ΤΟ ΠΕΤΑΓΜΑ ΤΟΥ ΒΕΛΛΕΡΟΦΟΝΤΗ

12.08.2015

 

Αναζητητής των φωτεινών του ουρανού σημείων

επάνω στο φτερωτό σου άτι

ένα αρπακτικό κοιτούσες αφημένο στα σπλάχνα του Προμηθέα.

Κουλουριασμένο ανάμεσα στα σωθικά του θεανθρώπου

 ζητούσε συγχώρεση για τη δική του κατάρα.

Δέσμιο στου Δία τις βουλές εξαναγκαζόταν σε μια βάρβαρη ενασχόληση.

Του ζητήθηκε να ανασκαλεύει το ναρκωμένο σώμα

αφημένο καθώς ήταν στα δεσμά της αμαρτίας.

Για άλλους φτιάχτηκε το νέκταρ και η αμβροσία

γι’ αυτό μόνο η ματωμένη σάρκα και τα σάπια εντόσθια.

Ο μύθος μονάχα τον Προμηθέα δικαιώνει.

Αυτόν τον ένα και μυθικό Εωσφόρο της μυθολογίας

που σταυρώθηκε στο Γολγοθά των ειδωλολατρών

αφού μεταλαμπάδευσε τον καρπό της γνώσης

υπό τη μορφή του πυρωμένου κάρβουνου και της αναμμένης δάδας.

 

Ήταν τότε που άνοιξε η γη και σε αγκάλιασε.

Το Άληιον πεδίον έγινε για σένα Βελλεροφόντη της Γεσθημανής ο κήπος.

Στρατιές ολάκερες οι άγγελοι

ακολουθούμενες από μελαχρινούς, Ρωμαίους στρατιώτες

σε παρέδωσαν στον κεραυνόμορφο Δία.

Το δικό σου, όμως, μάγουλο κανένας δεν το φίλησε Ιούδας.

Ούτε της προδοσίας τη στοργή δεν ένιωσες.

Μόνος βίωσες την πτώση στα σκοτάδια της τυφλότητας.

Σου έλαχε να τυφλωθείς σε μια πατρίδα που δεν αγαπούσες,

σε μια γεωγραφική έκταση του πόνου και της θλίψης

όπου οι άνθρωποι θησαύριζαν από τον πόνο των Αγίων

και έφτιαχναν ψεύτικα μαργαριτάρια από τα δάκρυα τους

που έρεαν σε θαυματουργά εικονίσματα και σε φθαρμένες τοιχογραφίες.

Εσύ στους ουρανούς άφηνες τη σκέψη σου να αιθεροβατεί.

Κλεισμένος σε ένα πήλινο σώμα

μονάχα με τη ψυχή μπορούσες να φτάσεις στο φως.

Αφέθηκες στους καλπασμούς του Πήγασου

και στις μαγγανείες του ταξιδιού.

Αυτό σού έφτανε Βελλεροφόντη.

Το ταξίδι στα ουράνια, μόνο το ταξίδι.

Κι ας ήξερες ότι τα αστέρια είναι πράγματι μακριά.

Κι ας ήσουν σίγουρος ότι η σελήνη

ήταν με άλλον ερωτευμένη.

Με ένα νέο που αρέσκετο στα ασυνείδητα δρώμενα του ύπνου.

Αρκέστηκες στα σκοτεινά σημεία του ορίζοντα και στις μαύρες τρύπες

που ρουφούσαν με βουλιμία τα χρόνια σου.

Ρημαγμένος έζησες στη Λυκία

χοές σε ξένους πια να κάνεις Θεούς.

Τυφλός αναζήτησες το άλογο σου.

Με τα μεταξένια φτερά του

να ντύσεις το γυμνό και γερασμένο σώμα σου.

Ρυτίδες παντού και δυο κόγχες που μέσα τους δεν είχαν ίριδα.

 

Μια οδός θα απομείνεις κι εσύ.

Ένας μελαγχολικός δρόμος

όπου οι εταίρες θα παζαρεύουν τα γυμνά τους σώματα

πατώντας επάνω στα πεσμένα και κίτρινα φύλλα των φθινοπωρινών ψυχών.

Τα αστέρια που τόσο αναζήτησες 
θα καθρεφτίζονται μονάχα στις ξεχαρβαλωμένες του πεζοδρομίου πλάκες

και η σελήνη θα φωτίζει το μονοπάτι που διάβηκες

προτού ακουμπήσεις στη γη και κλειστείς σε ένα παραθαλάσσιο μνήμα.

Τι κι αν ταξίδεψες στο πέρα φως,

μια οδός θα απομείνεις κι εσύ για τα αδιάφορα των περαστικών βήματα.

 

 

_

γράφει ο Αντρέας Πολυκάρπου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ο κύκλος δεν σπάει…

Ο κύκλος δεν σπάει…

Μέσα μου με βασανίζουν, με πίκρα και μαράζι, όσα τούτο τον κόσμο μαστίζουν. Στη ρουτίνα του ο άνθρωπος μ΄ ανενεργή την ελπίδα. Αρχές και ηθικές, γεμάτος πληγές. Σ’ ένα κύκλο βολοδέρνει και κάποτε ξεσπάει, μα ο κύκλος δεν σπάει… Ο σύγχρονος τρόπος, το μπλα μπλα κι όλο...

Απορίας άξιον

Απορίας άξιον

τι είναι Θεός; τι μη Θεός; και τι τ' ανάμεσό τους; Γ. Σεφέρης, Ελένη   Καημένε Τεύκρο...  Απόκριση μην περιμένεις άλλο. Εάν υπάρχει ο Θεός,  Τότε καλά σου κρύβεται.  Και αν αυτά που έζησες  ήταν ανθρώπου τρελά, ποιος Κύριος τα ενέκρινε;  πώς τ' άφησε να γίνουν;...

Αλλάζοντας τους ανέμους

Αλλάζοντας τους ανέμους

Και να η ώρα φτάνει που το μέσα μας αφουγκράζεται το κάλεσμα της νιότης, να ξεχυθεί στους δρόμους και το σώμα ολόρθο στεντόρεια φωνή να ηχήσει. Τότε τα λησμονημένα στη φαρέτρα της αναμονής, στον αγώνα της καθημερινότητας θα επαναφέρει ζεστά. Θα ανοίξει δρόμους  σε...

Τι;

Τι;

  Σαν τι να μας απασχολήσει; Ο εαυτός μας, δηλαδή ο άνθρωπος. Ο έρωτας, δηλαδή η αγάπη. Ο θάνατος, δηλαδή η ζωή. Μαζί με αυτό το οργανωμένο και προσιτό ποίημα, που στο φόντο της αλήθειας ψευδίζει σαν κακός ηθοποιός. Καταρρέει σαν έρχεται ο κίνδυνος και σαν...

Ακίνητο το στόχαστρο

Ακίνητο το στόχαστρο

Οι καιροί έχουν αλλάξει, βροχούλα γλυκιά δεν πέφτει, καταιγίδες κι οι δρόμοι ποτάμια. Πνίγεται ο άνθρωπος, μα μιλιά δε βγάζει.   Υποταγμένη η ζωή σε τάξη επιβεβλημένη. Ελεύθερα οι «φύλακες» τον πλούτο της μασάνε κι αυτός, που με φιλοδώρημα την περνά, ανάστημα δεν...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ακίνητο το στόχαστρο

Ακίνητο το στόχαστρο

Οι καιροί έχουν αλλάξει, βροχούλα γλυκιά δεν πέφτει, καταιγίδες κι οι δρόμοι ποτάμια. Πνίγεται ο άνθρωπος, μα μιλιά δε βγάζει.   Υποταγμένη η ζωή σε τάξη επιβεβλημένη. Ελεύθερα οι «φύλακες» τον πλούτο της μασάνε κι αυτός, που με φιλοδώρημα την περνά, ανάστημα δεν...

Το χρονικό των μετρητών

Το χρονικό των μετρητών

Έγινε διόρθωση στο όνομά μου, δεν είμαι πια εγώ. Έγινε διόρθωση στα όνειρά μου, σκέφτομαι πριν πω. Η υπερχείλιση συναισθημάτων κόπηκε. Το ρεύμα κόπηκε. Πήγα σε άλλη εταιρία. Άλλαξα πρόσωπο, ταυτότητα τι θέλεις να σου πω; Είχαν ακριβή προμήθεια. Τέλος το χρονικό των...

Ψυχή σε καραντίνα

Ψυχή σε καραντίνα

Λέμε πολλά και δεν λέμε τίποτα.  Κι όταν δεν λέμε τίποτα τα λέμε… όλα.  Και αντί για τίποτα πλέον όλοι γράφουν τπτ. Κρύβομαι και κρύβεσαι Είμαστε συνέχεια σε καραντίνα. Kαραντίνα στην ψυχή. Ψυχή σε καραντίνα. Κάποιες μέρες στεναχωριέμαι που υπάρχω γιατί είμαι μηχανή....

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. sofiakioroglou

    Αγαπητέ Ανδρέα υπέροχη γραφή και εικόνες. Με καθήλωσε η τελευταία φράση ” Τι κι αν ταξίδεψες στο πέρα φως
    μια οδός θα απομείνεις κι εσύ για τα αδιάφορα των περαστικών βήματα”. Πραγματικά εξαιρετική δουλειά. Το διαβάζω και το ξαναδιαβάζω και μπαίνω σε μια διαδικασία ενδοσκόπησης για την δική μου την πορεία.

    Απάντηση
    • ΑΝΤΡΕΑΣ ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΥ

      Ευχαριστω πολυ

      Απάντηση
    • ΑΝΤΡΕΑΣ ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΥ

      Ευχαριστω πολυ

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου