Το μπλόκο της ζωής

19.12.2018

Κυκλικές φόρμουλες ανερμάτιστων παθών.
Πού είσαι; Σε ψάχνω. Στο τώρα, στο χθες, στο πάντα.
Σκέψου αυτά που σου λέω. Μην κοιτάς την κωφάλαλη κυρία
που ανεβαίνει νωχελικά τις σκάλες του λεωφορείου.
Φως μου. Σώσε με. Τι αποπνικτικοί που είναι οι άνθρωποι.
Είναι πραγματικοί. Κοιλιά τουμπανιασμένη από ξεφυλλισμένες
σκέψεις, όχι παστρικές.
Δεν θέλω να αισθάνομαι αποτυχημένος.
Δεν θέλω να είμαι αποτυχημένος.
Οι κρύες κομπρέσες εναλλάσσονται με αδιάφορα βλέμματα.
Τα κρασιά να γίνουν δύο. Πολύ πίνεις. Τι άγνοια.
Μιλούν την δική τους γλώσσα. Φοβάμαι τα σκυλιά. Περιμαζέψτε τα.
Τι οπτασίες ηδονής οι λιγδιασμένοι μασκοφόροι.
Μας θεώρησαν ξεχωριστούς, γι’ αυτό μας επέλεξαν.
Φάτσες ηλιθίων. Μόνο αυτά πήραμε, βιβλία είδατε;
Αναίρεση-αναίρεση, φόβος- φόβος. Σας μισώ.
Είμαι μια ηλίθια, μια ηλίθια, μια ηλίθια. Σε ευχαριστώ.
Κιτρινισμένα, αφυδατωμένα πρόσωπα. Δεν θέλω να καταλήξω
έτσι. Πόσο κάνουν;17Ο.
Μετράμε τις ώρες με το σταγονόμετρο. Μας πείραξε το κρασί.
Ξεγυμνώνεται ο άνθρωπος. Να τον καταδικάσω;
Τι ειρωνεία! Είμαι καλά. Τί συνέβη παιδιά;
Λαθρέμποροι αυταπατών κάνουν συγκέντρωση για αξιολόγηση
πωλήσεων. Εμπρός στο μπλόκο της ζωής.
Το χέρι σου ζεστό ανάμεσα στα σφριγηλά μου στήθη.
Είμαι ξοφλημένη. Είμαι παιδί. Πώς θα ζήσω; Πίκρα, πίκρα, πίκρα…
Δεν γνώρισες τίποτα. Διάσπαρτα τα κλασσικά έργα στη μνήμη μας και
τα τσιγάρα μας.
Για πότε η προσγείωση στην επόμενη συννεφούλα;

 

_

γράφει η Βασιλική Κουτσανδριά

Ακολουθήστε μας

Του πεπρωμένου σκάλες

Του πεπρωμένου σκάλες

Ανηφοριές, κατηφοριές έχει η ζωή μεγάλες κύκλους διαγράφουν οι στιγμές όμορφες, γκρίζες κι άλλες του πεπρωμένου σκάλες . Όταν η λύπη σου χτυπά απρόσκλητη την πόρτα δοκιμασία που ζητά υπομονής την νότα . Πολλών σου στόχων το βουνό απότομο κι οδυνηρό θα το ανεβείς...

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Διαβάστε κι αυτά

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου