Το συρματόπλεγμα

27.09.2016

a5_b

Μια ζωή υπάρχουνε
Εντάσεις αποστάσεις
Μα σα θα ’ρθουμε μόνιμα
Τρέχα να τις προφτάσεις.

Ο κύκλος που τελείωσε
Τ’ άστρα κι αν εσβηστήκαν
Και σ’ έναν επίγειο ουρανό
Κληθήκαν κι αμπαρωθήκαν.

Τι κι αν δεν έχει κλειδαριές
Τι κι αν επιβραβεύουν
Ψυχές που τις λησμόνησαν
Το χώρο τους γυρεύουν

Ένταξης να αποκριθούν
Και με το παραπάνω
Μ’ αυτοί ελογαριάζανε
Πράμα από στρατό πιο πάνω

Τα χρόνια ετελείωσαν
Λες και αποφοιτήσαν
Σε σχολείο παραλόγου
Καθεστώτος κι αφοπλίσαν

Τις τύχες τους δε θέλησαν
Να πάρουνε στα χέρια
Κι έτσι επροτιμήσανε
Να κόβουν σα μαχαίρια.

Λόγια και τακτικές
Που ωθούνε σε δράμα
Ωδύνες σπαρακτικές
Στου μισεμού το κλάμα

Θέλουν και παρακαλούν
Να δώσουν σημασία
Στο τι νιώθουν, τι ζητούν
Αλάργα από απαξία.

Μα αυτούς εμάθανε
Συντηρικά εζήσαν
Με παρωπίδες τη ζωή
Και δεν επιθυμήσαν

Να διατηρήσουνε
Σχέσεις με ανθρώπους
Παρά υποτάσσανε
Ιδέες φυγής με τρόπους

Αδιάλλακτοι πολλοί
Τη ζωή τους αντικρύζουν
Παραστράτημα φυγής
Και το αναγνωρίζουν.

Το συρματόπλεγμα ποτέ
Δε στάθηκε τυχαία
Μέσο απομόνωσης
Φραγής επιταγής
Υποταγής μοιραία

Αφού ετέθη εξ αρχής
Τι κι αν επέσει εργασίας τους η αυλαία.

-

γράφει η Άννα Ζανιδάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Διαβάστε κι αυτά

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

Γυναίκα

Γυναίκα

Ρόδο εσύ της άνοιξης, αστέρι της καρδιάς μας γλυκιά νότα της ποίησης, πηγή της ομορφιάς μας. Με σένα η μέρα ξεκινά και η ζωή αρχίζει με σένα αγάλλεται η αυγή κι ο έρωτας ανθίζει.   Κάθε ανάσα σου, πνοή, κάθε σου γέλιο, ελπίδα απάγκιο και αναπνοή, μέσα στην...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Παντού γύρω μας νοητά συρματοπλέγματα! Παντού , Αννιώ μου!
    Μπράβο!!!!!!!!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου