Το ραντεβού

14.02.2019

Από νωρίς το απόγευμα είχε αρχίσει να ετοιμάζεται. Και πώς να μην το κάνει άλλωστε αφού σήμερα ήταν η μέρα τους, η μέρα του έρωτα. Δυσκολεύτηκε να αποφασίσει τι να φορέσει. Κάτι απλό; Ή μήπως κάτι πιο επίσημο; Μπλουζάκι και τζιν ή ένα λευκό πουκάμισο; Τι κι αν ήταν άνδρας, εκείνη την στιγμή οι ανασφάλειες και οι αμφιβολίες δεν τον άφηναν να ανασάνει.

Καθώς οδηγούσε για να φτάσει στο σημείο συνάντησης τους, που τύχαινε να είναι και το σημείο της πρώτης τους γνωριμίας πριν από χρόνια βέβαια, ανυπομονούσε όλο και περισσότερο. Έσφιγγε στα χέρια του το τιμόνι και η μορφή της περνούσε διαρκώς μπροστά απ’ τα μάτια του. Τα πράσινα μάτια της, τα χείλη της που συνήθιζε να βάφει κόκκινα.. Πόσο ήθελε να την κρατήσει στην αγκαλιά του…

Έφτασε στο επικείμενο ραντεβού τους νωρίτερα κρατώντας ένα μπουκέτο κόκκινα τριαντάφυλλα. Άναψε τσιγάρο και κοίταξε για εκατοστή φορά μέσα στη μέρα το ρολόι του. Αναστέναξε. Έπρεπε να πιέσει τον εαυτό του να ηρεμήσει, ένα απλό ραντεβού ήταν τέλος πάντων.

Κι όμως για εκείνον δεν ήταν μόνο ένα ραντεβού. Ήταν πολλά περισσότερα. Μέρες είχε να κοιμηθεί κανονικά, μια βδομάδα περίπου, από όταν δέχτηκε να βγει μαζί του την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου. Εκείνη, μάλιστα, ήταν που επέμενε να βγουν αυτή την μέρα, δεν μπορεί να ήταν τυχαίο.

Για άλλη μια φορά ξεκίνησε αυθόρμητα να παίζει στο μυαλό του καρέ-καρέ το ραντεβού τους. Είχε σκεφτεί τα πάντα. Κάθε μαγαζί που θα της άρεσε, κάθε πιθανή συζήτηση τους, κάθε άγγιγμα που σκόπευε να επιδιώξει. Μπορεί να γνωριζόταν πάνω από πέντε χρόνια αλλά τώρα τα πράγματα ήταν διαφορετικά μεταξύ τους. Τώρα δεν θα έβγαιναν ως φίλοι αλλά ως κάτι παραπάνω. Γι’ αυτό έπρεπε όλα να είναι τέλεια και σε αυτό δεν χωρούσε να καμία αμφιβολία.

Στο προηγούμενο ραντεβού τους είχε διστάσει να κάνει κίνηση και αυτό ακόμη δεν μπορούσε να το συγχωρέσει στον εαυτό του. Πώς είναι δυνατόν ένας άνδρας να μην φιλήσει την κοπέλα στο πρώτο επίσημο ραντεβού τους σαν κανένας ερωτευμένος έφηβος που έβγαινε τα πρώτα του ρομαντικά ραντεβουδάκια; Το έκανε όμως –ή μάλλον δεν το έκανε.

Αυτή την φορά, δεν θα έκανε τέτοιο λάθος. Θα τα πόνταρε όλα και ας είχε τόσα πολλά να χάσει με κυριότερο την φιλία τους. Δεν μπορεί, έλεγε και ξανά έλεγε στον εαυτό του, δεν μπορεί να είχε ερμηνεύσει τόσο λάθος τα σημάδια που του έδειχνε τις τελευταίες εβδομάδες. Όλα έδειχναν ότι ενδιαφερόταν για εκείνον περισσότερο απ’ ότι μια γυναίκα για έναν άνδρα που θεωρεί φίλο της. Κάθε φορά που την σκεφτόταν κατέληγε σε ένα μόνο συμπέρασμα. Έπρεπε να την γοητεύσει και σήμερα ήταν η μεγαλύτερη ευκαιρία του.

Και τότε την είδε να έρχεται. Τότε ήταν που όλα του τα όνειρα έπαιρναν επιτέλους σάρκα και οστά. Όσο τον πλησίαζε, όσο την έβλεπε να έρχεται κοντά του, όλο και περισσότερο ένιωθε την καρδιά του να προσπαθεί να ξεριζωθεί από το στήθος του.

Πήρε μια τελευταία τζούρα από το τσιγάρο του, το πέταξε στο πεζοδρόμιο και το έσβησε με το παπούτσι του. Ναι λοιπόν, πράγματι συνέβαινε. Ο έρωτας του ήταν εκεί, ακριβώς μπροστά του. Την κοίταξε και της χαμογέλασε…

_

γράφει η Χριστίνα Παπαβασιλείου

Μην ξεχνάτε ότι το σχόλιο σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το φλερτ

Το φλερτ

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Μόλις ήρθε το μήνυμα από το αγόρι της. Περιχαρής πληκτρολόγησε την απάντηση αγάπης. Όλα ήταν τόσο αυτοματοποιημένα πλέον. Η αγάπη μπορούσε να βρει καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να γίνει story...

Ανώνυμος τόπος

Ανώνυμος τόπος

Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ σε αυτήν την παραλία να κοιτάζω τους γλάρους και να γεύομαι την μεθυστική αλμύρα της ατίθασης θάλασσας, το μόνο που επιθυμώ είναι να παραμείνω σε αυτόν τον αλλόκοτο τόπο που μου μιλά μέσα από τα τοπία του. Πριν λίγο τα χέρια μου άγγιξαν τα...

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου