Το μαντράκι της ψυχής μου

9.04.2019

 


Πάλι λυσσομανά ο γρέγος στο Αιγαίο.  Χτυπιέται  δίπλα το παραθυρόφυλλο μέχρι να ξεκαρφωθεί από τον τοίχο. Μπας και μείνει ολάκερα ίσιο το βλέμμα προς τη θάλασσα. Να μείνουν ολάνοιχτα παραθυρόφυλλα τα τσίνορα. Να μην σφαλίσουν στην αγωνία. Να κοιτούν στ’ ανοιχτά. Θα δουν πανί; Θα φανεί  κανένα σκαρί  έστω κι από μακριά;  Αλλοίμονο στις άδειες  στεριανές αγκαλιές…

Γυναίκες του τόπου μου, αυτές που ριζώσανε το βλέμμα στα μουράγια. Η μοίρα τους, να σφιχταγκαλιάζουν ερχομούς και να μαϊνάρουν μισεμούς. Καπεταναίοι, ναύτες, δύτες, έμποροι κι εργάτες πηγαινοέρχονταν με τα κύματα. Κι ήταν κάποτε αυτή η γλυκειά μπουρού του ερχομού , που σήκωνε ανατριχίλα μέχρι στις πέτρες τις πελεκητές!

Είναι κι αυτός ο έρωτας του κάβου με τη δέστρα στο λιμάνι, μοναδικός! Ένα σφιχταγκάλιασμα αιώνια πιο δυνατό κι απ΄ των ανθρώπων. Σφιχτά ενωμένα για ώρες, για μέρες ή για μήνες, όσο που να αποφασίσουν άλλοι για το μπάρκο και να τα χωρίσουν. Μέχρι το επόμενο αντάμωμα. Είναι κάποιες  δέστρες στρογγυλές,  παμπάλαιες , σκουριασμένες στην παλιά προβλήτα στο Μαντράκι της Ρόδου. Εκεί, να θυμίζουν τι θα πει αγάπη, νοσταλγία, μισεμός!  Τις μάχεται η αλμύρα αλλά εκείνες σφηνωμένες στην πέτρα, ακόμα περιμένουν την έμπατη του καραβιού. Στάζει το δάκρυ της σκουριάς στο νοτισμένο χώμα.  Αυτές δένουν τη μνήμη των ναυτικών και των ξενιτεμένων με το φούλι και τον βασιλικό. 

«Οι δικοί μου αγαπημένοι δικοί σας ξένοι στα άγνωστα μέρη» ψιθυρίζουν με κομμένο λυγμό.

«Ενάλια η αγάπη σας, ό,τι κι αν ονειρεύεστε » τις ειρωνεύεται η θάλασσα με υπεροψία.

«Μην την ακούτε» φωνάζει θαρρετά το Μαντράκι,  «αιώνες τώρα εγώ μένω ανοιχτό, να αγκαλιάζω όποιον θέλει να δέσει μαζί σας. Άσβηστος ο φάρος του Αγίου Νικολάου στο έμπα μου. Μη φοβάστε ούτε τον άφεγγο ουρανό. Μετρημένες οι ώρες για το ξημέρωμα. Οι νησιώτες έχουν στο αίμα τους τη θάλασσα κι ένα λιμάνι στη ψυχή τους. Αυτό που τους περιμένει να γυρίσουν…»

_

γράφει η Μαίρη Χατζηαντωνίου

 

 

Μην ξεχνάτε ότι το σχόλιο σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Υπολείμματα χαράς

Υπολείμματα χαράς

Περπατάς στην παραλία. Είναι ξεκούραση για το μάτι και για την ψυχή η θάλασσα κι ο ουρανός που αγκαλιάζονται κι ας είσαι δίπλα στην πόλη που αγκομαχάει τους πόνους της. Βήματα που τά ’χεις ξανακάνει φορές ατέλειωτες. Άμμος και πάλι άμμος και βότσαλα και κράσπεδα από...

Βανίλια

Βανίλια

Μια πόρτα άνοιξε πίσω της. Ένιωσε τον βαρύ ίσκιο του να απλώνεται στο χώρο. Άκουσε την παλιά ψάθινη καρέκλα να τρίζει. Η αναπνοή της έμεινε να αφουγκράζεται. Ένα σούρσιμο κι ένα απαλό ρυθμικό χτύπημα των δακτύλων του στο τραπέζι. Έκανε να κινηθεί, μα τα πόδια της δεν...

Μελέκ

Μελέκ

Έκατσε στο παγκάκι αναστενάζοντας με ανακούφιση. Τα πόδια του δεν συνεργάζονταν όπως άλλοτε αλλά σήμερα του έκαναν το χατήρι να τον πάνε μέχρι τη θάλασσα. Ήταν δεν ήταν δεκαπέντε χρονών όταν πρωτοείδε εκείνη την κοπέλα. Χάθηκε τόσο στο μπλε των ματιών της που απ’ την...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Lena Mavroudi Mouliou

    Υπέροχη γραφή. Γέμισε η ανάσα μου αλμύρα και ήλιο.Το Αιγαίο ολοζώντανο. ΠΟΛΥ μού άρεσε

    Απάντηση
    • Μαίρη Χατζηαντωνίου

      Ευχαριστώ κ. Μαυρουδή για το σχόλιο. Χαίρομαι που σας άρεσε, απόλαυσα κι εγώ ιδιαίτερα τη γλαφυρότητα της θαλασσινής γραφής στο δικό σας “Μπουρίνι”.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου