Επιλέξτε Page

Το ραντεβού των δέκα

30.01.2020

Η κυρά-Δέσποινα, όνομα και πράμα, όπως λέμε, κάθε πρωί θα βγει και θα ελέγξει τις γλάστρες της με τα πανέμορφα φυτά τους. Θα τις καμαρώσει μία προς μία, θα τους κουβεντιάσει και θα τις καθαρίσει από τα κιτρινισμένα φυλλαράκια τους. Μετά θα καθαρίσει και θα τακτοποιήσει το κλουβί με το καναρίνι της και θα το τοποθετήσει, όσο ο καιρός είναι καλός γιατί τον χειμώνα μένει μέσα, στην θέση του στο μπαλκόνι. Και κατά τις 10 περίπου έχουν σειρά οι δεκαοχτούρες της, τα τριγονάκια της, όπως τα λέει. Είναι δύο πανέμορφα γκρίζα πετούμενα, τα οποία έρχονται στο κάγκελο, έξω από την πόρτα της κουζίνας της και την περιμένουν, κοιτάζοντας προς τα μέσα. Εκείνη βγαίνει, τους ρίχνει τροφή πάνω στα κάγκελα και παραφυλάει μήπως κι έρθουν τα περιστέρια και τις διώξουν. Στα περιστέρια ρίχνει στο μπαλκόνι.

Έλα, έλα, φάτε… Δεν πρόκειται να σας πειράξει κανείς. Εγώ είμαι εδώ. Να, τους έριξα κάτω, να έρθουν κι εκείνα να φάνε… Ελάτε, ελάτε, λοιπόν…

Τους κουβεντιάζει, τα καμαρώνει, τους χαμογελάει και περιμένει υπομονετικά μέχρι να καθαρίσουν το κάγκελο. Αφού τακτοποιήσει και αυτά, τότε θα μπει στο σπίτι να κάνει τις δουλειές της, όπως κάθε καλή και παλιά νοικοκυρά!…

Γεννημένη στην Αθήνα, μεγαλωμένη στην Πλάκα, με μια γιαγιά που την λάτρευε και γι’ αυτό της παρείχε την μόρφωση που λίγα κορίτσια είχαν τα χρόνια εκείνα.  Από την γιαγιά έμαθε, και με τους δασκάλους και το σχολείο, για τις πόλεις και τους πολιτισμούς του κόσμου. Ίσως αυτή ήταν κι η αιτία, που αντάμα με την αγαπημένη της ξαδέλφη, είχαν γυρίσει όλη την Ευρώπη. Δεν προλάβαινε να διοργανωθεί εκδρομή και οι δυο τους είχαν την πρώτη θέση.

Πάντοτε με το θέατρο, το βιβλίο, την μουσική και αργότερα, όταν πια δεν μπορούσε να περπατήσει, να βγει από το σπίτι, με την τηλεόραση να παρακολουθεί ντοκιμαντέρ και παλιές ταινίες.

Κοσμογυρισμένη η Κυρία Δέσποινα ακόμη και όταν παντρεύτηκε. Ο Στέλιος της δεν της χαλούσε χατήρι. Ήξερε την αγάπη της για τα ταξίδια, αλλά και την αδυναμία της στα έργα τέχνης, ειδικά τις πορσελάνες που δεν έχανε ευκαιρία να αγοράζει και στη συνέχεια να φροντίζει με περίσσεια αγάπη. 

Έτσι γαλουχήθηκε και η κόρη τους, αλλά και ο γιος τους, στον οποίο είχε και αδυναμία, αφού ήταν το στερνοπαίδι της.

Αυτή η γυναίκα τον τελευταίο καιρό βρέθηκε κατάκοιτη και το μέλημά της από την πρώτη μέρα ήταν να μην μείνουν νηστικά τα τριγονάκια της. Και η κόρη της, λαμπάδα αναμμένη δίπλα της όλα τα χρόνια, μαζί με την δική της κόρη, ανέλαβαν  τις “υποχρεώσεις” της ανήμπορης κυρά-Δέσποινας.

Αχάραγα σηκώνεται η θυγατέρα κι αφού φροντίσει και τακτοποιήσει την μητέρα της, βγαίνει στο μπαλκόνι να ταΐσει της δεκαοχτούρες, οι οποίες βρίσκονται στα κάγκελα, κάθε μέρα, την ίδια ώρα, στην ίδια θέση και περιμένουν.

Είναι άξιο απορίας πως από τότε που δεν βγαίνει η κυρά-Δέσποινα στο μπαλκόνι της, τα άλλα περιστέρια δεν πλησιάζουν να “κλέψουν” τροφή. Αντίθετα, έχουν πλησιάσει κάποιοι λιλιπούτειοι προσκεκλημένοι…

Κάθε πρωί, λοιπόν, βγαίνει η κόρη στις δέκα να ταΐσει τους ιπτάμενους γκριζωπούς φίλους, που αντίθετα με τους ανθρώπους, είναι τόσο καλοσυνάτοι. Την κοιτάζουν κατάματα, σαν να την ευχαριστούν, σαν να ρωτάνε για την φιλενάδα τους, σαν να θέλουν να πουν τόσα…

Και η πρωινή αυτή εικόνα συμπληρώνεται από τα σπουργίτια, τα οποία έρχονται στο μαρμάρινο περβάζι του μπαλκονιού, για να καθαρίσουν ό,τι ξεπέφτει από εκείνες…!!!

Η Κυρία Δέσποινα “αποφάσισε” να ταξιδέψει, μόνο που τούτη τη φορά το εισιτήριό της δεν έχει επιστροφή και οι δύο “κόρες” της προσπαθούν να αναλάβουν τις υποχρεώσεις της, όπως τα λουλούδια και τα “τριγονάκια” της… Μάλιστα, λίγες μέρες μετά που έφυγε, το ένα από τα δύο τρύπωσε στο σπίτι, πήγε στο δωμάτιό της και με πολλή προσοχή και δάκρυα στα μάτια, η κόρη το βοήθησε να βγει πάλι στο μπαλκόνι. Ίσως ήθελε να βεβαιωθεί πως η φιλενάδα της δεν είναι πια εδώ…
Στο καλό, Κυρία Δέσποινα… Εσύ που δεν ασχολήθηκες ποτέ με το τι κάνει ο καθένας, εσύ που όπου μπορούσες έκανες το καλό, εσύ που αγάπησες τόσο πολύ την ομορφιά… Στο καλό!…

 

_

γράφει η Αθηνά Μαραβέγια

Ακολουθήστε μας

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Η Ρίτα, φοιτήτρια στην Αρχιτεκτονική, στην επαρχιακή πόλη, χαιρόταν το επιτέλους κατάδικό της δωμάτιο, μια γκαρσονιέρα στο ισόγειο κεντρικής πολυκατοικίας. Έξι τα ξημερώματα ανυπόμονη για τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών και για τη μέρα που ερχόταν. Ανακουφισμένη...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Η Ρίτα, φοιτήτρια στην Αρχιτεκτονική, στην επαρχιακή πόλη, χαιρόταν το επιτέλους κατάδικό της δωμάτιο, μια γκαρσονιέρα στο ισόγειο κεντρικής πολυκατοικίας. Έξι τα ξημερώματα ανυπόμονη για τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών και για τη μέρα που ερχόταν. Ανακουφισμένη...

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

-Όχι ρε πούστη χάρε, δε θα το πάρεις το παιδί! Φώναζε και έβριζε με πάθος καθώς έκανε ανάνηψη στο 12χρονο αγόρι, που είχε φύγει στη μέση του χειρουργείου. Ο ιδρώτας είχε ποτίσει το πρόσωπό του, μα το βλέμμα του, γεμάτο πείσμα κοιτούσε κατάματα τον χάροντα, που έστεκε...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου