Το κινητό στ’ αυτί

29.05.2016

Τον βλέπεις καλωδιωμένο να περπατά βιαστικός στους δρόμους της πόλης, με τα hands free στ' αυτιά -αν είναι εξοικειωμένος με την τεχνολογία- ή με το χέρι κολλημένο στο κινητό κι αυτό προέκταση των ακουστικών του πόρων. Περπατά και παραπατά, παραμιλά θαρρείς και σκουντουφλάει σ' ότι βρει μπροστά του: από κολόνα της ΔΕΗ μέχρι το καροτσάκι του μωρού που σέρνει  μια μαμά ή στην ανήμπορη φιγούρα ενός ηλικιωμένου: -Συγγνώμη κύριε δεν  σας είδα! - Πού να με δεις παιδάκι μου, σε καταλαβαίνω, λέει ο παππούς και πασχίζει να σταθεί όρθιος, στηριγμένος στο μπαστούνι του, για να μην τσουβαλιαστεί στη μέση του δρόμου.

Δεν έχει χρόνο για χάσιμο καθόλου, εκμεταλλεύεται το κάθε δευτερόλεπτο της μέρας, εξυπηρετεί τη βαθιά ανάγκη να επικοινωνήσει, βλέπετε, άμεσα, εδώ και τώρα. Έτσι έμαθε, έτσι πρέπει να κάνει. Δεν έχει έλεος αυτή η επικοινωνία. Σαν UFO τους βλέπω τους καλωδιωμένους στον δρόμο. Αστείοι μου φαίνονται! Όλα τα μυστικά στην άσφαλτο, τα συναισθήματα στη φόρα! Πάει ο καιρός που ο τηλεφωνικός θάλαμος κάλυπτε με ευλάβεια τη μυστικότητα της επικοινωνίας! Τους γκρέμισε τους τηλεφωνικούς θαλάμους ο αέρας της τεχνολογίας. Στη θέση τους έμεινε μόνο η ανάμνηση του απόρρητου. Νοσταλγική κι αυτή όπως τόσες  άλλες, για να θυμίζει αθώες εποχές.

 

 

ΔΕΥΤΕΡΗ  ΙΣΤΟΡΙΑ

Άλλοτε πάλι τη βλέπεις, τη νευρική οδηγό, να μαρσάρει, προτού ανάψει το φανάρι πράσινο, με το κινητό κολλημένο στ' αυτί και το άλλο χέρι ελεύθερο επιτέλους να κρατήσει το τιμόνι. Μεγάλη η χάρη του τιμονιού που το κρατάει έστω και με το αριστερό της χέρι.

Κολλημένη μπροστά απ' το φανάρι, υπακούει σε έναν ακινητοποιημένο εγκέφαλο ή μάλλον διστακτικό με τους νευρώνες του: να πατήσει το γκάζι, να στρίψει; πού; δεξιά; αριστερά; να συμπαρασταθεί στην ερωτική αποτυχία της φίλης; να συναπορρίψει τον αγαπητικό της μήπως;-  δως του μωρέ παπούτσι του ηλίθιου! Σιγά τον άντρα! Δυο μέτρα γυναίκα! Και  να από πίσω τα κορναρίσματα κι οι ευχές:- άντε κυρά μου ξεκίνα, δε βλέπεις; πράσινο έγινε! νύχτα στο δώσανε το δίπλωμα; Κι άλλος κύριος, πλέον ευερέθιστος, να εντείνει το ευχολόγιο:- άντε πλύνε κάνα πιάτο καλλίτερα, που μου θες κι αυτοκίνητο!

Τελικά αποφασίζει, απεμπλοκή εγκεφάλου το λες αυτό... Στρίβει δεξιά, αλλά το τηλέφωνο κολλημένο στ' αυτί. Σαν τη ζωή της, κολλημένη σε ανούσιες αναγκαιότητες που ολοένα και περισσότερες τις επιβάλλουν. Για να την κάμουν κολασμένη.

 

_

γράφει η Πολυξένη Βακιρλή

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ακόμα μια φορά…

Ακόμα μια φορά…

Το ρολόι σήμανε δώδεκα. Έβαλε το ψεύτικο χαμόγελό του και δέχτηκε για ακόμη μια φορά ευχές ουτοπικές για επιθυμίες που σκοντάφτουν στην ίδια την πραγματικότητα. Όσο περνούσαν τα χρόνια, άλλωστε, είχε αποδεχτεί την προσποιητή ευγένεια του κόσμου. Μοτίβο...

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Μια μέρα μετά το χιόνι. Ήταν γκρίζα, ''κλεισμένη'' η προηγούμενη μέρα. Πολλοί δεν θέλησαν να μετακινηθούν, ο πάγος δεν αστειεύεται. Όπου δεν βλέπει ο ήλιος, ο χιόνι είναι πιο ''σκληρό'', πιο ''άγριο''. Οι πιτσιρικάδες προφανώς δεν καταλαβαίνουν από λογικές. Κάπου...

Υπολείμματα χαράς

Υπολείμματα χαράς

Περπατάς στην παραλία. Είναι ξεκούραση για το μάτι και για την ψυχή η θάλασσα κι ο ουρανός που αγκαλιάζονται κι ας είσαι δίπλα στην πόλη που αγκομαχάει τους πόνους της. Βήματα που τά ’χεις ξανακάνει φορές ατέλειωτες. Άμμος και πάλι άμμος και βότσαλα και κράσπεδα από...

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Τέλη Αυγούστου και δροσίζει. Ο καύσωνας του καλοκαιριού μοιάζει πλέον παρελθόν και τα δειλινά έχουν μια γεύση από φθινόπωρο. Καθόμαστε στο μπαλκόνι και χαζεύουμε τη θέα, πίνοντας κρύα λεμονάδα. Μου μιλάς κι εγώ σ’ ακούω για ώρα ενώ ταυτόχρονα ρίχνω κλεφτές ματιές στις...

Θαύματα του Μάη

Θαύματα του Μάη

Με ξύπνησε η καμπάνα, απ' τις λίγες Κυριακές που την άκουσα. Μάλλον ήμουν μισοξύπνια ήδη. Αποφάσισα να μην καθίσω στο κρεβάτι, χθες που έκλεισα δωδεκάωρο ανησύχησα κόσμο. Στην κουζίνα, λες και με πήρε η μυρωδιά του καφέ, πριν ανοίξω το βάζο. Ελληνικό θα...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Αχ…πόσο μπλεγμένες είναι οι ζωές μας καλωδιωμένες και μη…Τι είναι σημαντικό τι δεν είναι..χαμένο σε ένα εσωτερικό χάος από σκέψεις…

    καλησπέρα!

    Απάντηση
  2. Άννα Ρουμελιώτη

    Περιγράψατε ακριβώς το πως έχουμε γίνει….. Μου άρεσαν πάρα πολύ οι ιστορίες σας!!

    Απάντηση
  3. Σοφία Ντούπη

    Άψογες οι περιγραφές σας!!! Πεντακάθαροι και διακριτοί οι ρόλοι… με τα συναισθήματα στην άσφαλτο και τα βλέμματα και τα φιλιά (λόγο έλλειψης χρόνου!!!) καλωδιωμένα!!! Ωραίο θέμα άψογη η προσέγγισή σου!!!

    Απάντηση
  4. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Πόση αλήθεια κρύβεται στα κείμενά σου Πολυξένη…Όλοι εξαρτώμαστε από τα gadgets της τεχνολογίας…Αυτά τα μαραφέτια που μοιάζει να μας κρατούν συντροφιά…Τρομάρα μας! Ξεχάσαμε να μιλάμε και να κοιτάμε ο ένας τον άλλο στα μάτια….Ξεχάσαμε να ζούμε, να ονειρευόμαστε, να δίνουμε νόημα στη ζωή μας τυλιγμένοι από έναν ομφάλιο λώρο που έχει ήδη σφιχτεί επικίνδυνα γύρω από το λαιμό μας!
    ΜΠΡΑΒΟ ΣΟΥ!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου