεύγεις; Πρόχειρα ή καλά; Λέω να βάλω μόνο φορέματα και γόβες. Να πηγαίνω στο σούπερ μάρκετ με το φόρεμα των αρραβώνων αδιάφορη και cool. Στο χασάπη να βάζω το μαύρο το γυαλιστερό το βραδινό με την πλάτη έξω. Και στο μανάβικο ένα εμπριμέ καλοκαιρινό που να ταιριάζει και ας είναι χειμώνας.

Χίλια post it μέχρι να αφήσω το σωστό πάνω στο ψυγείο. Παίζει από την πείνα του να μην το δει. Θα σκεφτεί ότι είναι πάλι μια υποχρέωση που έχω αφήσει να κάνει αλλά δε θα τη δει καν γιατί βαριέται. Μια υποχρέωση. Έτσι κατάντησε κι η αφεντιά μου και να σου το κραγιόν στο γιακά. Και ναι δεν το χρειαζόμουν τούτο το σημάδι. Είχα ήδη δει άλλα προειδοποιητικά ξεκάθαρα. Μα να αυτό με το πουκάμισο είναι και αποδεικτικό. Του το κρέμασα στο φωτιστικό της κρεβατοκάμαρας. Αυτό θα το δει. Και τότε τρέχοντας θα ξαναγυρίσει στο χαρτάκι του ψυγείου λουσμένος από κρύο ιδρώτα.

Γιατί ναι μάγκα μου. Να με απατάς θες. Να μη με θες, θες. Να με χωρίσεις δε θες. Μα έλα που δε θα χρειαστεί γιατί σε χώρισα καιρό τώρα. Σε χώρισα από τις σκέψεις μου. Κι ύστερα από την καρδιά μου. Σε χώρισα από τους άλλους τους έρωτες που άφησα να έρθουν. Από όσα δε θα μάθεις σε χώρισα. Σε ξεχώρισα κάποτε μα τώρα σε χώρισα. Τα χαρτιά είναι επισημότητες. Το κραγιόν η ηρωική μου έξοδος. Η απόφαση να φύγω από κάπου που είχα ήδη φύγει.

Δε γαμιέται. Δε βάζω τίποτα στη βαλίτσα. Σκέτα όλα. Κι εγώ σκέτη. Μου αρέσει. Να φεύγω σκέτη για να γεμίσω κάπου αλλού. Έτσι όπως σε γνώρισα. Σε είχα κοιτάξει και απαντούσες γάντι στη μοναξιά μου. Μα είχες κάτι στο βλέμμα που μου έλεγε ότι δε θα μείνεις για πολύ. Και το ήξερα. Ούτε κι εγώ έμεινα για πολύ. Για αυτό και δεν είμαι θυμωμένη. Είμαι πειραγμένη. Με σένα και με εμένα μαζί. Βασικά με ενοχλεί. Που δεν έχουμε μάθει στη ζωή μας να κρατάμε εκείνα που μας κρατούν.

Φεύγω και δε θα ξαναέρθω. Αυτό έμαθα χρόνια να κάνω. Να φεύγω και να μην ξαναέρχομαι. Κάπως έτσι τρέφεται η ζωή μου. Κάθε φορά σκέτη. Κάθε φορά στεγνή. Στραγγίζω την καρδιά και της λέω πάμε παρακάτω. Και εκείνη κατεβάζει το κεφάλι σα λυπημένο σκυλί που ακολουθεί πιστά.

Έτσι πιστά χτυπά και τώρα η καρδιά.
Πιστά για να ζω.
Πιστά για να φεύγω…

«Το άσπρο σου πουκάμισο με το λεκέ από κραγιόν στο πέτο του γιακά σου είναι στο καθαριστήριο. Θα είναι έτοιμο τη Δευτέρα. Μα εγώ μέχρι τότε δε θα είμαι εδώ. Αντίο…»

 

 

(Πηγή εικόνας)

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!