Το μαξιλάρι, της Μάχης Τζουγανάκη

4.05.2016

pillow_bed

Δώδεκα παρά και η ίδια συνήθεια. Ένα άδειο μπουκάλι κρασί. Αγορασμένο πριν λίγο από την απέναντι κάβα. Φορώ και πάλι τα λόγια σου. Απάντησες με δυο τρεις λέξεις και μια έξυπνη ατάκα στις διαγώνιες σκέψεις μου και με καληνύχτισες. Κάποιο μπαράκι σε έχει φιγούρα χορευτική και ελκυστική. Κάποια αγκαλιά σε κρατά ανίδεα τυχερή. Δεν ξέρω πόσες φορές σε αρνήθηκα. Ούτε που θυμάμαι πια. Έφτιαξα τέλειους μονολόγους στους διαλόγους μας για να με πείσω και ύστερα να το βάλω σκοπό να πείσω και εσένα.

Δώδεκα παρά με το ίδιο σκηνικό. Τρεκλίζω για να βρω το διάδρομο. Το στομάχι μου διαμαρτύρεται όπως και η χαρά μου. Νηστικά και τα δύο. Ένα μαξιλάρι με περιμένει. «Άργησες» φωνάζει και απλώνει τα χέρια του. Το ίδιο σώμα πάντα, μικρές και λειψές οι αναλογίες αυτής της σχέσης. Το σφίγγω μα δεν καλύπτει το σώμα μου όσο και αν το πιέσω. Νιώθει άχρηστο και το ξέρω. Του αρχίζω την κουβέντα για να το μερέψω. Ίσως το ίδιο να έχω ανάγκη και εγώ. Θα μας πάρει ο ύπνος καλύπτοντας με αυτούς τους ήχους τα κενά μας. Θα μας βρει το ξημέρωμα αταίριαστα ταιριασμένους και διψασμένους από έναν έρωτα που δεν αφήσαμε ποτέ να ‘ρθει. Θα μύριζες στο σώμα μου, θα μύριζες στην κεντητή υφαντή μαξιλαροθήκη του. Θα κένταγε η βραδιά πάνω μας, σβήνοντας τα ανολοκλήρωτά μας.

Σηκώνομαι βιαστικά με τη ζαλάδα της νύχτας να με οδηγεί. Η μέρα αρχίζει και πάλι. Αρπάζω το κινητό. Τσεκάρω τα mail μου. «Καλημέρα μικρή. Καληνύχτα για μένα». Μου επισυνάπτεις και μια φωτογραφία. Ώρα αποστολής 06.30. Μια φωτογραφία αξημέρωτη σχεδόν. Έχεις φωτογραφίσει το χέρι σου αγκαλιά με ένα μπουκάλι μπύρας άδειο και ένα χέρι θηλυκό σαν φίδι το τυλίγει. Έτσι απλά με δυο ξενυχτισμένα χέρια στην οθόνη του κινητού, ξερνάω το χτεσινό μου κρασί. Πετάγομαι στο μπάνιο και ρίχνω νερό στο πρόσωπό μου. Ο καθρέφτης μου θυμίζει πως εγώ είμαι αυτή που λείπει από τη ζωή και τον σπάω με μια γροθιά. Με ματωμένο το χέρι πιάνω πάλι το κινητό και σου απαντώ με ένα χαμογελάκι. Ξέρεις, από εκείνα τα χαμόγελα που δε συμφωνούν με την ευτυχία που προβάλλουν, απλά την καμουφλάρουν για να μη βγει η δυστυχία από πάνω και νικήσει.

Το μαξιλάρι με ικετεύει να σταματήσω να το μουσκεύω κρύβοντας μέσα του, τους σιωπηλούς λυγμούς μου. Το θυμώνω, το ξέρω, μα δε μπορώ να κάνω αλλιώς. «Κάθε πρωί τα ίδια» μου λέει οργισμένο. «Δε βαρέθηκες πια!», φωνάζει και κλαίω περισσότερο. Μπήγω τα νύχια πιο δυνατά στο κορμί του και σιωπά. Να δεις που το είχε και εκείνο ανάγκη να πονέσει…

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η ορθογραφία του σταχυού

Η ορθογραφία του σταχυού

Το σχολείο μας πάταγε στα πέλαγα. Ούτε γαλότσες, ούτε τίποτα: οι τοίχοι του βουλιάζαν αξυπόλυτοι στις άμμους των βυθών, κι εκεί δανά γλυκόβραζαν μέρα-νύχτα μέσα στ’ αλατοζούμι1 του Ιονίου. Χτισμένο ίσα-ίσα πάνω στα ριζά μιας πλαγιάς μούχλικης2, πέτσινης και καμένης,...

Περιστέρια

Περιστέρια

Όταν πιάνω να γράψω κάτι τις, το κύριο μέλημά μου είναι, αυτό το κάτι τις να μην είναι δυσάρεστο και γεμάτο μουρτζούφλα. Δεν το αντέχω αυτό το εμπόριο της θανατολατρείας και της απονιάς. Τα ξέρουμε όλα αυτά. Τα ζούμε στο πετσί μας επί καθημερινής βάσης και δεν είναι...

Σχέδια εξόντωσης

Σχέδια εξόντωσης

Τον κοίταξε βαθιά στα μάτια του τα μελιά και εκείνο που διέκρινε, πραγματικά την κατατρόμαξε. Αυτός από τη μεριά του, κατέβαλε προσπάθειες να κρύψει τις μύχιες σκέψεις και σχέδια που έκανε όχι επί χάρτου, αλλά κατ’ ευθείαν στο δόξα πατρί. Είναι πράγματι αλήθεια αυτό...

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Θα ‘τανε τώρα μια δεκαριά μέρες, που οι αέρηδες δεν είχανε βάλει γλώσσα μέσα. Σκλήριζαν1, ετσακώνουνταν, στενάζανε, σφυρίζανε, παίζανε και τα πνευστά τους: και δώστου φλογέρα η Τραμουντάνα, και δώστου φυσαρμόνικα η Όστρια, ο Λεβάντες το σαξόφωνο κι ο Πουνέντες το...

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Τα πεντόβολα

Τα πεντόβολα

Τρεις μικροί φίλοι, ο Κωστής, ο Μανολιός και ο Γιωργής, ήταν αφοσιωμένοι εδώ και ώρα στο παιχνίδι τους, πού έλκυε την καταγωγή του από τα παλιά, στο πολύ βαθύ του χρόνου, εκείνον τον αρχαίο χρόνο και καθώς όλα έδειχναν, δεν θα είχε και πολλή ζωή πια. Ε, νισάφι πια,...

Καλό Παράδεισο

Καλό Παράδεισο

Ευθύς εξ αρχής το ξεκαθαρίζω, προς αποφυγήν παρερμηνειών: Δεν πιστεύω στα όνειρα σαν πηγή προφητείας των μελλούμενων. Μετ’ εμφάσεως έχω κατά καιρούς υποστηρίξει ότι τα όνειρα δεν είναι άλλο από ένα αποκύημα τού υποσυνειδήτου και εμείς οι σκηνοθέτες του, ακούσιοι μεν...

21 σχόλια

21 Σχόλια

  1. sofias70

    Η περιγραφή,η αφήγηση και τα συναισθήματα τόσο έντονα που μας έκανες κοινωνούς μιας μοναδικής συγκίνησης!Μπράβο Μάχη!

    Απάντηση
  2. Ανώνυμος

    Δυνατή η ιστορία σου Μάχη μου ξέχειλη από συναισθήματα και εικόνες!!! Μπράβο σου κορίτσι μου έχεις μιαν αλάθητη συνταγή στα χέρια σου που πάντα μας συνεπαίρνει και μας μαγεύει!!!

    Απάντηση
  3. Μάχη Τζουγανάκη

    Σοφίες μου σας ευχαριστώ και τις 3. Με παίδεψε λίγο η τελευταία ανωνυμία αλλά γνώρισα…το γραφικό χαρακτήρα σου Σοφία μου 😉
    Χαίρομαι που σας άρεσε. Ηταν μια διαφορετική συναισθηματική βουτιά. Καλό ξημέρωμα!

    Απάντηση
    • sofias70

      Να είσαι πάντα καλά Μάχη!Καλό βράδυ!

      Απάντηση
  4. Αννα Ρουμελιωτη

    Πιο δυνατος δεν θα μπορουσε να ειναι τουτος ο μονολογος….μου αρεσε παρα πολυ!!Καλο ξημερωμα

    Απάντηση
  5. δωρα

    τη να πεις.. ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΠΑΝΤΑ ΚΑΛΑ ΠΑΝΕΜΟΡΦΟΣ ΑΝΘΡΟΠΟΣ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΜΑΧΗ.. ΤΑ ΣΕΒΕΙ ΜΟΥ ΚΟΠΕΛΑ ΚΑΙ ΕΝΑ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΕΣΕΝΑ..

    Απάντηση
  6. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Αχ αυτά τα μαξιλάρια…μοιάζουν με εξομολόγους…
    και ακούνε με τ αφτιά τους, χίλιους δύο τόσους λόγους…
    Πώς?Γιατί?Σε ποιόν?Και πότε?Λέξεις – λάβα στη στιγμή
    Το μυαλό σαν πυρακτώνει με φλογίτσες το κορμί…
    Τρυφερό κι ονειρεμένο αγκαλιάς ομοίωμα…
    ΜΑΞΙΛΑΡΙ μου…μη γίνεις του ονείρου ικρίωμα!!!
    ΜΠΡΑΒΟ, ΜΠΡΑΒΟ, ΜΑΧΗ ΜΑΣ!!!

    Απάντηση
  7. Μάχη Τζουγανάκη

    Αγαπητή Δώρα, σε ευχαριστώ που διαβάζεις τα κείμενά μου και για τα τόσο όμορφα λόγια σου. Να έχεις μια όμορφη μέρα!

    Απάντηση
  8. Μάχη Τζουγανάκη

    Μα πότε προλάβατε και το ντύσατε με τόσους υπέροχους στίχους!!! Σας ευχαριστώ κυρία Χρυσούλα! την καλημέρα μου!!

    Απάντηση
  9. Μαργαρίτα Αλεξάνδρου

    Ο έρωτας αφηγείται και μονολογεί! Μπράβο Μάχη! Την καλημέρα μου!

    Απάντηση
  10. Λένα Μαυρουδή Μούλιου

    .
    ”…Έφτιαξα τέλειους μονολόγουςστους διαλόγους μας για να ΜΕ πείσω και ύστερανα το βάλω σκοπό να πείσω και σένα…” Αυτ’ο δεν προσπαθούμε να κάνουμε συνήθως Μάχη μου στα προβλήματα που μας απασχολούν;;Μού άρεσε πάρα πολύ το κείμενό σου αυτό . Μοντέρνο θέμα και κυρίως μοντέρνος τρόπος γραφής Καλά δεν ομιλώ για την έμπνευση Εσύ και αυτή η κυρία σε άριστη σχέση. Μπράβο σου κορίτσι μου.

    Απάντηση
  11. Μάχη Τζουγανάκη

    Λένα μου ναι έτσι κάνουμε συνήθως δίκιο έχεις. Σε ευχαριστώ για το όμορφο σχόλιο και για τη μοντέρνα σου ματιά που θαυμάζω. Την καλημέρα μου!

    Απάντηση
  12. Έλενα Σαλιγκάρα

    Μπράβο Μάχη! Πάρα πολύ καλό κείμενο. Τρυπά κόκκαλα που λένε…. Τα μηνύματα του βροχή!

    Απάντηση
  13. ΜΑΡΙΑΝΤΖΕΛΑ ΨΩΜΑΔΕΛΛΗ

    Μπράβο σου Μάχη μου! Τόσο δυνατές εικόνες, τόσο άμεσες! Συνέχισε έτσι!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου