Το τίποτα φοβάμαι

26.07.2016

Δεν ήταν λίγες οι φορές που ήρθα αντιμέτωπη με τους φόβους μου. Έτρεμα σαν ανέβαινα κάπου ψηλά και χρειαζόταν να κοιτάξω κάτω, φοβόμουν μην τυχόν στο δωμάτιο όπου βρισκόμουν χαθεί ξαφνικά το φως και γίνει σκοτάδι.

Δεν έμπαινα σε ασανσέρ και δεν ταξίδευα ποτέ μ’ αεροπλάνο.
Και δεν ήταν μόνο αυτοί…
Πάθαινα κρίσεις πανικού όταν βρισκόμουν λίγο πιο βαθιά στη θάλασσα χωρίς να έχω κάποιον δίπλα μου.
Πνιγόμουν, ασφυκτιούσα, ίδρωνα, υπέβαλλα τον εαυτό μου σε φρικτά συναισθήματα και μεγάλη ταλαιπωρία.
Ώσπου ένα πρωί ξύπνησα γεμάτη ενέργεια και αποφασιστικότητα.
Θα πολεμήσω είπα...
Δε θ’ αφήσω κανένα φόβο να γίνει κυρίαρχος της ζωής μου.
Τους φόβους σου τους ξεπερνάς μόνο όταν τους αντιμετωπίζεις.
Έτσι και έκανα...
Πήγα στο μπαλκόνι μου στον 2ο όροφο, κρατήθηκα σφιχτά απ’ τα κάγκελα και κοίταξα κάτω. Είχα ιδρώσει και η καρδιά μου χτυπούσε σαν τρελή, ένιωθα ένα δυνατό φτερούγισμα στο στήθος. Είπα αυτή είναι η τελευταία μου στιγμή, δε θα συνέλθω, έσφιξα τα δόντια και είπα στον εαυτό μου πως μπορώ να τα καταφέρω. Τα λεπτά κυλούσαν απελπιστικά αργά, θαρρείς πως ήταν μια αιωνιότητα. Καθώς όμως η ώρα περνούσε ένιωθα να εξοικειώνομαι με την ιδέα πως μπορούσα να κοιτάξω κάτω και ναι τα κατάφερα, θυμάμαι ακόμα πώς μου φαινόταν το αυτοκίνητο μου όταν πρωτοπλησίασα τα κάγκελα, που βρισκόταν ακριβώς από κάτω, νόμιζα πως μετακινούταν σαν βάρκα σε θάλασσα με κυματάκι και μετά από λίγη ώρα το έβλεπα όλο και πιο σταθερό.
Την επόμενη μέρα πήγα στον 3ο όροφο, μετά στον 4ο, ώσπου έφτασα και στον 8ο.
Δεν το πίστευα, ήταν η πρώτη μου νίκη!
Είχα νικήσει τον φόβο μου για την υψοφοβία!
Μετά από ένα μήνα περίπου είχα αποφασίσει να αντιμετωπίσω τη φοβία μου για το σκοτάδι. Έτσι, κλείστηκα στο δωμάτιο μου και έσβησα το φως. Εκεί πίστεψα πως θα πάθω ασφυξία, ούρλιαξα, φώναξα, ο ιδρώτας έτρεχε ποτάμι μα και πάλι τα κατάφερα.
Και έτσι με πάρα πολλή θέληση και δύναμη ψυχής, συνέχισα να αντιμετωπίζω ένα ένα τα φαντάσματα του φόβου που είχαν στοιχειώσει τη ζωή μου.
Μέσα σ’ ένα χρόνο ήρθα πρόσωπο με πρόσωπο με τους δεκάδες φόβους μου που τους αφαιρούσα απ’ το παρόν και το μέλλον μου και τους τοποθετούσα στο παρελθόν.
Είχα πείσει τον εαυτό μου πως μπορώ κάθε τι που με φοβίζει να το αντιμετωπίζω.
Και ήταν εκείνη η στιγμή της ζωής μου όπου διαφωνήσαμε με την αδερφή μου.
Εκείνη επέμενε πως υπάρχει κάτι το οποίο φοβόμαστε όλοι και δεν μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε.
Όταν τι ρώτησα τι εννοεί, μου είπε:
-Φοβάσαι το τίποτα.
Γέλασα δυνατά και της απάντησα πως λέει ανοησίες.
Ύστερα από λίγες μέρες έλαβα με το ταχυδρομείο ένα δέμα, χωρίς αποστολέα. Το άνοιξα και προς έκπληξή μου το δέμα δεν περιείχε τίποτα.
Πραγματικά τότε κατάλαβα τι εννοούσε η αδερφή μου, η οποία τελικά μου είχε στείλει το δέμα.
Όταν άνοιξα το δέμα και αντίκρισα τον άδειο του πάτο ένιωσα φόβο. Βρέθηκα μπροστά σ’ ένα κενό που δεν ήξερα ν’ αντιμετωπίσω. Αν περιείχε κάτι ωραίο θα το κρατούσα, αν περιείχε κάτι άσχημο θα το πετούσα, το τίποτα όμως πώς θα το διαχειριστείς;
Άρα λοιπόν μετά απ’ αυτό παραδέχομαι, πως το μόνο που φοβάμαι είναι το τίποτα.

-

γράφει η Βασιλική Μουργελά

Ακολουθήστε μας

Βροντή

Βροντή

Αθήνα Απαυδισμένοι άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους. Αναμένονταν κινητοποιήσεις για το δημοψήφισμα με επίκεντρο την Πλατεία Συντάγματος. Αεροδρόμιο Μακεδονία «Σας μιλάει ο κυβερνήτης από το πιλοτήριο του αεροσκάφους. Αυτή είναι μια πτήση μη καπνιστών. Θερμοκρασία εδάφους...

Σκοτεινή εγγύτητα

Σκοτεινή εγγύτητα

Περπατούσε στο δρόμο σκυφτός, καταβεβλημένος. Ήταν απόγευμα και πριν από λίγη ώρα είχε βγει από το εξαώροφο κτίριο που στεγάζονταν τα γραφεία της εταιρείας που δούλευε. Στο κεφάλι του συνωστίζονταν σκέψεις βαριές, ετερόκλητες, που όλες τους συνηγορούσαν σε μια...

Ο προφήτης

Ο προφήτης

Τράβηξε το κάρο και το ζεύτηκε. Και έφερε και μια και δυο γυροβολιές και πόσες άλλες έφερε μέσα στο κύλισμα των χρόνων. Και έκαμε τον κόσμο του κατά πως τον ήθελε. Και με το βλέμμα έψαχνε να βρει, έβρισκε μονάχα τον εαυτό του.  Κάποτε κουράστηκε και τότε είδε.  Είδε...

Αχρείαστοι ήρωες

Αχρείαστοι ήρωες

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Πάλι ξύπνησα μέσα στην αγκαλιά της μαμάς μου κι είναι ακόμα νύχτα νομίζω. Την αγαπάω τη μαμά μου πολύ αλλά τις τελευταίες μέρες που φύγαμε από το σπίτι και είμαστε σ’ αυτό το υπόγειο δε με αφήνει να κοιμηθώ καλά το βράδυ. Όλο με...

Δεκαοκτώ μήνες

Δεκαοκτώ μήνες

Κανείς δεν επρόκειτο να του πάρει την ελευθερία του. Ο Πέτρος έχει και νομικό οπλοστάσιο στα χέρια του και οργανώνεται μέσα από τη φυλακή. Με τα συντρόφια του επικοινωνεί συνέχεια, καθώς και με την Άννα, που είναι μαζί από το πρώτο έτος της νομικής. Όλοι αυτοί ήταν...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Δεκαοκτώ μήνες

Δεκαοκτώ μήνες

Κανείς δεν επρόκειτο να του πάρει την ελευθερία του. Ο Πέτρος έχει και νομικό οπλοστάσιο στα χέρια του και οργανώνεται μέσα από τη φυλακή. Με τα συντρόφια του επικοινωνεί συνέχεια, καθώς και με την Άννα, που είναι μαζί από το πρώτο έτος της νομικής. Όλοι αυτοί ήταν...

Τζέπε και Αζόρ

Τζέπε και Αζόρ

Είχαμε έναν σκύλο που τον λέγαν Αζόρ. Ο καημένος πίσω από την καγκελόπορτα της διπλανής μονοκατοικίας, με κολάρο, πιστός φύλακας του ηλικιωμένου ζευγαριού που κατοικούσε στο παλιό δίπατο σπίτι. Κάθε φορά που μας έβλεπε κουνούσε χαρούμενα την ουρά του, μιας και μας...

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Ούτε οι κατασκοπίες μού αρέσουν – χρειάζεται κάποιος να έχει μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές για ένα τέτοιο μπλέξιμο- ούτε μυστήρια και οι ίντριγκες, τα μαχαιροβγάλματα και τα τρομοκρατικά κτυπήματα πίσω από κατεβασμένες κουκούλες και οδοφράγματα από...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Πολύ όμορφη η αντιμετώπιση όλων των φόβων και φοβιών…Το τίποτα δεν το φοβόμαστε…Το αποδεχόμαστε έτσι απλά…Αφού κι εμείς οι ίδιοι δεν είμαστε παρά ένα μεγάλο ΤΙΠΟΤΑ στο διάβα των αιώνων και στο απέραντο άπειρο!
    ΜΠΡΑΒΟ!

    Απάντηση
    • Ανώνυμος

      Ευχαριστώ πολύ!Όμορφο ξημέρωμα!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου