Select Page

Το σπίτι που μικραίνει, της Ελένης Ιωαννάτου

Το σπίτι που μικραίνει, της Ελένης Ιωαννάτου

 

 

Μια φορά κι έναν καιρό, ζούσαν στην παραγκούπολη κάποιες οικογένειες κοντορεβυθούλιδων. Οι παράγκες τους ήταν μεγάλες, ξύλινες με πολύχρωμα στολίδια φορτωμένες, ώσπου δεν φαίνονταν το ξύλο.

Στην άκρη του δάσους υπήρχε ένα σπίτι. Ήταν πολύ διαφορετικό, παράξενο. Να φανταστείς είχε κεραμίδια στην σκεπή και τσιμέντο στους τοίχους. Οι κοντορεβυθούλιδες το κοιτούσαν με μεγάλη καχυποψία. Δεν περνούσαν ποτέ απ' αυτό το σπίτι. “Καταραμένο” το αποκαλούσαν.

Μια μέρα ο Μάρλεϋ γύρισε απ' το δάσος τρέχοντας και φωνάζοντας:

- Το σπίτι μίκρυνε, ναι σας λέω το είδα, αχ Χριστέ μου! Παναγίτσα μου! Τι κακό είναι αυτό; Τι θα κάνουμε τώρα; Αχ αυτό το καταραμένο σπίτι! Αχ θεέ μου!

Φυσικά δεν τον πίστεψαν. Σκεφτόντουσαν πως αυτό είναι παράλογο. Εκείνος επέμενε. Φώναζε, έκλαιγε, χτυπιόταν δίχως να μπορεί να σταματήσει. Βέβαια, προβληματίστηκαν λίγο, διότι κανείς δεν είχε καλή άποψη για αυτό το καταραμένο σπίτι. Φοβήθηκαν κατά κάποιο τρόπο. Αναρωτήθηκαν τι θα έπρεπε να κάνουν αν αυτό είναι τελικά αλήθεια.

Το επόμενο πρωί ο Ντόλι κάλεσε όλους του χωριανούς στη πλατεία του χωριού:

- Παιδιά έχασα τον δρόμο μου και βρέθηκα έξω απ' αυτό το καταραμένο σπίτι. Μίκρυνε, ναι σας λέω μίκρυνε το είδα. Είχε δίκιο ο Μάρλεϋ. Μπορείτε να το καταλάβετε; Θυμάμαι την σκεπή του που έφτανε στην άκρη του κόκκινου βράχου. Τώρα καλοί μου φίλοι ούτε που την πλησίαζε. Ναι, σας λέω. Μα δεν ήταν μόνο αυτό. Αχ! Παναγίτσα μου! Τι θα κάνουμε τώρα; Χριστέ μου τι κακό μας βρήκε... Όπως περπατούσα, είδα έναν μάγο να βγαίνει απ' το σπίτι. Ήταν πολύ ψηλός με μακριά άσπρα μαλλιά, κρατούσε και μια μαγκούρα. Αχ σας λέω ήταν τρομερό. Ύστερα έφυγα τρέχοντας δίχως πίσω να κοιτάξω. Εγώ πιστεύω ότι πρέπει να το γκρεμίσουμε αυτό το στοιχειωμένο σπίτι. Μόνο τότε θα ησυχάσουμε, ναι ναι δεν έχουμε άλλη επιλογή. Τόσα χρόνια για να πάμε στις δουλειές μας, πρέπει να κάνουμε ολόκληρο κύκλο για να φτάσουμε στη πορεία μας, μη τυχόν και πλησιάσουμε αυτό το παλιόσπιτο. Δεν πάει άλλο, ως πότε θα φοβόμαστε;

Αμέσως συμπληρώνει ένας άλλος χωριανός:

- Ναι, ναι εγώ σε πιστεύω Ντόλι. Να το γκρεμίσουμε. Συμφωνώ απόλυτα. Ξέρετε τι μου συνέβη προχθές; Ακούστε. Εγώ ξέρετε πως δεν φοβάμαι. Οπότε δεν άλλαξα δρόμο. Πέρναγα λοιπόν έξω απ' αυτό το καταραμένο σπίτι. Συνέβη κάτι τρομερό. Μου επιτέθηκε ένα ξωτικό. Ήταν τεράστιο. Είχε μαύρα μεγάλα μάτια και το χρώμα του ήταν πράσινο. Μου όρμηξε με ένα ξύλο. Δεν άντεξα. Έπεσα κάτω αναίσθητος. Όταν άνοιξα τα μάτια μου, είχε εξαφανιστεί. Αμέσως σηκώθηκα και έτρεξα με όση δύναμη είχα. Τρόμαξα τόσο πολύ...

Όλοι είχαν σαστίσει. Τους κοιτούσαν με αγωνία. Άρχισαν να πανικοβάλλονται. Φοβόντουσαν πολύ. Ακούστηκε μια φωνή. Ήταν ο νέος ξυλοκόπος:

- Σας ακούω τόση ώρα αγαπητοί μου συχωριανοί και γελάω με την ψυχή μου, να είστε καλά

βρε παιδιά! Είχα καιρό να γελάσω τόσο πολύ. Αγαπητέ μου φίλε, δεν σου επιτέθηκε ούτε ξωτικό, ούτε φάντασμα. Εγώ ήμουν. Ακούστε με προσεκτικά. Κάθε μέρα την ίδια ώρα ακριβώς, πηγαίνω να κόψω ξύλα. Από την μεριά που είναι το σπίτι, το ξέρετε πως έχει πολλά δέντρα. Σε είδα φίλε μου την ώρα που περνούσες. Δυστυχώς μου έπεσε ένα ξύλο απ' τα χέρια και σε χτύπησε στην πλάτη. Απ' τον φόβο σου λιποθύμησες κι έπεσες αναίσθητος. Αυτό είναι όλο.

- Αλήθεια κύριε ξυλοκόπε;

- Ναι, βέβαια έτσι όπως σας τα λέω είναι.

- Εντάξει, θα μπορούσαμε να σας πιστέψουμε. Κι ο μάγος; Τι έχετε να μας πείτε γι' αυτό;

- Δεν υπάρχει κανένας μάγος. Σκεφτείτε σας παρακαλώ λογικά. Ο κυρ Αντώνης ήταν, αυτός ο φτωχός γεράκος. Μένει πολύ κοντά στο σπίτι. Να τος έρχεται.

- Κυρ Αντώνη ήσασταν προχθές έξω απ' το καταραμένο σπίτι; Τι ακριβώς γυρεύατε εκεί;

- Καλά μου παιδιά, κάθε απόγευμα κάνω την καθιερωμένη μου βόλτα. Ο γιατρός μου έχει συστήσει απαραιτήτως μια ώρα περπάτημα την ημέρα. Σε είδα παιδί μου που έτρεχες σαν δαιμονισμένος, λες και είδες κάποιο φάντασμα. Δεν πρόλαβα ούτε μια λέξη να πω.

- Σοβαρά κυρ Αντώνη; Εσείς ήσασταν;

- Ναι εγώ ήμουν. Ακριβώς όπως σας τα λέω είναι. Δεν θα μπορούσα ποτέ να σας πω ψέματα. Σκεφτείτε σας παρακαλώ λογικά. Δεν είστε δα και μικρά παιδιά!

- Εσείς ήσασταν λοιπόν. Δεν ήταν μάγος. Ουφ! Κόντεψα να τρελαθώ. Μάλιστα... έχουμε και λέμε. Μάγος ήταν ο κυρ Αντώνης και ξωτικό ο ξυλοκόπος. Όλα καλά μέχρι εδώ. Όμως το σπίτι κυρ Αντώνη μίκρυνε. Το είδαμε με τα μάτια μας. Τι... εξήγηση μπορείτε να μας δώσετε γι' αυτό;

- Το σπίτι; χαχαχα... καλό κι αυτό! Έχετε πολύ πλάκα! Μα ελάτε καλοί μου συγχωριανοί. Σκέφτεστε παράλογα. Χρόνια ακούω αυτήν την ιστορία με το σπίτι. Το αποκαλείτε καταραμένο διότι δεν μοιάζει με τις παράγκες μας. Είναι άγνωστο, αλλιώτικο. Αυτό το σπίτι υπήρχε στο δάσος πολύ πριν έρθουμε να στήσουμε εδώ το χωριό μας. Παλαιότερα ίσως υπήρχαν κι άλλα παρόμοια σπίτια. Όπως ακριβώς είδατε μάγους, ξωτικά και φαντάσματα, έτσι ακριβώς είδατε και το σπίτι να μικραίνει. Αγαπητοί μου πρέπει να το παραδεχτείτε, παραλογίζεστε. Σκεφτείτε ψύχραιμα, σας ικετεύω. Έχετε δει ποτέ τις παράγκες μας να μικραίνουν; Πως είναι δυνατόν να γίνει αυτό;

Όλοι οι χωριανοί κοιταζόντουσαν με προβληματισμό. Δεν μιλούσε κανείς. Ένιωθαν απ' τη μια ανακουφισμένοι κι απ' την άλλη αποκαρδιωμένοι, εφόσον τόσο καιρό νόμιζαν πως το σπίτι αυτό είναι στοιχειωμένο. Συνειδητοποίησαν πως τίποτα απ' όλα αυτά που μέχρι τώρα πίστευαν, δεν ισχύει. Τώρα όμως με τι θα ασχολούνται; Ήταν ένα πρόβλημα κι αυτό. Ο Μάρλεϋ πλησιάζει τον κυρ Αντώνη:

- Αχ κυρ Αντώνη! Χρόνια πιστεύαμε ότι το σπίτι αυτό είναι καταραμένο. Δεν πλησιάζαμε κοντά του. Τίποτα όμως απ' όλα αυτά δεν είναι αλήθεια. Το σπίτι δεν μικραίνει. Μάγος και ξωτικό δεν υπήρξαν ποτέ. Ήταν δημιουργήματα της φαντασίας μας. Κάναμε λάθος τόσα χρόνια. Δεν το χωράει ο νους μου.

- Παιδί μου, ο φόβος γεννάει ακόμα και τέρατα.

 

_

γράφει η Ελένη Ιωαννάτου 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

9 Σχόλια

  1. Σοφία Ντούπη

    πολύ…πολύ…όμορφο!!!

    Απάντηση
    • Ελένη Ιωαννάτου

      Σοφία σ’ ευχαριστώ πάρα πολύ!!
      Χαίρομαι που βρήκες όμορφη αυτήν την ιστορία!!!
      Να είσαι καλά!! Καλό σου βράδυ!!

      Απάντηση
  2. Άννα Ρουμελιώτη

    Εξαιρετικό Ελένη μου!!Εύγε!!Που μπορεί να φτάσει τον άνθρωπο ο φόβος για το διαφορετικό!!Μπράβο σου!!

    Απάντηση
    • Ελένη Ιωαννάτου

      Ακριβώς Άννα μου, ο φόβος για οτιδήποτε άγνωστο, οτιδήποτε διαφορετικό,
      γεννάει ακόμα και τέρατα…
      Σ’ ευχαριστώ πάρα πολύ για τα καλά σου πάντα λόγια!!!

      Απάντηση
  3. Μαριάνθη Πλειώνη

    Πραγματικά ο φόβος για το διαφορετικό γεννάει τέρατα και ή άρνηση να δεχτούμε κάτι ή καποιον αλλιώτικο από εμάς,μεγαλοποιεί τις καταστάσεις! Πολύ καλή η ιστορία σου Ελένη,με φυσικότητα και χιούμορ περνάει αβίαστα τα μηνύματά της.Τη φαντάζομαι δραματοποιημένη από μαθητές σε μία τάξη… Μπράβο!!

    Απάντηση
    • Ελένη Ιωαννάτου

      Το διαφορετκό φαντάζει παράξενο, αλλόκοτο, άγνωστο, ξένο…
      Μας είναι δύσκολο να το κατανοήσουμε, δεν θέλουμε να το γνωρίσουμε.
      Αποτέλεσμα είναι ο φόβος και η απομάκρυνση του.
      Το μυαλό μας πλάθει διάφορες ιστορίες, τέρατα, φαντάσματα για να δικαιολογήσει ίσως την αδυναμία του.

      Σ’ ευχαριστώ από καρδιάς Μαριάνθη!!!
      Η ιδέα σου για δραματοποίηση απ’ τα παιδιά είναι εξαιρετική!!!

      Απάντηση
  4. Roula Triantafyllou

    Καλημέρα Ελένη.Πολύ ωραίο!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε τα!

Ημερολόγιο 2018

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!