Το κλειδί

29.11.2015

 

 

A32_b

Το ξυπνητήρι χτυπούσε εδώ και λίγα λεπτά, μα δεν είχε καμία διάθεση να αποχωριστεί το κρεβάτι του. Μονάχα άνοιξε τα μάτια του και κοίταξε ολόγυρα. Μόνος ήταν και πάλι. Σηκώθηκε νωχελικά, παρόλο που έπρεπε ήδη να είναι έτοιμος. Πλύθηκε και στη συνέχεια άγγιξε το ντουλάπι για να βγουν αυτόματα τα καθαρά του ρούχα.
Το στομάχι του διαμαρτυρόταν και αφού κάθισε στο γραφείο του - μπροστά από τον υπολογιστή - τράβηξε το συρτάρι ανυπόμονα. Άρπαξε ένα χάπι από το κουτί που έγραφε «πρωινό» και το κατάπιε αμέσως.
Μόλις ενεργοποιήθηκε το λογισμικό, ήρθε το πρώτο μήνυμα της ημέρας. «Καλημέρα, αγόρι μου. Έφαγες;» Ήταν από τη μαμά του, η οποία εργαζόταν στον υπολογιστή του διπλανού δωματίου. Της απάντησε μονολεκτικά διότι η εφαρμογή «σχολείο» ήδη αναβόσβηνε. Ο καθηγητής τον κοίταξε αυστηρά μέσα από την οθόνη επισημαίνοντάς του να μην καθυστερήσει ξανά. Παράλληλα οι συμμαθητές του έδειχναν τη συμπαράστασή τους με μηνύματα γεμάτα από χαμογελαστά πρόσωπα.
Το μάθημα ξεκίνησε, μα ο νους του ταξίδευε αλλού. Έτσι μπήκε στον πειρασμό να στείλει ένα ηλεκτρονικό ραβασάκι στην καλύτερή του φίλη. «Χθες το βράδυ είδα ένα περίεργο όνειρο. Μια άγνωστη κοπέλα μπήκε στο δωμάτιό μου και με κοίταξε έντονα. Στον λαιμό της είχε κρεμασμένη μια αλυσίδα που κατέληγε σε ένα παλαιού τύπου χρυσό κλειδί. Ήρθε κοντά μου, ενώ το στόμα της σχημάτιζε ένα αφοπλιστικό χαμόγελο, και με χάιδεψε στο πρόσωπο. Σάστισα... Τελευταία έχω ξεχάσει πώς είναι να σε ακουμπάνε. Πριν προλάβω να αντιδράσω, έβγαλε το μενταγιόν και ακούμπησε το κλειδί πάνω στο πληκτρολόγιό μου. Ύστερα με πλησίασε ξανά και με φίλησε στα χείλη. Ήταν ό,τι πιο συγκλονιστικό έχω βιώσει κι ας μην ήταν πραγματικότητα. Από τότε δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα άλλο...»
Εκείνη χαμογέλασε κι έπειτα απάντησε με μια εικόνα που έδειχνε δύο φιγούρες να περπατούν στη φύση. Από κάτω υπήρχε μόνο μια ερώτηση. «Έχεις κανονίσει κάτι για απόψε;»

 

_

γράφει η Έλενα Σαλιγκάρα

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Φωτιά

Φωτιά

Μη με κρατάς! Θέλω να πάω κοντά. Τυφλώνομαι απ’ την ομορφιά της. Πρέπει να την αγγίξω κι ας γίνω ανάμνηση στη δίνη της. Είναι η σωτηρία μου. Η αρχή και το τέλος των πάντων.Καρδιά από πέτρα, χέρια και πόδια φτιαγμένα από χαλάζι. Τί να σου κάνουνε κι αυτά;...

Φωτιά

Έως το τίποτα

Σκιάχτρα μορφές Έρχονται και ταράζουν τα όνειρά μου Η διέξοδος μέσα μου Ομίχλη απέραντη   Ταξίδια ανείπωτα Ανατριχιάζουν στο βλέμμα μου Ψιλά γράμματα οι λέξεις Στη συμφωνία θανάτου   Σιωπή απόλυτη Συμπαραστάτης στο πλάι μου Και βήματα μετρημένα...

Όνειρα γραμμένα σε δίσκους

Όνειρα γραμμένα σε δίσκους

Τα θυμάμαι εκείνα τα τραγούδιαόνειρα καλοκαιρινά, αγκαλιές κάτω από τ' άστρα.Θυμάμαι την μελωδία, το στίχο, τον ρυθμόθυμάμαι, θυμάμαι την ζεστασιά και το σ' αγαπώ. Να τ' οι δίσκοι, να και τα όνειρα μαςκάθε μελωδία ξεχωριστή, όπως και κάθε μέραμια μελωδία...

Η ελιά

Η ελιά

           Μεγάλη παρηγοριά φίλε μου το γράψιμο. Σου κρατάει απίστευτη συντροφιά. Έτσι και γράψεις στο χαρτί - ή όπου αλλού δεν έχει σημασία- αυτά που σου βαραίνουν το μυαλό και την καρδιά, πάει περίπατο η όποια μοναξιά σου. Αν δε παράλληλα, τα όσα σου...

Εγγαστριμυθία

Εγγαστριμυθία

             Πόσες ημέρες να έχουν περάσει που η Θεανώ δεν έχει ανταλλάξει δυο ανθρώπινες λέξεις με συνάνθρωπό της; Μια εβδομάδα, δυο;            “Και να δεις που, έτσι όπως πάει το πράμα, θα ξεχάσω πώς μιλάνε οι άνθρωποι, αφού εισπράττω μόνο ήχους και δεν...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Εγγαστριμυθία

Εγγαστριμυθία

             Πόσες ημέρες να έχουν περάσει που η Θεανώ δεν έχει ανταλλάξει δυο ανθρώπινες λέξεις με συνάνθρωπό της; Μια εβδομάδα, δυο;            “Και να δεις που, έτσι όπως πάει το πράμα, θα ξεχάσω πώς μιλάνε οι άνθρωποι, αφού εισπράττω μόνο ήχους και δεν...

Η  σταγόνα

Η σταγόνα

Δεμένος χειροπόδαρα πάνω στο χωρίς στρώμα σιδερένιο κρεβάτι, και ακριβώς πάνω από το κεφάλι του κρεμασμένο, ένα βρυσάκι σαν εκείνο του παλιού καιρού που είχαμε στους νιπτήρες μας, όχι σαν υπό απειλή Δαμόκλειας σπάθας αλλά κυριολεκτικά σπάθας εν δράση....

Ερημιά

Ερημιά

Ερημιά προκαλεί ο πόλεμος και η φτώχεια. Και μια πόλη κατάστρεψε ολοσχερώς μια βόμβα   Δίχως παιδιά, δίχως χαρά μόνο με πόνο και σκλαβιά. Δίχως διασκέδαση και καλοπερασιά μόνο με πόλεμο που προκαλεί ζημιά _ γράφει ο Ευθύμιος-Ραφαήλ...

11 σχόλια

11 Σχόλια

  1. Ανωνυμος

    Πολύ ωραίο!!!

    Απάντηση
    • Έλενα Σαλιγκάρα

      Ευχαριστώ πολύ!

      Απάντηση
  2. ΛέναΜαυρουδή Μούλιου

    Ευρηματικό. Δείχνει την παγερή την ανούσια εικονική πραγματικότητα του ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ και τη σύγκρισή του με την αληθινή ζωή. Π.χ.”Φίλοι” της φαντασίας, άγνωστοι, με τα κτητικά ΜΟΥ που χάνουν την ομορφιά και την αξία τους όταν γράφονται με τόση ευκολία. Αν μπορούσαμε να τον …υπολογίζαμε ΜΟΝΟ σαν ένα πραγματικό εργαλείο τι καλά που θα ήταν!!!!

    Απάντηση
    • Έλενα Σαλιγκάρα

      Ευχαριστώ πολύ Λένα! ☺ Ακριβώς αυτό δείχνει. Να μη χάνουμε την πραγματική ζωή.

      Απάντηση
  3. Άννα Ρουμελιώτη

    Λιτό και δηκτικό!!Μου αρεσε πάρα πολύ!!Έχουμε ξεχάσει ποια ειναι η αληθινή μας φύση!!!Μπράβο Έλενα 🙂

    Απάντηση
    • Έλενα Σαλιγκάρα

      Ευχαριστώ πολύ Άννα! ☺ Καλή η τεχνολογία αλλά ας μην παραγκωνίζουμε την πραγματική επαφή! 🙂

      Απάντηση
    • Έλενα Σαλιγκάρα

      Να είσαι καλά Ελένη μου! Σε ευχαριστώ! ☺

      Απάντηση
  4. Μάχη Τζουγανάκη

    με λίγα λόγια …έστησες στον τοίχο την ηλεκτρονική πραγματικότητα..
    μου άρεσε Ελένη! Καλό σου βράδυ

    Απάντηση
    • Έλενα Σαλιγκάρα

      Εύχομαι να την ταρακούνησα κάπως!! ☺ Σε ευχαριστώ Μάχη. Καλό βράδυ σε όλους.

      Απάντηση
  5. Ανώνυμος

    Συγκλονιστικό!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου