Select Page

Το νου σου στο γιασεμί!…

Το νου σου στο γιασεμί!…

 

 

Ξέρεις τι μου στοιχίζει περισσότερο; Ότι βάλαμε αυτόματο πότισμα στις γλάστρες. Κι έτσι δεν θα ζητήσω τη συνδρομή της γειτόνισσας. Φέτος δεν θ’ αφήσω πουθενά τα κλειδιά του σπιτιού. Το παραδέχομαι, τα φυτά ήταν η πρόφαση. Στο βάθος λαχταρούσα ν’ ανταλλάξουμε κλειδιά και οδηγίες. «Ειρηνάκι μου το νου σου στους βασιλικούς, στο μελισσόχορτο και στους δυόσμους. Τα υπόλοιπα αντέχουν δίχως καθημερινό πότισμα... Οι βουκαμβίλιες μαδάνε αυτή την εποχή και θα γεμίσουν τον τόπο. Σπρώξ’τα σε μια άκρη και θα τα μαζέψω άμα με το καλό γυρίσουμε. Α, θα φέρουμε ρίγανη και σύκα απ’ το νησί. Μην αγοράσεις...».

Θυμάσαι όταν επιστρέφαμε κουρασμένοι απ’ τις διακοπές; Μας υποδεχόταν με αγκαλιές και μια παραγεμισμένη σακούλα. Μου την κρέμαγε διακριτικά στα δάχτυλα... «Ένα μικρό καλωσόρισμα!», μου έλεγε κάθε φορά χαμογελαστή. Στην κορυφή ήταν η αρμαθιά με τα κλειδιά, πιο κάτω ένα μικρό κατσαρολάκι με φρεσκομαγειρεμένο φαγητό και παραδίπλα μια φρατζόλα ψωμί. «Για να μην έχεις μαγειρέματα πρώτη μέρα που γύρισες». Τι δύναμη έκρυβε ένα κατσαρολάκι φαγητό, ένα χαμόγελο και μια ποτισμένη γλάστρα! Ακόμα και την οδύνη της επιστροφής, τη μετατρέπανε διαμιάς σε μικρή γιορτή. Η κορύφωση της χαράς ήταν κάθε φορά που άνοιγα τη μπαλκονόπορτα. Μυρωδιές από πάστρα και φρεσκοποτισμένο χώμα. Κι ολοζώντανα φυτά, που ήταν πάντα μια στάλα ψηλότερα. Σαν τα παιδιά που πετάνε μπόι και ορθώνουν το κορμάκι τους, μέσα σ’ ένα καλοκαίρι.

Θυμάσαι που αραδιάζαμε βιαστικά τους σάκους στην είσοδο και πέφταμε ανυπόμονοι στο κατσαρολάκι; Και σα να το’ξερε η άτιμη. Το φαγητό που μας είχε λείψει περισσότερο στις διακοπές, ήταν μπροστά μας αχνιστό και λαχταριστό.

Κι αντί να κλαίμε που γυρίσαμε πίσω στο διαμέρισμα, δακρύζαμε από συγκίνηση για τα γεμιστά, τα γιουβετσάκια και τους μουσακάδες. Και σκαρώναμε βραδινές βεγγέρες στο μπαλκόνι μας, τάχα για να πούμε εντυπώσεις απ’ το ταξίδι και να δούμε φωτογραφίες. Στην πραγματικότητα, λαχταρούσαμε να βρεθούμε ομοτράπεζοι. Ν’ ανταποδώσουμε τη φροντίδα και την αγάπη της. Να επιστρέψουμε το κατσαρολάκι, γεμάτο με το δικό μας φαγητό. Για να διατηρούμε το αέναο πήγαιν’ έλα του. Και για να προσδοκούμε σε επόμενες ανταλλαγές κλειδιών και ποτισμάτων.

Ρύθμισες τα μπεκάκια καλά; Αν πάθει κάτι το γιασεμί, δεν θα στο συγχωρήσω. Το είχε φυτέψει την άνοιξη, πριν μπει στο νοσοκομείο. Θυμάσαι; «Το νου σου στο γιασεμί!... Μέχρι να καθαρίσω με τις χημειοθεραπείες, θα έχει απλώσει», μου φώναζε μέσα απ’ το ασανσέρ, καθώς έφευγε. Κι από τότε μ’ έχει πιάσει μια μανία. Κάθε πρωί μετράω τα μπουμπούκια που ξεπροβάλλουν.Σάμπως και θ’ ανθίσουν παραπανίσια ζωή για το Ειρηνάκι.

Άντε, πάμε σιγά-σιγά... Έβαλες συναγερμό;

 

_

γράφει η Μαρία Κανελλάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

9 Σχόλια

  1. Λάχεσις -Νίκη

    Μαρία μου υπέροχο! Περιγράφεις μια κατάσταση που λίγο πολύ, όσοι έχουμε καλές σχέσεις με γείτονες, τη ζήσαμε. Τι νοσταλγικές στιγμές! Η κατσαρόλα γεμάτη με τα καλούδια στο γυρισμό, τα συμπόσια, το δέσιμο γενικά. Και πόσο ανθρώπινη και αισιόδοξη η ιστορία σου παρόλο του ακούσματος του “τέρατος”, η ηρωίδα Ειρήνη αποπνέει δύναμη, αγάπη, ζωή!
    Για άλλη μια φορά με εντυπωσίασε το ταλέντο σου!

    Απάντηση
  2. Άιναφετς

    Πόσο όμορφη, ζεστή, τρυφερή, αισιόδοξη και διαφορετική η αίσθηση της επιστροφής, της όποιας επιστροφής, όταν ξέρεις πως σε περιμένει μια ανοιχτή αγκαλιά, ένα πιάτο αχνιστό φαΐ και ένα ολάνθιστο γιασεμί!
    Και πόσο επίσης χαίρομαι Μαρία μου, που σε διαβάζω και στο βιβλίο.net… αν και ήμουν σίγουρη πως δεν θα ξέφευγες απ΄ τα δίχτυα του αγαπημένου Κώστα Θερμογιάννη!!!

    Απάντηση
  3. antigonh

    Οσοι τα ζήσαμε, θυμηθήκαμε αυτό που λέγαμε .. “Πρώτα ο γείτονας και μετ΄ο συγγενείς” .
    Με συγκινητικό λόγο, με καθήλωσες.
    Πόσο θα ήθελα να διάβαζα σελίδες, από τον ιδιαίτερο τρόπο γραφής σου!
    Μαρία, να είσαι καλά!

    Απάντηση
  4. Ανώνυμος

    ΄Αλλη μιά μεταλαβιά συγκίνησης , ανθρωπιάς και τρυφερότητας απο την μαγική πέννα της Μαρίας Κανελλάκη !!! Απόλαυση αρωματισμένη με άρωμα γιασεμιού που σου γλυκαίνει την ψυχή !!!

    Απάντηση
  5. joan petra

    Α ρε Μαρία! Είσαι το χάρμα μας! Φιλιά πολλά και πάντα τέτοια, που είναι σίγουρο δλδ αλλά λέμε! :))

    Απάντηση
  6. me (maria)

    Τα πιο δυνατά συναισθήματα αφήνει πίσω της η πένα σου…και μυρίζουν γιασεμί!

    Απάντηση
  7. Ελενα Λ.

    Μαρία μου καταπληκτικό και τόσο Μαρία!
    Με έχει στιγματίσει ο τρόπος γραφής σου και δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτόν!
    Πραγματικά!
    Πολλά πολλά φιλιά και πάντα τέτοια!

    Απάντηση
  8. Ρουλα Σμαραγδενια

    Μια φορά δεν φτάνει να σε διαβάσει κανείς Κανελλάκι μου……θέλει κι αλλο κι άλλο κι άλλο…..δεν θέλεις να τελειώσει…μεχρι εδώ μυρισε το γιασεμί σου..να είσαι καλά.. φιλώ σε και εδώ..!!.

    Απάντηση
  9. Έλλη (Funky Monkey)

    Μαρία μου υπέροχο κείμενο, για άλλη μια φορά! Γλυκόπικρο, δυνατό, συγκινητικό και οικείο…
    Πολλά μπράβο! Σε φιλώ!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε το!

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!