Το ραντεβού

14.02.2019

Από νωρίς το απόγευμα είχε αρχίσει να ετοιμάζεται. Και πώς να μην το κάνει άλλωστε αφού σήμερα ήταν η μέρα τους, η μέρα του έρωτα. Δυσκολεύτηκε να αποφασίσει τι να φορέσει. Κάτι απλό; Ή μήπως κάτι πιο επίσημο; Μπλουζάκι και τζιν ή ένα λευκό πουκάμισο; Τι κι αν ήταν άνδρας, εκείνη την στιγμή οι ανασφάλειες και οι αμφιβολίες δεν τον άφηναν να ανασάνει.

Καθώς οδηγούσε για να φτάσει στο σημείο συνάντησης τους, που τύχαινε να είναι και το σημείο της πρώτης τους γνωριμίας πριν από χρόνια βέβαια, ανυπομονούσε όλο και περισσότερο. Έσφιγγε στα χέρια του το τιμόνι και η μορφή της περνούσε διαρκώς μπροστά απ’ τα μάτια του. Τα πράσινα μάτια της, τα χείλη της που συνήθιζε να βάφει κόκκινα.. Πόσο ήθελε να την κρατήσει στην αγκαλιά του…

Έφτασε στο επικείμενο ραντεβού τους νωρίτερα κρατώντας ένα μπουκέτο κόκκινα τριαντάφυλλα. Άναψε τσιγάρο και κοίταξε για εκατοστή φορά μέσα στη μέρα το ρολόι του. Αναστέναξε. Έπρεπε να πιέσει τον εαυτό του να ηρεμήσει, ένα απλό ραντεβού ήταν τέλος πάντων.

Κι όμως για εκείνον δεν ήταν μόνο ένα ραντεβού. Ήταν πολλά περισσότερα. Μέρες είχε να κοιμηθεί κανονικά, μια βδομάδα περίπου, από όταν δέχτηκε να βγει μαζί του την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου. Εκείνη, μάλιστα, ήταν που επέμενε να βγουν αυτή την μέρα, δεν μπορεί να ήταν τυχαίο.

Για άλλη μια φορά ξεκίνησε αυθόρμητα να παίζει στο μυαλό του καρέ-καρέ το ραντεβού τους. Είχε σκεφτεί τα πάντα. Κάθε μαγαζί που θα της άρεσε, κάθε πιθανή συζήτηση τους, κάθε άγγιγμα που σκόπευε να επιδιώξει. Μπορεί να γνωριζόταν πάνω από πέντε χρόνια αλλά τώρα τα πράγματα ήταν διαφορετικά μεταξύ τους. Τώρα δεν θα έβγαιναν ως φίλοι αλλά ως κάτι παραπάνω. Γι’ αυτό έπρεπε όλα να είναι τέλεια και σε αυτό δεν χωρούσε να καμία αμφιβολία.

Στο προηγούμενο ραντεβού τους είχε διστάσει να κάνει κίνηση και αυτό ακόμη δεν μπορούσε να το συγχωρέσει στον εαυτό του. Πώς είναι δυνατόν ένας άνδρας να μην φιλήσει την κοπέλα στο πρώτο επίσημο ραντεβού τους σαν κανένας ερωτευμένος έφηβος που έβγαινε τα πρώτα του ρομαντικά ραντεβουδάκια; Το έκανε όμως –ή μάλλον δεν το έκανε.

Αυτή την φορά, δεν θα έκανε τέτοιο λάθος. Θα τα πόνταρε όλα και ας είχε τόσα πολλά να χάσει με κυριότερο την φιλία τους. Δεν μπορεί, έλεγε και ξανά έλεγε στον εαυτό του, δεν μπορεί να είχε ερμηνεύσει τόσο λάθος τα σημάδια που του έδειχνε τις τελευταίες εβδομάδες. Όλα έδειχναν ότι ενδιαφερόταν για εκείνον περισσότερο απ’ ότι μια γυναίκα για έναν άνδρα που θεωρεί φίλο της. Κάθε φορά που την σκεφτόταν κατέληγε σε ένα μόνο συμπέρασμα. Έπρεπε να την γοητεύσει και σήμερα ήταν η μεγαλύτερη ευκαιρία του.

Και τότε την είδε να έρχεται. Τότε ήταν που όλα του τα όνειρα έπαιρναν επιτέλους σάρκα και οστά. Όσο τον πλησίαζε, όσο την έβλεπε να έρχεται κοντά του, όλο και περισσότερο ένιωθε την καρδιά του να προσπαθεί να ξεριζωθεί από το στήθος του.

Πήρε μια τελευταία τζούρα από το τσιγάρο του, το πέταξε στο πεζοδρόμιο και το έσβησε με το παπούτσι του. Ναι λοιπόν, πράγματι συνέβαινε. Ο έρωτας του ήταν εκεί, ακριβώς μπροστά του. Την κοίταξε και της χαμογέλασε…

_

γράφει η Χριστίνα Παπαβασιλείου

Μην ξεχνάτε ότι το σχόλιο σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Η Ρίτα, φοιτήτρια στην Αρχιτεκτονική, στην επαρχιακή πόλη, χαιρόταν το επιτέλους κατάδικό της δωμάτιο, μια γκαρσονιέρα στο ισόγειο κεντρικής πολυκατοικίας. Έξι τα ξημερώματα ανυπόμονη για τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών και για τη μέρα που ερχόταν. Ανακουφισμένη...

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Διαβάστε κι αυτά

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

-Όχι ρε πούστη χάρε, δε θα το πάρεις το παιδί! Φώναζε και έβριζε με πάθος καθώς έκανε ανάνηψη στο 12χρονο αγόρι, που είχε φύγει στη μέση του χειρουργείου. Ο ιδρώτας είχε ποτίσει το πρόσωπό του, μα το βλέμμα του, γεμάτο πείσμα κοιτούσε κατάματα τον χάροντα, που έστεκε...

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου