Το νου σου στο γιασεμί!…

6.09.2014

 

 

Ξέρεις τι μου στοιχίζει περισσότερο; Ότι βάλαμε αυτόματο πότισμα στις γλάστρες. Κι έτσι δεν θα ζητήσω τη συνδρομή της γειτόνισσας. Φέτος δεν θ’ αφήσω πουθενά τα κλειδιά του σπιτιού. Το παραδέχομαι, τα φυτά ήταν η πρόφαση. Στο βάθος λαχταρούσα ν’ ανταλλάξουμε κλειδιά και οδηγίες. «Ειρηνάκι μου το νου σου στους βασιλικούς, στο μελισσόχορτο και στους δυόσμους. Τα υπόλοιπα αντέχουν δίχως καθημερινό πότισμα... Οι βουκαμβίλιες μαδάνε αυτή την εποχή και θα γεμίσουν τον τόπο. Σπρώξ’τα σε μια άκρη και θα τα μαζέψω άμα με το καλό γυρίσουμε. Α, θα φέρουμε ρίγανη και σύκα απ’ το νησί. Μην αγοράσεις...».

Θυμάσαι όταν επιστρέφαμε κουρασμένοι απ’ τις διακοπές; Μας υποδεχόταν με αγκαλιές και μια παραγεμισμένη σακούλα. Μου την κρέμαγε διακριτικά στα δάχτυλα... «Ένα μικρό καλωσόρισμα!», μου έλεγε κάθε φορά χαμογελαστή. Στην κορυφή ήταν η αρμαθιά με τα κλειδιά, πιο κάτω ένα μικρό κατσαρολάκι με φρεσκομαγειρεμένο φαγητό και παραδίπλα μια φρατζόλα ψωμί. «Για να μην έχεις μαγειρέματα πρώτη μέρα που γύρισες». Τι δύναμη έκρυβε ένα κατσαρολάκι φαγητό, ένα χαμόγελο και μια ποτισμένη γλάστρα! Ακόμα και την οδύνη της επιστροφής, τη μετατρέπανε διαμιάς σε μικρή γιορτή. Η κορύφωση της χαράς ήταν κάθε φορά που άνοιγα τη μπαλκονόπορτα. Μυρωδιές από πάστρα και φρεσκοποτισμένο χώμα. Κι ολοζώντανα φυτά, που ήταν πάντα μια στάλα ψηλότερα. Σαν τα παιδιά που πετάνε μπόι και ορθώνουν το κορμάκι τους, μέσα σ’ ένα καλοκαίρι.

Θυμάσαι που αραδιάζαμε βιαστικά τους σάκους στην είσοδο και πέφταμε ανυπόμονοι στο κατσαρολάκι; Και σα να το’ξερε η άτιμη. Το φαγητό που μας είχε λείψει περισσότερο στις διακοπές, ήταν μπροστά μας αχνιστό και λαχταριστό.

Κι αντί να κλαίμε που γυρίσαμε πίσω στο διαμέρισμα, δακρύζαμε από συγκίνηση για τα γεμιστά, τα γιουβετσάκια και τους μουσακάδες. Και σκαρώναμε βραδινές βεγγέρες στο μπαλκόνι μας, τάχα για να πούμε εντυπώσεις απ’ το ταξίδι και να δούμε φωτογραφίες. Στην πραγματικότητα, λαχταρούσαμε να βρεθούμε ομοτράπεζοι. Ν’ ανταποδώσουμε τη φροντίδα και την αγάπη της. Να επιστρέψουμε το κατσαρολάκι, γεμάτο με το δικό μας φαγητό. Για να διατηρούμε το αέναο πήγαιν’ έλα του. Και για να προσδοκούμε σε επόμενες ανταλλαγές κλειδιών και ποτισμάτων.

Ρύθμισες τα μπεκάκια καλά; Αν πάθει κάτι το γιασεμί, δεν θα στο συγχωρήσω. Το είχε φυτέψει την άνοιξη, πριν μπει στο νοσοκομείο. Θυμάσαι; «Το νου σου στο γιασεμί!... Μέχρι να καθαρίσω με τις χημειοθεραπείες, θα έχει απλώσει», μου φώναζε μέσα απ’ το ασανσέρ, καθώς έφευγε. Κι από τότε μ’ έχει πιάσει μια μανία. Κάθε πρωί μετράω τα μπουμπούκια που ξεπροβάλλουν.Σάμπως και θ’ ανθίσουν παραπανίσια ζωή για το Ειρηνάκι.

Άντε, πάμε σιγά-σιγά... Έβαλες συναγερμό;

 

_

γράφει η Μαρία Κανελλάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Λευκό πέπλο

Λευκό πέπλο

Δροσάτη νύχτα, αέρινη, Απριλίου. Στη λεωφόρο θόρυβος αυτοκινήτων. Χθες αρραβωνιάστηκαν δυο νέα παιδιά.  Το επόμενο Σάββατο, σε μια εξόρμησή τους στην εξοχική Ιερά Ανδρώα Μονή, περνούν τη μεγάλη πύλη με τον Σταυρό. Στην είσοδο του καθολικού δίπλα στο μανουάλι, ένας...

«ΑΓΑΠΗ, ΑΓΑΠΗ…»

«ΑΓΑΠΗ, ΑΓΑΠΗ…»

Φίλες, γειτόνισσες, συμμαθήτριες, αγαπημένες και κολλητές, η Σύλβια και η Μαρία, μακράν καλύτερες και από αδερφές, μοιράζονταν τη ζωή και τις ομορφιές της, σε ίσα μερίδια. Όλη την ημέρα μαζί, η μία στο σπίτι της άλλης και μόνο τη νύχτα, με βαριά καρδιά πήγαιναν για...

Βροντή

Βροντή

Αθήνα Απαυδισμένοι άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους. Αναμένονταν κινητοποιήσεις για το δημοψήφισμα με επίκεντρο την Πλατεία Συντάγματος. Αεροδρόμιο Μακεδονία «Σας μιλάει ο κυβερνήτης από το πιλοτήριο του αεροσκάφους. Αυτή είναι μια πτήση μη καπνιστών. Θερμοκρασία εδάφους...

Σκοτεινή εγγύτητα

Σκοτεινή εγγύτητα

Περπατούσε στο δρόμο σκυφτός, καταβεβλημένος. Ήταν απόγευμα και πριν από λίγη ώρα είχε βγει από το εξαώροφο κτίριο που στεγάζονταν τα γραφεία της εταιρείας που δούλευε. Στο κεφάλι του συνωστίζονταν σκέψεις βαριές, ετερόκλητες, που όλες τους συνηγορούσαν σε μια...

Ο προφήτης

Ο προφήτης

Τράβηξε το κάρο και το ζεύτηκε. Και έφερε και μια και δυο γυροβολιές και πόσες άλλες έφερε μέσα στο κύλισμα των χρόνων. Και έκαμε τον κόσμο του κατά πως τον ήθελε. Και με το βλέμμα έψαχνε να βρει, έβρισκε μονάχα τον εαυτό του.  Κάποτε κουράστηκε και τότε είδε.  Είδε...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ο προφήτης

Ο προφήτης

Τράβηξε το κάρο και το ζεύτηκε. Και έφερε και μια και δυο γυροβολιές και πόσες άλλες έφερε μέσα στο κύλισμα των χρόνων. Και έκαμε τον κόσμο του κατά πως τον ήθελε. Και με το βλέμμα έψαχνε να βρει, έβρισκε μονάχα τον εαυτό του.  Κάποτε κουράστηκε και τότε είδε.  Είδε...

Αχρείαστοι ήρωες

Αχρείαστοι ήρωες

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Πάλι ξύπνησα μέσα στην αγκαλιά της μαμάς μου κι είναι ακόμα νύχτα νομίζω. Την αγαπάω τη μαμά μου πολύ αλλά τις τελευταίες μέρες που φύγαμε από το σπίτι και είμαστε σ’ αυτό το υπόγειο δε με αφήνει να κοιμηθώ καλά το βράδυ. Όλο με...

Δεκαοκτώ μήνες

Δεκαοκτώ μήνες

Κανείς δεν επρόκειτο να του πάρει την ελευθερία του. Ο Πέτρος έχει και νομικό οπλοστάσιο στα χέρια του και οργανώνεται μέσα από τη φυλακή. Με τα συντρόφια του επικοινωνεί συνέχεια, καθώς και με την Άννα, που είναι μαζί από το πρώτο έτος της νομικής. Όλοι αυτοί ήταν...

9 σχόλια

9 Σχόλια

  1. Λάχεσις -Νίκη

    Μαρία μου υπέροχο! Περιγράφεις μια κατάσταση που λίγο πολύ, όσοι έχουμε καλές σχέσεις με γείτονες, τη ζήσαμε. Τι νοσταλγικές στιγμές! Η κατσαρόλα γεμάτη με τα καλούδια στο γυρισμό, τα συμπόσια, το δέσιμο γενικά. Και πόσο ανθρώπινη και αισιόδοξη η ιστορία σου παρόλο του ακούσματος του “τέρατος”, η ηρωίδα Ειρήνη αποπνέει δύναμη, αγάπη, ζωή!
    Για άλλη μια φορά με εντυπωσίασε το ταλέντο σου!

    Απάντηση
  2. Άιναφετς

    Πόσο όμορφη, ζεστή, τρυφερή, αισιόδοξη και διαφορετική η αίσθηση της επιστροφής, της όποιας επιστροφής, όταν ξέρεις πως σε περιμένει μια ανοιχτή αγκαλιά, ένα πιάτο αχνιστό φαΐ και ένα ολάνθιστο γιασεμί!
    Και πόσο επίσης χαίρομαι Μαρία μου, που σε διαβάζω και στο βιβλίο.net… αν και ήμουν σίγουρη πως δεν θα ξέφευγες απ΄ τα δίχτυα του αγαπημένου Κώστα Θερμογιάννη!!!

    Απάντηση
  3. antigonh

    Οσοι τα ζήσαμε, θυμηθήκαμε αυτό που λέγαμε .. “Πρώτα ο γείτονας και μετ΄ο συγγενείς” .
    Με συγκινητικό λόγο, με καθήλωσες.
    Πόσο θα ήθελα να διάβαζα σελίδες, από τον ιδιαίτερο τρόπο γραφής σου!
    Μαρία, να είσαι καλά!

    Απάντηση
  4. Ανώνυμος

    ΄Αλλη μιά μεταλαβιά συγκίνησης , ανθρωπιάς και τρυφερότητας απο την μαγική πέννα της Μαρίας Κανελλάκη !!! Απόλαυση αρωματισμένη με άρωμα γιασεμιού που σου γλυκαίνει την ψυχή !!!

    Απάντηση
  5. joan petra

    Α ρε Μαρία! Είσαι το χάρμα μας! Φιλιά πολλά και πάντα τέτοια, που είναι σίγουρο δλδ αλλά λέμε! :))

    Απάντηση
  6. me (maria)

    Τα πιο δυνατά συναισθήματα αφήνει πίσω της η πένα σου…και μυρίζουν γιασεμί!

    Απάντηση
  7. Ελενα Λ.

    Μαρία μου καταπληκτικό και τόσο Μαρία!
    Με έχει στιγματίσει ο τρόπος γραφής σου και δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτόν!
    Πραγματικά!
    Πολλά πολλά φιλιά και πάντα τέτοια!

    Απάντηση
  8. Ρουλα Σμαραγδενια

    Μια φορά δεν φτάνει να σε διαβάσει κανείς Κανελλάκι μου……θέλει κι αλλο κι άλλο κι άλλο…..δεν θέλεις να τελειώσει…μεχρι εδώ μυρισε το γιασεμί σου..να είσαι καλά.. φιλώ σε και εδώ..!!.

    Απάντηση
  9. Έλλη (Funky Monkey)

    Μαρία μου υπέροχο κείμενο, για άλλη μια φορά! Γλυκόπικρο, δυνατό, συγκινητικό και οικείο…
    Πολλά μπράβο! Σε φιλώ!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου