Το σούρουπο

Δημοσίευση: 15.02.2021

Ετικέτες

Κατηγορία

Μαβιά σύννεφα

ταξιδεύουν στα δυτικά

με τον ανάλαφρο ρυθμό

παλιού τραγουδιού.

Ένα κορίτσι

κεντάει στο τελάρο του

το τριανταφυλλί του λιόγερμα.

 

Ένα σύννεφο,

το ‘συρε μαζί του το σούρουπο,

σκάλωσε στα κλαδιά της γαζίας

ξεθώριασε το κιτρινάκι της φορεσιάς της

σκαρφάλωσε στο παραθύρι

σκοτείνιασε τα χρώματα στην κάμαρη

που ‘χε απλόχερα σκορπίσει το δείλι.

 

Ο δρόμος φορτωμένος περίσκεψη

πορεύεται στ’ αμμουδερό τ’ ακροθαλάσσι

μια διακριτική βροχή

λουστράριζε την άσφαλτο

μια στεναχώρια πλανιέται

κρεμασμένη στις δεντροστοιχίες.

 

Μια θάλασσα ξαπλωμένη νωχελικά

συλλογιόταν την απεραντοσύνη της

στο πρωινό της ξύπνημα

ολόστρωτη, ανεκύμαντη

κι ας φύσαγε ένα δροσάτο αγέρι.

Το σύθαμπο τη βρήκε

θυμωμένη, ανάστατη

φυσάει η σοροκάδα φρενιασμένη

βογκάει η φουσκοθαλασσιά.

 

Στενάζει η ατμόσφαιρα

ανείπωτους καημούς

μια μνήμη αβέβαιη σέρνεται

από άγνωστα βάθη

συλλογισμοί απλώνουνε

στην πονεμένη σκέψη.

 

Άχαρες σκιές, ανάκατες

ζώσαν το περιγιάλι

πεσμένες κουβέντες

που σκόρπισαν κατάχαμα

μια ανημποριά για να τις συνταιριάξεις.

 

Κλείστηκε το κορίτσι στην κάμαρη

βαρύ ζύγωνε το σκοτάδι

δεν με συμπάθαγε

τούτο το σούρουπο

μου μήναγε να μην ανταμωθούμε.

 

_

γράφει ο Χάρης Αγγελογιάννης

Ακολουθήστε μας

Κι εγώ δεν είχα ήλιο

Κι εγώ δεν είχα ήλιο

Η στάχτη του σκορπίστηκε στο Αιγαίον Πέλαγος, διότι ήθελε να μην υπάρχει τίποτα απ’ αυτόν, να υπάρχουν μόνο τα έργα του.   Ο νόστος ήταν πάντοτε ελληνικός... Προς τα έξω εδειχνε ευτυχισμένος, όμως η θάλασσα τού έδειχνε τον δρόμο: μόνος, να κολυμπά στο Αιγαίον...

Αναίτια Ευθυμία

Αναίτια Ευθυμία

Πράξεις ολικές και αμαρτωλές, βλασφημίες και άνομες επιθυμίες μου, κείτονται εντός μου. Επιπόλαιες οι αναθεωρήσεις μου, κατά βάση γιατί επιβάλλονται. Ξεκινάω πάλι από την αρχή, μόνο για να βεβαιωθώ, πως οι αστερισμοί ανήκουν στους ουρανούς. Τα σφάλματά μου και ο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Αναίτια Ευθυμία

Αναίτια Ευθυμία

Πράξεις ολικές και αμαρτωλές, βλασφημίες και άνομες επιθυμίες μου, κείτονται εντός μου. Επιπόλαιες οι αναθεωρήσεις μου, κατά βάση γιατί επιβάλλονται. Ξεκινάω πάλι από την αρχή, μόνο για να βεβαιωθώ, πως οι αστερισμοί ανήκουν στους ουρανούς. Τα σφάλματά μου και ο...

Το σπαθί του Δαμοκλή

Το σπαθί του Δαμοκλή

Και ο δόλιος ο Δαμοκλής, Κάθεται και στοχάζεται Στου παλατιού την πόρτα Και μονός του καταριέται Τον άτιμο τον τύραννο, Που τον εκαταράστη. Και κάθε ώρα που περνά Το χρώμα η πορφύρα χάνει, και χρυσός την λάμψη, την απαράμιλλη, Και το φαΐ την γεύση του. Αφού του Άδη το...

σε τρεις στροφές

σε τρεις στροφές

Πάνω στο παραθύρι ένας βασιλικός  κάποια κλωνιά από ζουμπούλια στο τραπέζι της κουζίνας Τα βήματα της μάνας άδεια Κοίταξα μέσα μου να τη βρω Πότε απόδιωξε από πάνω της τα μαύρα; Φόρεσε εκείνη τη φανταχτερή ρόμπα τη μόνη που είχε ξεμείνει σε κάποιο παλιό μπαούλο στο...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου