Select Page

Το πρώτο φιλί…

Το πρώτο φιλί…

 

Photo by Crysanthos Konstantinidis
Chrysanthoskon@gmail.com

 

Η Μαριώ φιλήθηκε για πρώτη φορά στην καρότσα ενός αγροτικού.

Χάζευε την άγρια ομορφιά του νιου που είχε ο γέρος της για χέρι στο μάζεμα της ελιάς. Οι ορμόνες της εφηβείας τη ζάλιζαν. Καιγόταν ολόκληρη παρά το κρύο του Γενάρη κάθε που ’βλεπε το Γιώργη να ιδρώνει και να γδύνεται από τη ζέση και τον κάματο. Την είχε πάρει χαμπάρι κι αυτός, μα βαστιότανε μη χάσει τη δουλειά ή … ακόμα χειρότερα.

Ήταν δεν ήτανε δεκατέσσερο, με το λευκό δέρμα της και τα κατακόκκινα κοτσίδια που της έπλεκε κάθε μέρα η μάνα της η κυρά Ρηνειώ κι έμοιαζε με σπάνιο λουλούδι, παράταιρο και ξένο, μέσα στα κατσάβραχα και τ’ άγριο Μανιάτικο τοπίο.

Γύριζαν με τ’ αγροτικό στο σπίτι κάθε σούρουπο. Μπροστά ο πατέρας κι η μάνα της. Πίσω εκείνη, ο Γιώργης, τσουβάλια με τον καρπό και κάτι ταλαιπωρημένα λιόπανα. Είχανε κι ένα γκέκα, το Βλάχο… έτσι τονε φωνάζανε. Ένα γέρικο σκυλί που αναστηθήκανε μαζί σα δίδυμα.

Εκείνο τα απόγεμα έβρεχε κι ο Γέρος είχε βάλει την κουκούλα στ’ αμάξι. Κατέβηκε ν’ ανοίξει την πόρτα που έφραζε το χωράφι στο έμπα. Η γριά τον είχε πάρει με το κεφάλι γερμένο στο τζάμι. Εκείνη ένοιωθε το χρόνο να κυλάει αργά σα μέλι που χύνεται σε βάζο. Είχε αναψοκοκκινίσει από την προσμονή. Μόλις ο γέρος χάθηκε πίσω από μια γέρικη ελιά, γύρισε και κοίταξε το Γιώργη με το βλέμμα της γυναίκας που ζωντάνευε μέσα της. Αυτός κοίταξε από το τζάμι κι είδε τη Γριά να κοιμάται ακόμη. Κοίταξε τη Μαριώ στα μάτια της που βγάνανε φλόγες. Ο Βλάχος έβγαλε ένα ψιλό λυγμό, νοιώθοντας την ένταση.

Σφράγισε τα χείλη της με τα δικά του. Η γλύκα της τον μούρλαινε κι άρχιζε να βαριανασαίνει. Εκείνη καιγότανε και φοβόταν συνάμα. Κάποια στιγμή νόμισε πως θα κατουρηθεί πάνω της. Τα γένια του της κοκκίνισαν τα μάγουλα. Η γεύση του υπέροχη, σχεδόν μαγική. Ένα κράμα από καπνό, αντρίλα και δίψα για έρωτα. Εκείνης, του ’φερε δύσπνοια…. ζαχαρωμένη σαν τα μήλα που του ’παιρνε μικρός η γιαγιά του στο πανηγύρι. Τα μικρά της χείλη και η άγνοια δεν του χάριζαν την ποσότητα που ήθελε. Βιαζόταν να πιεί κι άλλο. Του ’ρθε να την δαγκώσει… κρατήθηκε με τα μηλίγγια του να παίζουνε ταμπούρλο. Τραβήχτηκε και την κοίταξε. Ακόμα κι η εικόνα της δονούνταν με τους παλμούς του. Κι εκείνη τον κοίταγε, με μάτια ξυράφια που χάραξαν τη μορφή της στη μνήμη του και τη δική του στην καρδιά της για πάντα. Το σκοτάδι της καρότσας που έβραζε, έσπαγε μόνο από το λιγοστό φως στο πίσω μέρος που τέλειωνε η κουκούλα.

Ο Βλάχος γρύλισε ακούγοντας το γέρο της να επιστρέφει. Έδωσε μια και πήδηξε από την καρότσα να τον προϋπαντήσει. Ο Γιώργης ξαναγύρισε στη θέση του κι εκείνη ανακάθισε ευτυχισμένη. Δεν είπαν τίποτα. Δε χρειαζόταν. Την ώρα που ο γέρος της έμπαινε πάλι στο τιμόνι γύρισε και κοίταξε.

Η μάνα της ήταν κι αυτή γυρισμένη και την κάρφωνε με τα μάτια, αγριεμένη. Να είχε δει; Να ζήλευε; Να τά ’λεγε του γέρου, το βράδυ; Δεν της καιγότανε καρφί. Αυτή είχε πάρει το πιο γλυκό φιλί, κι αυτό δεν άλλαζε… δε ξεχνιόταν, δε δινότανε πίσω ούτε με απειλές, φωνές και ξύλο, κι ας ήξερε να τα δουλεύει ο γέρος της σα μέθαγε στο καπηλειό. Θα ’ρχονταν κι άλλα φιλιά, στοργής, Αγάπης, Έρωτα, Μητρικά, ακόμα κι αυτά τα τελευταία τα νεκρικά που δεν νοιώθονταν …. αυτό όμως ήτανε αλλιώς…

ήτανε το πρώτο.

 

_

γράφει ο Δημήτρης Π. Μποσκαΐνος

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Δημήτρης Μποσκαΐνος

Ο Δημήτρης Π. Μποσκαΐνος είναι 43 ετών παντρεμένος και πατέρας μιας κόρης. Ζει κι εργάζεται ως πολιτικός μηχανικός στην Αθήνα, κι όταν δε βρίσκεται στη δουλειά ή με την οικογένειά του, συνήθως γράφει και χαλαρώνει στον… Κόσμο του.
Λάτρης της λογοτεχνίας του Φανταστικού από παιδί, γράφει ιστορίες για αγρίους, παράξενες ή με χιούμορ, λυτρωτικές ή θέτοντας προβληματισμούς… Το γράψιμο είναι για εκείνον, αυτοκριτική και ψυχοθεραπευτική μέθοδος που μαζί με τη μουσική και τον ποιητικό λόγο τον βοηθούν να αντέχει το σήμερα.
Ξεκίνησε προ τριετίας να δημοσιεύει μικρά διηγήματα στα e-magazines: microstory.gr, bibliotheque.gr, staxtes.com, ideostato.gr, ενώ τα 24grammata.gr του δημοσίευσαν και το πρώτο τουebook με τίτλο «Παράξενες Ιστορίες».
Με τις δημοσιεύσεις του να ξεπερνούν τις 50 μέσα σε τρία χρόνια (διηγήματα, κείμενα και ποίηση) ετοιμάζει πυρετωδώς με τους λογοτεχνικούς του πράκτορες (Αγγέλα Παντελή και Στέφανο Ξένο), την πρώτη του συλλογή διηγημάτων και βρίσκεται επί της απαραίτητης ιστορικής έρευνας για το πρώτο του μυθιστόρημα.
Το Δεκέμβριο του 2014 κερδίζει το 1ο πανελλήνιο βραβείο στο Διαγωνισμό με θέμα : “το δείπνο”,που διοργάνωσε το περιοδικό βιβλιοκριτικής diavasame.gr και το ιταλικό εστιατόριο da bruno, με το διήγημα του “ΔΕΙΠΝΟ ΣΤΟ ΜΕΤΩΠΟ”.
Συνεργάζεται με τον Κώστα Θερμογιάννη και τον υπέροχο λογοτεχνικό ιστοχώρο του “το βιβλίο.net”, όπου δημοσίευσε σε συνέχειες την ερωτοβαμπιρική του Νουβέλα “Ρουβικώνας , ο Απέθαντος Εραστής” και συνεχίζει με την δική του στήλη “οι Παράξενες Ιστορίες του Δημήτρη Μποσκαΐνου” σε (σχεδόν) εβδομαδιαία βάση.
Το τελευταίο διάστημα συνεργάζεται με την συγγραφέα, ηθοποιό και σκηνοθέτη Άντα Τσεσμέλη κι ετοιμάζουν μαζί Θεατρικές Καταστάσεις που θα συζητηθούν…

1 σχόλιο

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    πολύ ωραία η περιγραφή του πρώτου ερωτικού φιλιού και ιδανικό το σκηνικό της απαγόρευσης…

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε το!

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!