Το βουβό παράπονο μιας πολυθρόνας

31.03.2016

old_armchair

Καλώς ήρθες ξένε.

-Όχι, δεν είσαι ο πρώτος.

Πολλοί, πριν ακόμα από σένα

απολάμβαναν το απαλό άγγιγμά μου.

Επάνω μου, ξένε

έχουν ξαποστάσει τόσοι άνθρωποι.

Και τόσα όνειρα.

Ένιωθα το κορμί τους να συσπάται,

ενώ η σκέψη τους οργίαζε

σε ιδέες μεγάλες και μακρινές.

Τόσο μεγάλες που,

ακόμα κι όταν είχαν πια φύγει,

αυτές ξέμεναν να αιωρούνται στο αποπνικτικό δωμάτιο.

Σαν μικρά συννεφάκια λύτρωσης.

 

Οι τοίχοι όμως,

σαν να ‘χουν πια στενέψει.

Τα τόσα όνειρα χαράζουν ρωγμές

στο γερασμένο τσιμέντο.

Πασχίζουν τα σύννεφα να ξεχυθούν στον ουρανό,

Ελεύθερα πια.

Εδώ μέσα ασφυκτιούν.

Μα χωρίς τα όνειρα

και χωρίς άλλους ανθρώπους πια να το επισκέπτονται

τι θ’ απογίνει τούτο το σπίτι;

τι θ’ απογίνω εγώ;

 

Και αυτή η γυναίκα,

που στέκει πάντοτε απέναντί μου

τι θ’ απογίνει;

Όλη μέρα κρέμεται θαρρείς απ’ το περβάζι

Και κάνει τάχα πως χαίρεται

με το αλαζονικό γέλιο ενός τυχαίου διαβάτη.

Όμως, κρυφά, φθονεί,

που έχει πια χάσει την ελευθερία της.

 

 

Μα ετούτοι οι διαβάτες είν’ αδιάφοροι.

Δεν βλέπουν το σπίτι που καταρρέει

Δεν αισθάνονται την μοναξιά,

στο απελπισμένο της βλέμμα.

Μονάχα περνούν και προσπερνούν.

Δεν θέλουν να μας βοηθήσουν.

Δεν είναι πια άνθρωποι

Γιατί άνθρωποι δεν υπάρχουν πια.

Είναι κορμιά χαμένα

που αναζητούν πηγή,

να ξεδιψάσουν τις εφήμερες λύσσες τους.

 

Κάποιες φορές τη λυπάμαι.

Έτσι όπως αφήνει στο περβάζι

το δεύτερο καφέ.

Πάλι ξεχάστηκε και έφτιαξε δυο.

Μα για ποιον ο δεύτερος;

Δεν θυμάται πως είναι μόνη.

Δεν θυμάται πόσο μόνη.

 

Εγώ ξένε,

Σ’ αυτό το σπίτι θα τριγυρίζω.

Όχι, δεν πρόκειται να τ’ αφήσω !

Έχουμε δώσει όρκο βαρύ

να μη χωρίσουμε.

Έρχονται όμως φορές που φοβάμαι.

Είναι που και κείνη έχει μεγαλώσει πολύ.

Κι αν φύγει;

Τι θ’ απογίνω;

Δεν θέλω να καταντήσω

άλλη μια σκονισμένη αντίκα.

Τρέμω μήπως περιπέσω

σε χέρια ζεστά και μέρη ψυχρά.

Το πόσα «θέλω» κουβαλώ στα μπράτσα μου,

Πόσα «γιατί» και ακόμα περισσότερα «για πάντα».

Δεν μπορεί να ήταν για το τίποτε

Όλα ετούτα τα όνειρα.

 

Και φτάνει τώρα εμπρός μου

ο τελευταίος μου προορισμός.

Οι μνήμες να με πνίγουν,

μα να μην μπορώ

Σε κανέναν

να πω την ιστορία μου.

Κι αυτό θα είναι πάντα

το παράπονό μου.

 

_

γράφει η Ελένη Βαρδαξόγλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η ορθογραφία του σταχυού

Η ορθογραφία του σταχυού

Το σχολείο μας πάταγε στα πέλαγα. Ούτε γαλότσες, ούτε τίποτα: οι τοίχοι του βουλιάζαν αξυπόλυτοι στις άμμους των βυθών, κι εκεί δανά γλυκόβραζαν μέρα-νύχτα μέσα στ’ αλατοζούμι1 του Ιονίου. Χτισμένο ίσα-ίσα πάνω στα ριζά μιας πλαγιάς μούχλικης2, πέτσινης και καμένης,...

Περιστέρια

Περιστέρια

Όταν πιάνω να γράψω κάτι τις, το κύριο μέλημά μου είναι, αυτό το κάτι τις να μην είναι δυσάρεστο και γεμάτο μουρτζούφλα. Δεν το αντέχω αυτό το εμπόριο της θανατολατρείας και της απονιάς. Τα ξέρουμε όλα αυτά. Τα ζούμε στο πετσί μας επί καθημερινής βάσης και δεν είναι...

Σχέδια εξόντωσης

Σχέδια εξόντωσης

Τον κοίταξε βαθιά στα μάτια του τα μελιά και εκείνο που διέκρινε, πραγματικά την κατατρόμαξε. Αυτός από τη μεριά του, κατέβαλε προσπάθειες να κρύψει τις μύχιες σκέψεις και σχέδια που έκανε όχι επί χάρτου, αλλά κατ’ ευθείαν στο δόξα πατρί. Είναι πράγματι αλήθεια αυτό...

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Θα ‘τανε τώρα μια δεκαριά μέρες, που οι αέρηδες δεν είχανε βάλει γλώσσα μέσα. Σκλήριζαν1, ετσακώνουνταν, στενάζανε, σφυρίζανε, παίζανε και τα πνευστά τους: και δώστου φλογέρα η Τραμουντάνα, και δώστου φυσαρμόνικα η Όστρια, ο Λεβάντες το σαξόφωνο κι ο Πουνέντες το...

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Τα πεντόβολα

Τα πεντόβολα

Τρεις μικροί φίλοι, ο Κωστής, ο Μανολιός και ο Γιωργής, ήταν αφοσιωμένοι εδώ και ώρα στο παιχνίδι τους, πού έλκυε την καταγωγή του από τα παλιά, στο πολύ βαθύ του χρόνου, εκείνον τον αρχαίο χρόνο και καθώς όλα έδειχναν, δεν θα είχε και πολλή ζωή πια. Ε, νισάφι πια,...

Καλό Παράδεισο

Καλό Παράδεισο

Ευθύς εξ αρχής το ξεκαθαρίζω, προς αποφυγήν παρερμηνειών: Δεν πιστεύω στα όνειρα σαν πηγή προφητείας των μελλούμενων. Μετ’ εμφάσεως έχω κατά καιρούς υποστηρίξει ότι τα όνειρα δεν είναι άλλο από ένα αποκύημα τού υποσυνειδήτου και εμείς οι σκηνοθέτες του, ακούσιοι μεν...

11 σχόλια

11 Σχόλια

    • Ελένη Βαρδαξόγλου

      Σας ευχαριστώ πολύ !

      Απάντηση
  1. Βάσω Αποστολοπούλου

    “Δεν μπορεί να ήταν για το τίποτε
    Όλα ετούτα τα όνειρα.”

    Ήταν για τα πάντα ενόσω ανάσαιναν – κι ίσως για το τίποτε τώρα που χαθήκαν εκείνοι που ονειρεύονταν…
    Πολύ πυκνό και στοχαστικό, φίλη μου Ελένη Βαρδαξόγλου!

    Απάντηση
    • Ελένη Βαρδαξόγλου

      Σας ευχαριστώ ιδιαιτέρως !

      Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    ένας εξαιρετικά εμπνευσμένος μονόλογος από τη θαυμάσια πένα σου Ελένη… Μπράβο!

    Απάντηση
    • Ελένη Βαρδαξόγλου

      Αγαπενη μου μάχη !

      Απάντηση
  3. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Μπράβο…
    Ένας μονόλογος που λέει πολλά για τη μοναξιά και τ’ αδιέξοδά μας…

    Απάντηση
    • Ελένη Βαρδαξόγλου

      Σας ευχαριστώ πάρα πολύ !

      Απάντηση
  4. Pola Vakirli

    Ένας μονόλογος που καταγράφει τη σύγχρονη απόγνωση και τη μοναξιά που ακόμα και τα άψυχα ενός σπιτιού τη νιώθουν!!!! Μπράβο!!!!!

    Απάντηση
    • Ελένη Βαρδαξόγλου

      Γιατί η ψυχή δεν είναι πάντα χαρακτηριστικό των ανθρώπων. Σας ευχαριστώ !

      Απάντηση
  5. Έλενα Σαλιγκάρα

    Ένας πάρα πολύ ωραίος μονόλογος μέσα από τα “μάτια” μιας πολυθρόνας! Μπράβο σας! 🙂

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου