Select Page

Το πουλί της λήθης

Το πουλί της λήθης

 

Θεμιστοκλής Ιωάννου
Εκδόσεις ΓΚΟΒΟΣΤΗ
ISBN: 978-960-446-212-4

 

τοβιβλίο.net υποδέχεται τον Θεμιστοκλή Ιωάννου και την ποιητική του συλλογή 'Το πουλί της λήθης' από τις εκδόσεις ΓΚΟΒΟΣΤΗ.

Έτσι μ’ αρέσεις


Κρυστάλλινη σταγόνα
της πρωινής ανοιξιάτικης δροσιάς,
αιώνιο φωτεινό αστέρι της αυγής,
ρόδο ντροπαλό στην πρώτη αχτίδα
του καινούργιου ήλιου που ανατέλλει.
Έτσι μ’ αρέσεις,
με το απαλό θερμό της νύχτας χάδι
ακόμη να σε τυλίγει,
με τα γυμνά και αμίλητα
πρωινά ζεστά σου χείλη.

Αν υπάρχει μια άλλη ζωή

Κι αν  η ζωή μου ήταν άλλη τόση,
πάλι ίδια δεν θα ήταν;
Κι αν όπως λένε υπάρχει δεύτερη ζωή
τι να την κάνω
αν ένα σπυράκι ρύζι είναι
πιο καλή από την πρώτη;
Αν κανείς ξέρει το μυστικό
για να’ ναι ένας παράδεισος,
ας μιλήσει.
Μα ποιος θα μου δώσει τη δύναμη
για να το πετύχω;

Το πουλί της λήθης

 

Πού τρέχεις της μνήμης γοργόφτερο πουλί;
τι γυρεύεις στα θεόρατα κι απάτητα βουνά,
στους απέραντους καταπράσινους λόγγους
και τα κακοτράχαλα βαθιά φαράγγια;

Που τρέχεις των αναμνήσεων ακάματε θηρευτή;
Τι γυρεύεις στους κοραλλένιους βράχους των θαλασσών,
στις απέραντες νεοπρασινισμένες άμμουδες της άνοιξης,
στις καταπράσινες φυκιάδες και στα ζεστά φιλόξενα θαλάμια;

Πού τρέχεις, μακριά απ’ τους  νεκρούς, 
τους ασάλευτους τροπικούς ωκεανούς της λήθης;
τα κιτρινισμένα, στάσιμα νερά των τεναγών,
τα θολά και ταραγμένα νερά απ’ τον καυτό νοτιά;

Που τρέχεις μακριά από την απέραντη έρημο της πλήξης σου,
μακριά από τις παγωμένες τούντρες των χειμώνων σου;
Έλα, να ξεκουραστείς, μείνε εδώ κοντά στη μοναξιά σου,
γύρισε στα μέρη που σ’ ανάθρεψαν, τα ερημικά σου.

Άσε να σε σφίξω στην αγκαλιά μου να ζεσταθώ, να σου τραγουδήσω

Έλα μαζί περπατήσουμε το υπόλοιπο μονοπάτι

Όνειρα

 Να κάνεις όνειρα…..
το πιο σπουδαίο χάρισμα
της ανθρώπινης νόησης.
Πάντα να κάνεις όνειρα,
πάντα υπάρχει χρόνος για κάτι.
Όνειρα,
η πιο σπουδαία χίμαιρα
η πιο γλυκιά ουτοπία,
κι όμως πάντα μένει κάτι.

Ο ποιητής εξομολογείται:

Αγάπη, ελπίδα, όνειρα, ευτυχία, έννοιες η κάθε μια τους μια χούφτα ολόχρυσης  άμμου, λέξεις που κρύβουν τόση δύναμη μέσα τους, που σημαίνουν για τη ζωή μας τόσα πολλά, ώστε ένα μόνο  μικρό κομμάτι τους αν ελευθερωνόταν, ίσαμε ένας  μικρός κόκκος άμμου αρκεί, θα γινόταν ο κόσμος πολύ πιο καλός, πολύ πιο όμορφος, πολύ πιο γοητευτικός.

Η μικρή αυτή ποιητική συλλογή,  ίσως είναι ο μικρός κόκκος που μένει στο χέρι μας, καθώς αφήνουμε τη χρυσή άμμο να κυλήσει αργά – αργά, σιωπηλά, στοχαστικά  ανάμεσα από τα δάκτυλά μας και να σκορπίσει στη γη. 

Ίσως αποτελεί ακόμη μια απάντηση, αν θέλετε, στον ίδιο μου τον εαυτό, μια αδήριτη ανάγκη για γνώση σχετικά με τις γιγάντιες δυνάμεις που άλλοτε πούπουλο μας  πετούν στους ουρανούς και άλλοτε συμπληγάδες ογκόλιθοι μας συνθλίβουν στη γη: όνειρα, ελπίδες, απογοήτευση, μοναξιά, ψυχή, Θεός, ευτυχία, και καλείται  τότε ο νους να τους  μετακινήσει, για να βαδίσει σε πιο ήμερα μονοπάτια, μα με ποιον τρόπο;

Ίσως πάλι είναι το γοργόφτερο πουλί που περνά πάνω από τις τρικυμισμένες θάλασσες, τα βουνά και τα φαράγγια.

Ίσως είναι το γκριζόασπρο πουλί που καθισμένο στον αφρό του κύματος που ανεβοκατεβαίνει αγναντεύει το απέραντο πέλαγος.

Ίσως είναι ο ακούραστος θηρευτής αλιαετός  που ανυπόμονα θωρεί τους θολούς ορίζοντες του νότου περιμένοντας τα πρώτα σημάδια του θυελλώδη νοτιά που θα ταράξει τα ήμερα αλμυρά νερά.

Ίσως τέλος είναι μια ανάγκη για ένα είδος ποίησης  προσιτό σε όλους, ένα στίχο φιλικό που θα φέρει την εξοικείωση  με αυτό το είδος της λογοτεχνίας.

Ο Θεμιστοκλής Γ. Ιωάννου είναι Φυσικός – Μετεωρολόγος. Γεννήθηκε στο Λεωνίδιο Κυνουρίας του Νομού Αρκαδίας, όπου πέρασε τα πρώτα παιδικά του χρόνια. Μεγάλωσε στην Αθήνα, απεφοίτησε από το Η΄ Γυμνάσιο αρρένων Αθηνών (σημερινό Λύκειο) στην περιοχή «Λυσσιατρείο» στα Πατήσια και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Σήμερα ζει μόνιμα στο Μαρκόπουλο στα Μεσόγαια με την σύζυγό του Ευαγγελία και τον ένα τους γιο τον Γιώργο.

Εργάστηκε στην Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία (ΕΜΥ) και έχει συνεργαστεί με την εφημερίδα «Ελεύθερος Τύπος» για σειρά επιστημονικών άρθρων.

Σήμερα ασχολείται με την συγγραφή επιστημονικών θεμάτων και την ποίηση. Μια ασυνείδητη ίσως προσπάθεια για εναρμόνιση σώματος, νου και ψυχής

Επιμέλεια κειμένου

3 Σχόλια

  1. Βάσω Αποστολοπούλου

    “Όνειρα,/η πιο σπουδαία χίμαιρα/η πιο γλυκιά ουτοπία,/κι όμως πάντα μένει κάτι.”

    Όμορφη σκέψη, όμορφη προοπτική, μου αρέσει – όπως μου αρέσουν και τα άλλα σου ποιήματα που διάβασα, φίλε Θεμιστοκλή.

    Όπως μου άρεσε επίσης πολύ και η εξομολόγησή σου, άλλο ένα ποίημα ίσως! Σταχυολογώ:
    “Η μικρή αυτή ποιητική συλλογή, ίσως είναι ο μικρός κόκκος που μένει στο χέρι μας, καθώς αφήνουμε τη χρυσή άμμο να κυλήσει αργά – αργά, σιωπηλά, στοχαστικά ανάμεσα από τα δάκτυλά μας και να σκορπίσει στη γη.”

    Συγχαρητήρια κι ευχαριστώ για το πρωινό κέρασμα!

    Απάντηση
    • Θεμιστοκλής Ιωάννου

      Άπειρα ευχαριστώ Αγαπητή Βάσω για τα καλά σας και ευγενικά σας λόγια

      Απάντηση
  2. kostas zaharakis

    Μόλις διάβασα 4 υπέροχα ποιήματα))) Συγχαρητήρια Θεμιστοκλή!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Ημερολόγιο 2018 – Πρόσκληση

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!