Επιλέξτε Page

Το νου σου στο γιασεμί!…

6.09.2014

 

 

Ξέρεις τι μου στοιχίζει περισσότερο; Ότι βάλαμε αυτόματο πότισμα στις γλάστρες. Κι έτσι δεν θα ζητήσω τη συνδρομή της γειτόνισσας. Φέτος δεν θ’ αφήσω πουθενά τα κλειδιά του σπιτιού. Το παραδέχομαι, τα φυτά ήταν η πρόφαση. Στο βάθος λαχταρούσα ν’ ανταλλάξουμε κλειδιά και οδηγίες. «Ειρηνάκι μου το νου σου στους βασιλικούς, στο μελισσόχορτο και στους δυόσμους. Τα υπόλοιπα αντέχουν δίχως καθημερινό πότισμα... Οι βουκαμβίλιες μαδάνε αυτή την εποχή και θα γεμίσουν τον τόπο. Σπρώξ’τα σε μια άκρη και θα τα μαζέψω άμα με το καλό γυρίσουμε. Α, θα φέρουμε ρίγανη και σύκα απ’ το νησί. Μην αγοράσεις...».

Θυμάσαι όταν επιστρέφαμε κουρασμένοι απ’ τις διακοπές; Μας υποδεχόταν με αγκαλιές και μια παραγεμισμένη σακούλα. Μου την κρέμαγε διακριτικά στα δάχτυλα... «Ένα μικρό καλωσόρισμα!», μου έλεγε κάθε φορά χαμογελαστή. Στην κορυφή ήταν η αρμαθιά με τα κλειδιά, πιο κάτω ένα μικρό κατσαρολάκι με φρεσκομαγειρεμένο φαγητό και παραδίπλα μια φρατζόλα ψωμί. «Για να μην έχεις μαγειρέματα πρώτη μέρα που γύρισες». Τι δύναμη έκρυβε ένα κατσαρολάκι φαγητό, ένα χαμόγελο και μια ποτισμένη γλάστρα! Ακόμα και την οδύνη της επιστροφής, τη μετατρέπανε διαμιάς σε μικρή γιορτή. Η κορύφωση της χαράς ήταν κάθε φορά που άνοιγα τη μπαλκονόπορτα. Μυρωδιές από πάστρα και φρεσκοποτισμένο χώμα. Κι ολοζώντανα φυτά, που ήταν πάντα μια στάλα ψηλότερα. Σαν τα παιδιά που πετάνε μπόι και ορθώνουν το κορμάκι τους, μέσα σ’ ένα καλοκαίρι.

Θυμάσαι που αραδιάζαμε βιαστικά τους σάκους στην είσοδο και πέφταμε ανυπόμονοι στο κατσαρολάκι; Και σα να το’ξερε η άτιμη. Το φαγητό που μας είχε λείψει περισσότερο στις διακοπές, ήταν μπροστά μας αχνιστό και λαχταριστό.

Κι αντί να κλαίμε που γυρίσαμε πίσω στο διαμέρισμα, δακρύζαμε από συγκίνηση για τα γεμιστά, τα γιουβετσάκια και τους μουσακάδες. Και σκαρώναμε βραδινές βεγγέρες στο μπαλκόνι μας, τάχα για να πούμε εντυπώσεις απ’ το ταξίδι και να δούμε φωτογραφίες. Στην πραγματικότητα, λαχταρούσαμε να βρεθούμε ομοτράπεζοι. Ν’ ανταποδώσουμε τη φροντίδα και την αγάπη της. Να επιστρέψουμε το κατσαρολάκι, γεμάτο με το δικό μας φαγητό. Για να διατηρούμε το αέναο πήγαιν’ έλα του. Και για να προσδοκούμε σε επόμενες ανταλλαγές κλειδιών και ποτισμάτων.

Ρύθμισες τα μπεκάκια καλά; Αν πάθει κάτι το γιασεμί, δεν θα στο συγχωρήσω. Το είχε φυτέψει την άνοιξη, πριν μπει στο νοσοκομείο. Θυμάσαι; «Το νου σου στο γιασεμί!... Μέχρι να καθαρίσω με τις χημειοθεραπείες, θα έχει απλώσει», μου φώναζε μέσα απ’ το ασανσέρ, καθώς έφευγε. Κι από τότε μ’ έχει πιάσει μια μανία. Κάθε πρωί μετράω τα μπουμπούκια που ξεπροβάλλουν.Σάμπως και θ’ ανθίσουν παραπανίσια ζωή για το Ειρηνάκι.

Άντε, πάμε σιγά-σιγά... Έβαλες συναγερμό;

 

_

γράφει η Μαρία Κανελλάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Η Ρίτα, φοιτήτρια στην Αρχιτεκτονική, στην επαρχιακή πόλη, χαιρόταν το επιτέλους κατάδικό της δωμάτιο, μια γκαρσονιέρα στο ισόγειο κεντρικής πολυκατοικίας. Έξι τα ξημερώματα ανυπόμονη για τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών και για τη μέρα που ερχόταν. Ανακουφισμένη...

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Διαβάστε κι αυτά

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

-Όχι ρε πούστη χάρε, δε θα το πάρεις το παιδί! Φώναζε και έβριζε με πάθος καθώς έκανε ανάνηψη στο 12χρονο αγόρι, που είχε φύγει στη μέση του χειρουργείου. Ο ιδρώτας είχε ποτίσει το πρόσωπό του, μα το βλέμμα του, γεμάτο πείσμα κοιτούσε κατάματα τον χάροντα, που έστεκε...

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

9 σχόλια

9 Σχόλια

  1. Λάχεσις -Νίκη

    Μαρία μου υπέροχο! Περιγράφεις μια κατάσταση που λίγο πολύ, όσοι έχουμε καλές σχέσεις με γείτονες, τη ζήσαμε. Τι νοσταλγικές στιγμές! Η κατσαρόλα γεμάτη με τα καλούδια στο γυρισμό, τα συμπόσια, το δέσιμο γενικά. Και πόσο ανθρώπινη και αισιόδοξη η ιστορία σου παρόλο του ακούσματος του “τέρατος”, η ηρωίδα Ειρήνη αποπνέει δύναμη, αγάπη, ζωή!
    Για άλλη μια φορά με εντυπωσίασε το ταλέντο σου!

    Απάντηση
  2. Άιναφετς

    Πόσο όμορφη, ζεστή, τρυφερή, αισιόδοξη και διαφορετική η αίσθηση της επιστροφής, της όποιας επιστροφής, όταν ξέρεις πως σε περιμένει μια ανοιχτή αγκαλιά, ένα πιάτο αχνιστό φαΐ και ένα ολάνθιστο γιασεμί!
    Και πόσο επίσης χαίρομαι Μαρία μου, που σε διαβάζω και στο βιβλίο.net… αν και ήμουν σίγουρη πως δεν θα ξέφευγες απ΄ τα δίχτυα του αγαπημένου Κώστα Θερμογιάννη!!!

    Απάντηση
  3. antigonh

    Οσοι τα ζήσαμε, θυμηθήκαμε αυτό που λέγαμε .. “Πρώτα ο γείτονας και μετ΄ο συγγενείς” .
    Με συγκινητικό λόγο, με καθήλωσες.
    Πόσο θα ήθελα να διάβαζα σελίδες, από τον ιδιαίτερο τρόπο γραφής σου!
    Μαρία, να είσαι καλά!

    Απάντηση
  4. Ανώνυμος

    ΄Αλλη μιά μεταλαβιά συγκίνησης , ανθρωπιάς και τρυφερότητας απο την μαγική πέννα της Μαρίας Κανελλάκη !!! Απόλαυση αρωματισμένη με άρωμα γιασεμιού που σου γλυκαίνει την ψυχή !!!

    Απάντηση
  5. joan petra

    Α ρε Μαρία! Είσαι το χάρμα μας! Φιλιά πολλά και πάντα τέτοια, που είναι σίγουρο δλδ αλλά λέμε! :))

    Απάντηση
  6. me (maria)

    Τα πιο δυνατά συναισθήματα αφήνει πίσω της η πένα σου…και μυρίζουν γιασεμί!

    Απάντηση
  7. Ελενα Λ.

    Μαρία μου καταπληκτικό και τόσο Μαρία!
    Με έχει στιγματίσει ο τρόπος γραφής σου και δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτόν!
    Πραγματικά!
    Πολλά πολλά φιλιά και πάντα τέτοια!

    Απάντηση
  8. Ρουλα Σμαραγδενια

    Μια φορά δεν φτάνει να σε διαβάσει κανείς Κανελλάκι μου……θέλει κι αλλο κι άλλο κι άλλο…..δεν θέλεις να τελειώσει…μεχρι εδώ μυρισε το γιασεμί σου..να είσαι καλά.. φιλώ σε και εδώ..!!.

    Απάντηση
  9. Έλλη (Funky Monkey)

    Μαρία μου υπέροχο κείμενο, για άλλη μια φορά! Γλυκόπικρο, δυνατό, συγκινητικό και οικείο…
    Πολλά μπράβο! Σε φιλώ!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου