Το δάσος που αντικρίζω στα μάτια σου – Erina Espiritu

Δημοσίευση: 25.10.2015

Ετικέτες

Κατηγορία

 

 

forest-path

Το δάσος που αντικρίζω στα μάτια σου
είναι εκείνο που ήθελα να μπω και να χαθώ από παιδί.

Το σκοτάδι που καλύπτει την καρδιά σου
το έχω νιώσει
είναι το ίδιο βαρύ πανωφόρι, που βιαστικά έριχνα πάνω μου για να αποφύγω τα ηλίθια βλέμματα των πεινασμένων κορμιών και ήταν φορές που η κούραση με έκανε να ξεχνώ να το βγάλω και έμενε Και έκλειναν οι πόροι και πέθαιναν από την δίψα και την έλλειψη. Ξεχνούσαν και συνήθιζαν.

Τα χρόνια πέρναγαν με ανελέητο ρυθμό, άκαρδα και αδηφάγα και το πετσί έγινε ένα με την ψυχή μου και ξέχασα ποια είμαι αλήθεια... τι ποθώ και τι περιμένω σε τούτο τον δρόμο;
«ζωή λέγεται!» μου φώναζε η μάνα μου και χανόταν με μια τσάντα στον ώμο...
«πού πας;»,
«θα αργήσεις;»,
«μ’ αγαπάς;»... μα είχε ήδη φύγει μακριά.
Δεν ακούγεσαι, σώπασε τώρα... πέρασε και αυτό.

Σιωπή... μα τόσο θόρυβο που κάνουν τα όνειρά σου, τόσο πολύ που σε ξυπνάνε από την λήθη, από τον ύπνο του κορμιού και της ψυχής.
Τόση αναμονή… θα πάρω βαθιά ανάσα και θα κάνω τα βήματα, σταθερά, γρήγορα, φοβισμένα, αλλά θα τα κάνω.

Θα μπω μέσα σου, μέσα από τα μάτια σου και θα σε κατοικίσω.
Σε εκείνο το δάσος, θα προχωρήσουμε μαζί όταν οι φόβοι μας θα’ ναι όλοι εδώ.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ακόμα μια φορά…

Ακόμα μια φορά…

Το ρολόι σήμανε δώδεκα. Έβαλε το ψεύτικο χαμόγελό του και δέχτηκε για ακόμη μια φορά ευχές ουτοπικές για επιθυμίες που σκοντάφτουν στην ίδια την πραγματικότητα. Όσο περνούσαν τα χρόνια, άλλωστε, είχε αποδεχτεί την προσποιητή ευγένεια του κόσμου. Μοτίβο...

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Μια μέρα μετά το χιόνι. Ήταν γκρίζα, ''κλεισμένη'' η προηγούμενη μέρα. Πολλοί δεν θέλησαν να μετακινηθούν, ο πάγος δεν αστειεύεται. Όπου δεν βλέπει ο ήλιος, ο χιόνι είναι πιο ''σκληρό'', πιο ''άγριο''. Οι πιτσιρικάδες προφανώς δεν καταλαβαίνουν από λογικές. Κάπου...

Υπολείμματα χαράς

Υπολείμματα χαράς

Περπατάς στην παραλία. Είναι ξεκούραση για το μάτι και για την ψυχή η θάλασσα κι ο ουρανός που αγκαλιάζονται κι ας είσαι δίπλα στην πόλη που αγκομαχάει τους πόνους της. Βήματα που τά ’χεις ξανακάνει φορές ατέλειωτες. Άμμος και πάλι άμμος και βότσαλα και κράσπεδα από...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    […Σε εκείνο το δάσος, θα πρoχωρήσουμε μαζί, όταν οι φόβοι μας θα ‘ναι όλοι εδω ….] … μα θα είναι ανήμποροι πια να δράσουν και να σκιάσουν το όνειρο … Δυνατή η ιστορία σας Erina!!!!

    Απάντηση
    • erina espiritu

      αληθινή,,,
      Σ΄ευχαριστώ Άννα!

      Απάντηση
    • erina espiritu

      Σ’ ευχαριστώ Μάχη!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου