Το παλίμψηστον

28.11.2018

Υπερσυντέλικος ο θάνατος και ντοκουμέντο ο αθάνατος

ελλόγιμο το θάρρος και τιμωρός ο χάρος

στα βάθη τ’ ουρανού απώλεσα το νου

στα ύψη της καρδιάς ήρθε ο σατανάς.

Τα λύτρα εσύ θα δώσεις τον κόσμο να ενώσεις

τις λεκτικές πουτάνες εσύ θα φαρμακώσεις

τα αιματοβαμμένα πέλματα εσύ θα διογκώσεις

τους λιγοστούς τιτάνες εσύ θα εξουδετερώσεις.

Παλίμψηστος ο θάνατος και νομοθέτης ο αθάνατος

αντίβαρο ο χάρος στου σατανά το βάρος.

Δεν είπες θα προδώσεις του σατανά τις γνώσεις

στο σύμπαν θα τις δώσεις αφού τον εξοντώσεις;

Αβόλευτος ο θάνατος στο σώμα περιμένει και την ζωή μικραίνει

ασάλευτος ο θάνατος τον κόσμο ανασαίνει την ύπαρξη βουβαίνει

αλύτρωτος ο θάνατος τον σατανά οπλίζει την θλίψη ενατενίζει

παρείσακτος ο θάνατος την σκέψη γονατίζει

σαν βρέφος στραγγαλίζει

αδήλωτος ο θάνατος τον κόσμο παροπλίζει

στο άγνωστο βαφτίζει

απένταρος ο θάνατος τα λύτρα μού αρπάζει

με λόγια με δικάζει

αγέννητος ο θάνατος το σώμα μου εδράζει

τα μέλη μου διατάζει

ουδέτερος ο θάνατος στον κόσμο του με βάζει

στον πόλεμο με βγάζει.

Αναντίρρητος θεός ο παντογνώστης εαυτός

αναλφάβητος θεός ο λιποτάκτης εαυτός.

Οι λεκτικές αγάπες μας ήταν οφθαλμαπάτες και

οι γενναίες στράτες μας του σατανά οι πλάτες

στη μέσα τη γαλήνη θα σκάψω την ευθύνη

στην γέννηση του νου θα ψαύσω το αλλού

μεγάλες αντιθέσεις οι τολμηρές μας θέσεις

ανίερες προθέσεις οι φονικές συνθέσεις

στα σπλάγχνα τ’ ουρανού βεβήλωσα το νου

σε λόγια ιερά βρήκα τον σατανά

δεν είμαι οδοιπόρος μα του Θεού ο φόρος

δεν είμαι η ζωή μια κούκλα από χαρτί

μυλόπετρες οι σκέψεις που συγχωρούν τις έξεις

βαρίδια οι λέξεις που έγιναν διαλέξεις.

Στο στόλο της ζωής ήρθαν οι γηγενείς

ύψωσαν το σταυρό πάγωσαν το κακό

στα νιάτα της ζωής μείναν οι συγγενείς

οι εγκόσμιοι φορείς της δεύτερης ζωής της άνυδρης σιωπής.

Στομωμένος θάνατος ο λόγος ο αθάνατος

ολέθριος οδηγός ο άνεμος πυρός

τυφλός συνοδηγός ο δαίμονας φωτός

μονοδιάστατος θεός ο απολλυμένος εαυτός

μονόφθαλμος θεός ο ανοιχτομάτης εαυτός.

Σίγησαν οι καμπάνες της μυστικής γιορτής

αυτής που ελευθέρωσε τα μπράτσα της σιωπής.

γράφει η Βασιλική Κουτσανδριά

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Οι μέρες φεύγουν άβουλες, νωθρές κυλούν οι νύκτες  με ορχήστρα μοιάζει η ζωή που έχασε τον τόνο δίχως σκουριά σταμάτησαν το μέτρημα οι δείκτες στάθηκαν σαν να ‘ναι φιλί, μηδένισαν το χρόνο...     Αποκοιμήθηκε η ανατολή, αλάργεψε η δύση  σταμάτησε και η ψυχή δάκρυα να...

Πλάνη

Πλάνη

Ταξιδιώτη αέναε στο γνέψιμό μου αποκρίθηκες. Στης λήθης τ’ ακρογιάλι ξεκουράσου. Βότσαλα μικρά οι αναμνήσεις λαχταρούν την αλμύρα, στη σάρκα τους λουσμένη. Να γευτούν στα χείλη τον αφρό της ελπίδας και να μεθύσουν απ’ τα τσαλακωμένα βήματά σου. Η σιωπή σκεπάζει τη...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου