Select Page

Το παράπονο της λιβελούλας, της Ελένης Ιωαννάτου

Το παράπονο της λιβελούλας, της Ελένης Ιωαννάτου

 

 

Κάθε απόγευμα όλες οι φτερωτές κυρίες συγκεντρώνονταν στην αυλή της Χριστίνας της φτερότρανης ψηλής λιβελούλας. Τα παιδιά έπαιζαν στη γειτονιά ή στην πλατεία του χωριού ως που να νυχτώσει.

Μια φόρα, στη γειτονιά τής άλλης μικρής λιβελούλας, της Ανίτας, όλοι οι μικροί μας φίλοι, έπαιζαν, έτρεχαν, πετούσαν. Ο Τζακ με τα κίτρινα φτερά, κυνηγούσε την επίσης μικρή λιβελούλα Χαρούλα. Ήταν πολύ αγαπημένοι φίλοι. Πετούσαν με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Τραγουδούσαν, χόρευαν, πείραζε ο ένας τα φτερά του άλλου. Η Χαρούλα ήταν μπροστά. Ο Τζακ της μιλούσε. Σε μια στιγμή η Χαρούλα γύρισε για να του πει κάτι, αλλά δυστυχώς δεν πρόσεξε τον κορμό που ήταν μπροστά της. Ρίχτηκε με μεγάλη δύναμη πάνω του. Χτύπησε σοβαρά και έπεσε σαν τσουβάλι κάτω, δίχως να έχει αισθήσεις. Ο Τζακ πλησίασε το μάγουλό του στο στόμα της Χαρούλας για να δει αν αναπνέει κι ευτυχώς το ένιωσε κάπως ζεστό.

Η μικρή Χαρούλα μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο. Μετά από λίγες ώρες άνοιξε τα μάτια της. Είχε σπάσει το ένα της φτερό.

- Τι θα κάνω τώρα μαμά; Πού πήγε το φτερό μου; Δεν θα μπορώ να πετάω.

- Θα μπορείς να πετάξεις μικρή μου, απλά μ’ ένα φτερό λιγότερο. Άλλωστε δεν τα χρειαζόμαστε όλα τα φτερά. Μπορείς! Αρκεί να το φανταστείς.

Αυτά και άλλα παρηγορητικά της έλεγε η μαμά της για να την ενθαρρύνει.

Πέρασαν οι μέρες και η Χαρούλα ανάρρωσε πλήρως. Έλεγε στον εαυτό της συνέχεια “Μπορείς, αρκεί να το θελήσεις” και ξανά βγήκε αμέσως για παιχνίδι δίχως να χάσει χρόνο. Όμως τα υπόλοιπα παιδιά, ξαφνικά δεν της μιλούσαν και δεν την ήθελαν στην παρέα. Γελούσαν και την κορόιδευαν, καθώς της έλειπε ένα φτερό. Δεν της επέτρεπαν να συμμετέχει στο παιχνίδι. Έλεγαν, ότι τους θα καθυστερεί και ότι θα έχαναν. Την κοιτούσαν παράξενα. Πλέον δεν ήταν σαν κι αυτούς. Ήταν κάτι άλλο. Ήταν ξένη. Την λυπόντουσαν γιατί δεν μπορούσαν να είναι φίλοι με μια λιβελούλα που έχει τρία φτερά.

Η Χαρούλα έψαξε αμέσως να βρει τον αγαπημένο της φίλο Τζακ. Κοιτούσε μήπως διακρίνει τα κίτρινα φτερά του. Κάποια στιγμή τον είδε στο βάθος, πάνω σ' ένα ξερόκλαδο. Κατευθύνθηκε προς το μέρος του. Όμως εκείνος έκανε πως δεν την είδε και πέταξε μεγάλη ταχύτητα προς την αντίθετη κατεύθυνση. Η Χαρούλα προσπάθησε να τον ακολουθήσει, μα μάταια. Δεν μπορούσε να τον προσεγγίσει καθώς πετούσε πολύ πιο αργά απ' αυτόν.

Η μικρή λιβελούλα κάθισε στο κατώφλι μιας βελανιδιάς κοντά στο σπίτι της. Ήταν βαθιά στεναχωρημένη κι έκλαιγε με λυγμούς. Η μητέρα της την είδε καθώς γύριζε απ' τα ψώνια.

- Γιατί κλαις αστέρι μου; Τι έπαθες;

- Κανείς δεν με θέλει μαμά, έτσι όπως είμαι. Όλοι με αποφεύγουν και κανείς δεν θέλει να παίξει μαζί μου. Με κοιτάζουν, γελούν και με κοροϊδεύουν. Δεν θα βγω ξανά απ' το σπίτι.

- Αγάπη μου μην κλαις, όλα θα πάνε καλά! Πρέπει να είσαι περήφανη, διότι είσαι ξεχωριστή. Να πετάς με το κεφάλι ψηλά. Μην το βάζεις κάτω. Αν πιστέψεις εσύ ότι μπορείς, θα πεισθούν και οι άλλοι. Μπορείς! Αρκεί να το θελήσεις. Μπορείς!”

Η Χαρούλα ένιωσε καλύτερα και χαμογέλασε.

Μια μέρα έβρεχε πολύ και οι μικροί μας φίλοι έγιναν μούσκεμα. Τα φτερά τους βράχηκαν τόσο πολύ, που δεν μπορούσαν να πετάξουν.

Πέρασαν λίγες ώρες και ο ήλιος έκανε πάλι την εμφάνισή του. Οι μικρές λιβελούλες όμως, δεν μπορούσαν να ανυψωθούν, καθώς τα φτερά τους ήταν ακόμα βαριά από τη βροχή. Η Χαρούλα, είδε τον ήλιο και έλεγε συνεχώς στον εαυτό της: “Μπορείς... Μπορείς, ναι... Μπορείς!”.

Αποφάσισε λοιπόν να βγει, αφού τα δικά της φτερά δεν ήταν βρεγμένα. Ένιωθε πια δυνατή. Πετούσε, έκανε σβούρες, χαμογελούσε, δεν την ένοιαζε τίποτα, ένιωθε χαρούμενη όπως και πριν. Οι υπόλοιποι μικροί φτερωτοί φίλοι μας, την κοιτούσαν από χαμηλά να πετάει, να ελίσσεται, να τραγουδά, να κάνει περιστροφές στον αέρα. Μα εκείνοι δεν μπορούσαν να πετάξουν. Η Χαρούλα πλησίαζε και τους προσκαλούσε για παιχνίδι. Μα φυσικά με βρεγμένα φτερά δεν μπορούσαν. Αισθάνονταν ανήμποροι και εκείνη το ήξερε. Ένιωθε μια ικανοποίηση. Χαμογελούσε κι έλεγε “Τα πάντα αλλάζουν κι ανατρέπονται. Έτσι δεν είναι;”. Οι φίλοι της για πρώτη φορά, έστω και για λίγο, μπήκαν στη θέση της και κατανόησαν πως αισθανόταν εκείνη όλον αυτόν το καιρό. Ένιωσαν πολύ άσχημα για τον τρόπο που της είχαν φερθεί.

Ξαφνικά ακούστηκαν φωνές. Ο μικρός Τζακ είχε χτυπήσει σοβαρά το πόδι του. Περπατούσε γρήγορα για να ξεφύγει απ' τη βροχή, γλίστρησε κι έπεσε σε μια λακκούβα με λάσπες. Οι Χαρούλα είδε δυο λιβελούλες να τον κουβαλούν στους ώμους. Δίχως άλλη σκέψη βρέθηκε στο πλευρό του και τον ανέβασε πάνω της. Άνοιξε τα φτερά της και πέταξε με πολύ μεγάλη ορμή. Έτσι, που μέχρι τότε δεν είχε ξαναπετάξει. “Κρατήσου!” του φώναξε. Έφτασαν σύντομα στο νοσοκομείο. Ο Τζακ είχε σπάσει τον αστράγαλό του. Η Χαρούλα δεν έφυγε στιγμή από κοντά του.

- Συγγνώμη Χαρούλα!

- Δεν πειράζει Τζακ.

- Σου φέρθηκα άσχημα. Όλοι σου φερθήκαμε άσχημα. Δεν το άξιζες αυτό.

- Δεν ξέρω αν θα έλεγες το ίδιο, στη περίπτωση που σήμερα δεν συνέβαινε αυτό.

- Σ' ευχαριστώ!

- Μα Τζακ, θα το έκανα για οποιονδήποτε χρειαζόταν την βοήθειά μου.

Η Χαρούλα και ο Τζακ επέστρεψαν. Οι άλλες λιβελούλες τους αγκάλιασαν και τους υποδέχτηκαν με μουσική κι ένα μεγάλο τραπέζι γεμάτο με φαγητά και ποτά. Δεν σταμάτησαν ποτέ ξανά να κάνουν παρέα.

 

_

γράφει η Ελένη Ιωαννάτου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

11 Σχόλια

  1. Αννα Ρουμελιωτη

    Οι ομορφες ψυχες οι ομορφες πραξεις χωρις την απαραιτητη ανταποδωση.Η ομορφια του να μαθαινουμε απο το διαφορετικο……..Υπεροχο το μηνυμα Ελενη 🙂

    Απάντηση
  2. Ελένη Ιωαννάτου

    Άννα μου σ’ ευχαριστώ πολύ!!
    Χαίρομαι που σου άρεσε αυτή η γλυκιά ιστοριούλα!!

    Το διαφορετικό απ’ τα συνηθισμένα (σκέψη, συμπεριφορά, εμφάνιση)
    φαίνεται ξένο, παράταιρο, ίσως όχι καλό , όχι ηθικό.
    Απορρίπτεται, απομονώνεται ως έχει κάποια ασθένεια κολλητική.
    Η αναγνώριση ίσως έρθει όταν ο μη “φυσιολογικός”, όπως
    αποκαλείται (τώρα ποιος ορίζει τι είναι φυσιολογικό και τι όχι είναι άλλο ζήτημα)
    , ξεπεράσει τις σύνηθες ικανότητες και κάνει
    κατί υπεράνθρωπο. Ο τυφλός να ζωγραφίσει, ο κωφός να παίξει
    μουσική, η λιβελούλα με τρία φτερά να πετάξει κουβαλώντας
    στην πλάτη της μια άλλη.

    Μόνο όταν έρθει κάποιος στην θέση του άλλου αντιλαμβάνεται
    πως νιώθει πραγματικά κι αυτό κατά προσέγγιση. Αυτό φαίνεται
    δρόμος μακρινός, μπορεί όμως και να μην είναι τόσο μακριά, διότι
    όπως η μικρή μας φίλη Χαρούλα είπε “τα πάντα ανατρέπονται”.

    Μήπως πρέπει να ανοίξουμε περισσότερο την καρδιά μας;
    Μήπως πρέπει αποφλοιώσουμε τα στερεότυπα, τις προκαταλήψεις
    από το μυαλό μας και τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε το κόσμο γύρω μας.

    Απάντηση
  3. Παναγιώτης Σκοπετέας

    Το μικρό αυτό διήγημα
    ο ορισμός της ενσυναίσθησης!

    Ελένη, χωρίς να σας γνωρίζω
    αντιλαμβάνομαι το πόσο ελεύθερη
    είστε ως προσωπικότητα κι ως ψυχοσύνθεση κατ᾽ επέκταση …

    Αγαπάτε, άρα δε φοβάστε τίποτε …
    Αγαπάτε, άρα είστε ελέυθερη …
    Αγαπάτε άρα υπάρχετε …

    Πολύ όμορφη η γραφή σας!

    Καλή συνέχεια!

    Απάντηση
  4. Ελένη Ιωαννάτου

    Παναγιώτη με συγκινήσατε για ακόμη μια φορά να ξέρετε!!
    Μόλις με κάνατε πολύ πολύ χαρούμενη και το λουλούδι
    της καρδιάς μου άνθισε ακαριαία.
    Το παιδάκι που στροβιλίζεται στα μονοπάτια της, σας το
    προσφέρει με ενα μεγάλο χαμόγελο…

    Τα συναισθήματα είναι να ξέρετε αμοιβαία και πηγαία!!
    Από την πρώτη στιγμή, δίχως να καταλάβω πως, δημιουργήθηκε
    σεβασμός και εκτίμηση προς το πρόσωπό σας.

    Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τα υπέροχά σας λόγια!!!
    Χαίρομαι που αγαπήσατε την όμορφη αυτή ιστορία!
    Το βράδυ μου γέμισε μελωδία και συγκίνηση!! Είναι σημαντικό για εμένα αυτό.
    Σας ευχαριστώ πολύ για την ανοιχτή αγκαλιά σας!!!

    Με τιμούν οι σκέψεις σας και ο τρόπος έκφρασής τους!!!

    Να είστε πολύ καλά!!!
    Καλό σας βράδυ!!!

    Απάντηση
  5. Ανώνυμος

    πάντα η γραφή σου Ελένη συγκινεί κάθε.αναγνώστη …σου εύχομαι πάντα να έχεις …οίστρο …γιατί έχεις καθαρή ψυχή…αδούλωτη…χωρίς…τα πρέπει…και τα τάχα

    Απάντηση
  6. Ελένη Ιωαννάτου

    Αγαπητέ ανώνυμε ευχαριστώ για τα ομορφά σου λόγια!!!
    Χαίρμαι που σε συγκίνησε η ιστοριούλα της μικρής Χαρούλας!!
    Να είσαι πολύ καλά!!!

    Απάντηση
  7. Παναγιώτης Σκοπετέας

    Γλυκιά Ελένη ….

    Απάντηση
  8. Μάχη Τζουγανάκη

    το διαφορετικό Ελένη πάντα περνά από δοκιμασίες. Ακόμα και τα παιδιά γίνονται σκληρά απέναντι στα πιο αδύναμα. Μα αν μεγαλώσεις παιδιά που συναισθάνονται με τέτοια παραμύθια και πολλή αγάπη φτιάχνεις ανθρωπάκια που στέκονται πλάι στις αδυναμίες των διπλανών τους. Και αυτό όχι γιατί μπορεί να ανατραπεί η ιστορία μιας και όλα μπορεί να γυρίσουνε πράγματι τούμπα σε μια στιγμή(δε είναι τόσο όμορφο το κίνητρο αυτό..) …αλλά γιατί καταλαβαίνουν πως μόνο με την αγάπη μπορούν να νιώθουν ευτυχισμένα…και μόνο με την προσφορά και την κατανόηση θα ζουν αρμονικά..

    Αυτό είναι και το νόημα του εθελοντισμού. Ομορφαίνει τη μέρα μας, τον ίδιο μας τον εαυτο γιατί παίρνουμε δύναμη όταν δίνουμε τη δική μας. Αντιφατικό ε; Και όμως όταν η καρδιά συναισθάνεται τότε πλουτίζει. Κερδίζει από τη χαρά των άλλων. Η θερμότητα εξάλλου που εκπέμπεται δίνοντας το χέρι μας σε εκείνον που το χρειάζεται δεν είναι καθόλου εγωιστική!! Διαχέεται..και ζεσταίνει και εμάς..τους ίδιους!

    Ας μπαίνουμε στη θέση του άλλου…ας φοράμε εκείνα τα παπουτσάκια και ας περπατάμε το δύσκολο δρόμο του καμιά φορά.

    Θα σου πρότεινα να το δουλέψεις λίγο παραπάνω αυτό το παραμύθι, ..και να βρεις εναν εικονογράφο και να τυπώσεις κάποια τέτοια βιβλιαράκια. . Στη νέα σου δουλειά, μπορείς να τα χρησιμοποιήσεις…και να κάνεις τη Χαρούλα ηρωίδα στα μάτια εκείνων των παιδιών και πρότυπο..

    Απάντηση
  9. Ελένη Ιωαννάτου

    Μάχη μου σ’ ευχαριστώ για τον χρόνο σου και για τα ζεστά από καρδιάς πάντα λόγια σου!!!
    Με κάλυψες πλήρως!!

    Μόνο με την αγάπη, την καλοσύνη, την προσφορά και την αποδοχή μπορεί να γεμίσει η καρδιά μας!!! Όχι αυτό δεν είναι αντιφατικό.
    Τουλάχιστον, ας προσπαθήσουμε να μπούμε στην θέση του άλλου. Αυτό από
    μόνο του είναι πολύ σημαντικό. Τότε ίσως να προσεγγίσουμε την ψυχή του διπλανού μας. Ίσως…

    Ευχαριστώ για την συμβουλή σου! Θα επεξεργαστώ και θα δουλέψω αυτήν και κάποιες άλλες ιστοριούλες.
    Θα ήταν για εμένα θαυμάσιο να τυπώσω έστω και ένα βιβλιαράκι, που θα μπορούσε να αξιοποιηθεί προς
    όφελος των παιδιών.

    Καλή σου εβδομάδα!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Ημερολόγιο 2018 – Πρόσκληση

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!