Το τίμημα

Δημοσίευση: 13.11.2017

Ετικέτες

Κατηγορία

 

 

 

 

 

 

Πονάς και αγωνίζεσαι κάτι να γίνεις κάτι
και παίρνεις ρίσκα στη ζωή και φόρτωμα στην πλάτη.
Ξυπνάς και γίνεσαι με μιας ο Βέγγος της παρέας
τρέχεις με χίλια απ’ το πρωί και γίνεσαι αγέρας.
Κι εδά λογάσαι τυχερός αν έχεις μια δουλίτσα
κι όλου του κόσμου τα στραβά κάνεις πως βλέπεις ίσια.
Δεν έχεις περιθώρια, στενέψανε για σένα,
όσο για το δικαίωμα: Μην είδατε κανένα;
Το θέμα εκμετάλλευση το έχουν εξαντλήσει
και για κανένα πρόβλημα δεν βρίσκουνε μια λύση.
Κι εσύ εκεί να προσπαθείς να γίνεσαι θυσία
και στης υγειάς το τίμημα δεν δίνεις σημασία.
Ένα σακούλι γίνεται η δόλια η ψυχή σου
και βάνεις μέσα τ’ άδικα που στέλνουν οι δικοί σου.
Η μία μέρα γίνεται βδομάδα, μήνας, χρόνος
και της υγείας το τίμημα πόνος και μόνο πόνος.
Δεν το μετράς το τίμημα: Ποιός νοιάζεται τι κάνεις;
Το μόνο ίσως βέβαιο το μέτρημα το χάνεις.
Κι έτσι κυλάει η ζωή με μαύρο και με γκρίζο,
όμως εγώ το τίμημα πολύ καλά γνωρίζω.
Θα ‘ρθεί μια μέρα όσο ζω που θα βροντοφωνάξω
το ΤΙΜΗΜΑ το πλήρωσα, μα όμως δε θ’ αλλάξω.
Όσο θα ζω θα νοιάζομαι, θα κλαίω, θα πονάω,
και σαν παιδί θα αγαπώ και δεν τα παρατάω.

_

γράφει η Χρυσούλα Πλοκαμάκη

Ακολουθήστε μας

Ένα κομμάτι απ’ την αγάπη

Ένα κομμάτι απ’ την αγάπη

Θέλω να μου κόψεις ένα κομμάτι απ’ την αγάπη. Ένα μικρό-μικρό κομμάτι απ’ την αγάπη εκείνη, Που υψώνει σκάλα ψηλή και βέβαιη Και σ’ οδηγεί στον ουρανό.   Θέλω να μου κόψεις ένα κομμάτι απ’ την αγάπη, Την αγάπη αυτή που φυλά σα δράκος μες στο κάστρο σου. Που σε...

Φαντάσματα

Φαντάσματα

Κάτι νύχτες Που τρίζουνε τα μάνταλα στις πόρτες Που σέρνονται στα μάρμαρα πνιγμένες προσευχές Κάτι νύχτες  Που τρέμουν τα παράθυρα θανάτου πυρετό Ξεχύνονται αντίλαλοι απ’ τα υπόγεια Κάτι νύχτες χτυπήσανε τις πόρτες μα δεν ήτανε κανείς.   Κάτι νύχτες έσβηναν τα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Φαντάσματα

Φαντάσματα

Κάτι νύχτες Που τρίζουνε τα μάνταλα στις πόρτες Που σέρνονται στα μάρμαρα πνιγμένες προσευχές Κάτι νύχτες  Που τρέμουν τα παράθυρα θανάτου πυρετό Ξεχύνονται αντίλαλοι απ’ τα υπόγεια Κάτι νύχτες χτυπήσανε τις πόρτες μα δεν ήτανε κανείς.   Κάτι νύχτες έσβηναν τα...

Μυρτώ

Μυρτώ

Τρίτη και δεκατρείς εχθές, δεν βγήκα από το σπίτι, στο κολυμβητήριο να πάω, απέφυγα. Κοιμήθηκα ώρες πολλές, ώρες πολλές κοιμάμαι, έχοντας ύπνο καλόν. Ξυπνώντας εχθές το πρωί στις ένδεκα (στις δώδεκα κοιμήθηκα ξανά), ολοκλήρωσα κάτι, που, από προχθές, Δευτέρα, του μήνα...

Ροζ

Ροζ

Πάντα το έλεγε η μάνα μου: “Μάλλιασε η γλώσσα μου, μην βάζεις τα άσπρα με τα χρωματιστά, θα χαλάσουν τα ρούχα”. Μα εγώ μια ζωή, ανοικοκύρευτη.  “Ξερω τι σου λέω,  θα προσέχω”. Πήρα όλη την μπουγάδα, Και τα’μπλεξα. Τα ‘μπλεξα όλα.  Και τώρα βρίσκομαι εδώ, Να κλαίω πάνω...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Κ. Βασίλη Μαντικέ ,

    Σας ευχαριστώ πολύ για την επιμέλεια του ποιήματός μου.
    Να είστε καλά!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου