Το παλίμψηστον

28.11.2018

Υπερσυντέλικος ο θάνατος και ντοκουμέντο ο αθάνατος

ελλόγιμο το θάρρος και τιμωρός ο χάρος

στα βάθη τ’ ουρανού απώλεσα το νου

στα ύψη της καρδιάς ήρθε ο σατανάς.

Τα λύτρα εσύ θα δώσεις τον κόσμο να ενώσεις

τις λεκτικές πουτάνες εσύ θα φαρμακώσεις

τα αιματοβαμμένα πέλματα εσύ θα διογκώσεις

τους λιγοστούς τιτάνες εσύ θα εξουδετερώσεις.

Παλίμψηστος ο θάνατος και νομοθέτης ο αθάνατος

αντίβαρο ο χάρος στου σατανά το βάρος.

Δεν είπες θα προδώσεις του σατανά τις γνώσεις

στο σύμπαν θα τις δώσεις αφού τον εξοντώσεις;

Αβόλευτος ο θάνατος στο σώμα περιμένει και την ζωή μικραίνει

ασάλευτος ο θάνατος τον κόσμο ανασαίνει την ύπαρξη βουβαίνει

αλύτρωτος ο θάνατος τον σατανά οπλίζει την θλίψη ενατενίζει

παρείσακτος ο θάνατος την σκέψη γονατίζει

σαν βρέφος στραγγαλίζει

αδήλωτος ο θάνατος τον κόσμο παροπλίζει

στο άγνωστο βαφτίζει

απένταρος ο θάνατος τα λύτρα μού αρπάζει

με λόγια με δικάζει

αγέννητος ο θάνατος το σώμα μου εδράζει

τα μέλη μου διατάζει

ουδέτερος ο θάνατος στον κόσμο του με βάζει

στον πόλεμο με βγάζει.

Αναντίρρητος θεός ο παντογνώστης εαυτός

αναλφάβητος θεός ο λιποτάκτης εαυτός.

Οι λεκτικές αγάπες μας ήταν οφθαλμαπάτες και

οι γενναίες στράτες μας του σατανά οι πλάτες

στη μέσα τη γαλήνη θα σκάψω την ευθύνη

στην γέννηση του νου θα ψαύσω το αλλού

μεγάλες αντιθέσεις οι τολμηρές μας θέσεις

ανίερες προθέσεις οι φονικές συνθέσεις

στα σπλάγχνα τ’ ουρανού βεβήλωσα το νου

σε λόγια ιερά βρήκα τον σατανά

δεν είμαι οδοιπόρος μα του Θεού ο φόρος

δεν είμαι η ζωή μια κούκλα από χαρτί

μυλόπετρες οι σκέψεις που συγχωρούν τις έξεις

βαρίδια οι λέξεις που έγιναν διαλέξεις.

Στο στόλο της ζωής ήρθαν οι γηγενείς

ύψωσαν το σταυρό πάγωσαν το κακό

στα νιάτα της ζωής μείναν οι συγγενείς

οι εγκόσμιοι φορείς της δεύτερης ζωής της άνυδρης σιωπής.

Στομωμένος θάνατος ο λόγος ο αθάνατος

ολέθριος οδηγός ο άνεμος πυρός

τυφλός συνοδηγός ο δαίμονας φωτός

μονοδιάστατος θεός ο απολλυμένος εαυτός

μονόφθαλμος θεός ο ανοιχτομάτης εαυτός.

Σίγησαν οι καμπάνες της μυστικής γιορτής

αυτής που ελευθέρωσε τα μπράτσα της σιωπής.

γράφει η Βασιλική Κουτσανδριά

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Διαβάστε κι αυτά

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

Γυναίκα

Γυναίκα

Ρόδο εσύ της άνοιξης, αστέρι της καρδιάς μας γλυκιά νότα της ποίησης, πηγή της ομορφιάς μας. Με σένα η μέρα ξεκινά και η ζωή αρχίζει με σένα αγάλλεται η αυγή κι ο έρωτας ανθίζει.   Κάθε ανάσα σου, πνοή, κάθε σου γέλιο, ελπίδα απάγκιο και αναπνοή, μέσα στην...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου