Το Θα που δε Θα συναντήσω

29.01.2020

Το Θα* δε Θα ’ρθει αύριο να με ξυπνήσει με του πουλιού το πρωινό κελάηδισμα.

Ζεστός καφές κι ένα φιλί, για με δεν Θα ’ναι η πρώτη καλημέρα.

Ποιο μέλλον και ποια όνειρα μαζί μου Θα δεθούν;

Τρομάζω, φοβάμαι, σκιρτώ, παιδί σε κάτασπρο σεντόνι.

Μόνη μου παρηγοριά της μάνας μου το χέρι.

Πότε ξανά Θα κολυμπήσω και πότε πάλι Θα πεινάσω;

Τ’ άγρια αισθήματα του πόθου μου πότε Θα γευτώ και πώς Θα πολεμήσω;

Ο Έρωτας… Θα με κοιτάξει μ’ αγωνία, γοργά Θα προσπεράσει.

 Χείλη ζεστά αναζητεί να ξαποστάσει. 

Του κάτισχνου κορμιού μου τα παγωμένα μαύρα χείλη κανείς Ερωτιδεύς δε Θα’ σκυβε ποτέ να τα φιλήσει.

Αφήνω ένα Θα να ζήσει έξι φορές μέσα από σας, φορτίο σκιερό απ’ τα βήματα της νιότης, στο διάβα της ζωής μέχρι το τέρμα της.

Πότε ξανά Θα ειδωθούμε;

Με ποιο κορμί Θα σ’ αγκαλιάσω;

 

Δεκέμβριος 2019

 

 

_

γράφει ο Φοίβος Σταμπολιάδης

 

* Εμπνευσμένο από την μεγάλη μας ποιήτρια κ. Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ.

Στην τελευταία της συνέντευξη στην δημόσια τηλεόραση, εξέφρασε με συγκλονιστικό  κι ποιητικό τρόπο την αγωνία του ανθρώπου που η ζωή του φτάνει στο τέλος της και δεν μπορεί να ονειρευτεί, να σχεδιάσει και να ελπίζει, λέγοντας  χαρακτηριστικά ” έχει φύγει το Θα από την ζωή μου”.

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

Το σούρουπο

Το σούρουπο

Μαβιά σύννεφα ταξιδεύουν στα δυτικά με τον ανάλαφρο ρυθμό παλιού τραγουδιού. Ένα κορίτσι κεντάει στο τελάρο του το τριανταφυλλί του λιόγερμα.   Ένα σύννεφο, το ‘συρε μαζί του το σούρουπο, σκάλωσε στα κλαδιά της γαζίας ξεθώριασε το κιτρινάκι της φορεσιάς της...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου