Select Page

Το τελευταίο τσιγάρο

Το τελευταίο τσιγάρο

 

Μετά από δύο μήνες κόλασης, όπως ο ίδιος τους ονόμασε, επέστρεψε πίσω στο σπίτι του. Κάθισε στο τραπέζι στην κουζίνα, πήρε ασυναίσθητα το πακέτο με τα τσιγάρα, έπιασε με το άλλο χέρι το τασάκι, μόνιμο στολίδι ή σουβενίρ καλύτερα του τραπεζιού, και το έφερε μπροστά του. «Άλλοι φέρνουν μπροστά τους ένα βιβλίο ή έστω το φαγητό τους, εγώ το τασάκι» μονολόγησε με παράπονο. Άναψε το τσιγάρο και άρχισε το κάπνισμα με πάθος. Όλα στη ζωή του τα έκανε με πάθος, τα ζούσε με πάθος, με ένα έντονο πάθος! Ήταν αποφασισμένος μετά και από αυτή την τελευταία περιπέτεια που πέρασε, ότι θα καθόταν να κάνει τον απολογισμό της ζωής του! Επιβαλλόταν! Το ανέβαλλε εδώ και καιρό, για χρόνια ολόκληρα! Τι ήταν όμως εκείνο που τον φόβιζε; Την απάντηση την ήξερε φυσικά! Δεν ήταν δα και δύσκολη! Ήταν τα λάθη και τα πάθη του!

Το τσιγάρο ήταν το πρώτο του πάθος, το οποίο απέκτησε στην εφηβεία! Ήταν συνάμα και το τελευταίο που κουβαλούσε μέχρι και σήμερα! Αυτό ακριβώς ήθελε να πιστεύει, ότι έτσι ήταν! Γιατί στην πορεία τα πάθη του, τα οποία οι «ειδικοί» τους έδωσαν μια πιο επιστημονική ονομασία, τα ονόμασαν εξαρτήσεις. Ναι εξαρτήσεις! Αυτήν την εξάρτηση την κουβαλούσε μαζί του εδώ και 40 χρόνια! Μαζί της κουβάλησε και άλλων μορφών εξαρτήσεις, οι οποίες όμως έγιναν και όχι άδικα οι αιτίες και οι αφορμές για την καταστροφή όχι μόνο του δικού του εαυτού αλλά και πολλών άλλων παραμέτρων της ζωής του! Αναστέναξε μόνο στη σκέψη και στη θύμησή τους!

Πήρε το τσιγάρο μέσα από το τασάκι και ρούφηξε με όση δύναμη είχε το τσιγάρο! Το ένιωσε να εισέρχεται σε όλο του το κορμί διαπερνόντας και τους πνεύμονες του! Μετέπειτα το άφησε στο τασάκι και έμεινε να το κοιτάζει. Στο κορμί του, εκτός από το τσιγάρο και τη νικοτίνη, επήλθαν και άλλες μορφές εξαρτήσεων. Ήρθε μετέπειτα το αλκοόλ, χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα στην αρχή. Στην πορεία μετατράπηκε σε εξάρτηση, αναγκάζοντας τον να μη μπορεί να λειτουργήσει όταν του έλειπε. Αύτη η ύπουλη εξάρτηση κατάφερε σιγά σιγά να τον κερδίσει. Δεν ενδιαφερόταν για τη δουλειά και για τον εαυτό του! Για οικογένεια ούτε λόγος! Ο ίδιος εσκεμμένα εγκατέλειψε τους φίλους και δικούς του ανθρώπους και έγινε δούλος του αλκοόλ. Συντροφιά και το τσιγάρο! Μάταια φίλοι και γνωστοί προσπάθησαν να τον συνεφέρουν. Μάταια! Ήταν δούλος της εξάρτησής του!

Οι συνέπειες αυτής της ζωής που ζούσε, άρχισαν σιγά-σιγά να φαίνονται. Οικονομικά ήταν χάλια! Κοινωνική ζωή δεν υπήρχε! Συναισθήματα καθόλου και για τίποτα, μόνο για το αλκοόλ και τα τσιγάρα! Ενώ σωματικά άρχισαν να κάνουν την εμφάνιση τους διάφορα παθολογικά προβλήματα. «Θεέ μου πως κατέληξα έτσι;» βροντοφώναξε και τα πρώτα δάκρια άρχισαν να κυλάνε από τα υγρά του μάτια. Πήρε ξανά το αναμμένο τσιγάρο, το κράτησε για λίγα δευτερόλεπτα και στη συνέχεια τράβηξε μια μεγάλη ρουφηξιά «όπως καίγεται και μου τρυπά τα σωθικά μου, έτσι έκαψε και κατέστρεψε την ίδια τη ζωή μου» πρόσθεσε με λυγμούς. Γιατί πράγματι έτσι είχε γίνει! Είχε όλα τα φόντα και τις προοπτικές για να πετύχει και να κτίσει τη ζωή του. Μια πορεία που πολλοί τη ζήλευαν και πολλοί τον θεωρούσαν σαν πρότυπο και είχαν σκοπό να τον μιμηθούν, ενώ στην πορεία κατάντησε παράδειγμα προς αποφυγή και παραδειγματισμό!

Άριστος μαθητής στο σχολείο. Ακολούθησε το όνειρό του, σπουδές στο εξωτερικό μιας και οι γονείς του ήταν ευκατάστατοι με αρκετά λεφτά. Σπούδασε και τελείωσε αρχιτεκτονική. Ακολούθως έκανε το μεταπτυχιακό του και επέστρεψε πίσω, ενώ οι γονείς του, του είχαν είδη έτοιμο το γραφείο του για δουλειά, προσλαμβάνοντας και τη γραμματέα του. Δυστυχώς τα πρώτα προβλήματα φάνηκαν. Το τσιγάρο δεν τους ενοχλούσε και τόσο! «Άντρας είναι το κέφι του θα κάνει» έλεγε ο πατέρας στη μητέρα του. Ο μονάκριβός τους δεν έμεινε ως εδώ. Οι «φίλοι» με τους οποίους έμπλεξε και αργότερα οι χώροι στους οποίους σύχναζε, του έφεραν όλα αυτά τα προβλήματα.

Οι γονείς του άρχισαν να μαραίνονται και να λιώνουν, να σβήνουν να χάνονται! Όπως έσβησε και το τσιγάρο, με τη μόνη διαφορά ότι δεν μπορεί πλέον να κάνει κάτι για αυτούς, σε σχέση με το ήδη καμένο του τσιγάρο, το οποίο μηχανικά και ασυναίσθητα το αντικαθιστά.

Ήταν μόλις τώρα που είχε τελειώσει για πολλοστή φορά ένα εσωτερικό πρόγραμμα νοσηλείας για αποτοξίνωση και απεξάρτηση ως επακόλουθο και των σοβαρών προβλημάτων υγείας που του δημιούργησε. Αν και ένιωθε πάντα μόνος και χωρίς στήριξη, αυτή η φόρα ήταν ίσως η πρώτη μετά από πολύ καιρό και χρόνια που ένιωθε επιτέλους ότι είχε βρει αυτό που έψαχνε! Είχε βρει τα κίνητρα για τη ζωή. Ήθελε να επαναπροσδιορίσει τους στόχους του, να διεκδικήσει τη ζωή του πίσω, να μπορεί να κάνει όνειρα να αγαπήσει πρώτα από όλα τον ίδιο τον εαυτό του, να νιώσει χρήσιμος όπως ήταν παλιά, μα πάνω από όλα αυτό ένιωθε, ότι το χρωστούσε ως ένα τάμα στους γονείς του! Αυτοί φυσικά δεν ζούσαν πλέον αλλά ήθελε έστω και τώρα να τους ευχαριστήσει για όλα αυτά που του πρόσφεραν απλόχερα, για όλα αυτά που περίμεναν ολόκληρες μέρες και νύκτες ελπίζοντας ότι ο γιος τους θα βρει τον παλιό καλό εαυτό του!

Κοίταξε έξω από το παράθυρο! Ήταν μήνας Απρίλιος. Άνοιξη! Ένιωσε για πρώτη φόρα την ομορφιά της φύσης. Μπορούσε να απολαύσει επιτέλους τα χρώματα της φύσης, να δει το πράσινο, το γαλάζιο, να απολαύσει το ζεστό ήλιο που του άπλωνε τις ακτίνες του θέλοντας να τον ξεκολλήσει από αυτή τη μίζερη ζωή που περνούσε τόσα χρόνια. Μπορούσε να αγγίξει τα λουλούδια, να τα μυριστεί να τα χαϊδέψει «ήρθε η Άνοιξη» φώναξε! Είδε τα χελιδόνια που πετούσαν έξω από το παράθυρό του και τα θαύμασε. Ο ίδιος φυσικά μιλούσε για μια άλλη άνοιξη με βαθύτερο νόημα! Την άνοιξη της δικής του ζωής, της δίψας για ζωή μακριά από τις εξαρτήσεις του, που σα βαρίδι τον άφηναν ακινητοποιημένο και αδρανή.

Πετάχτηκε όρθιος! Κτύπησε το χέρι του στο τραπέζι, κοίταξε το τσιγάρο που σιγόκαιγε όπως καιγόταν τόσα χρόνια η ίδια του η ζωή! «Τέρμα ως εδώ» βροντοφώναξε! Έσβησε με αποφασιστικότητα το τσιγάρο στο τασάκι, το οποίο στη συνέχεια πέταξε στον κάλαθο μαζί με το πακέτο.

«Θέλω να ζήσω μακριά από τις εξαρτήσεις! Ποτέ ξανά!» άνοιξε με δύναμη την πόρτα και βγήκε έξω, έξω στη φωτεινή πλευρά της ζωής, αφήνοντας πίσω το σκοτάδι! Είδε τα χελιδόνια να πετάνε από πάνω του και τον ήλιο της Άνοιξης να τον καλωσορίζει…

 


_

γράφει ο Φίλιππος Φιλίππου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Μάχη Τζουγανάκη

Δηλώνω τυπικά αρχισυντάκτρια της σελίδας. Άτυπα όμως και πιο γνήσια, δηλώνω μέλος μιας όμορφης ομάδας πολύ δεμένης που οι «τίτλοι» του καθενός είναι περιττοί. Δηλώνω επίσης συγγραφέας, ποιήτρια, ερασιτέχνης φωτογράφος, μουσικόφιλή, βιβλιόφιλη, θεατρόφιλη, σινεφίλ και ερωτευμένη με οτιδήποτε ξυπνά τη δημιουργικότητά μου. Τελικά όμως έμαθα… πως το να δηλώνει κανείς τι είναι και τι δεν είναι, είναι ένα μεγάλο παραμύθι, όχι από εκείνα που μου αρέσει να διαβάζω, αλλά από εκείνα που σου θέτουν όρια και σε στριμώχνουν σε καλούπια. Μα εγώ τις λέξεις «όρια» και «καλούπια» τις έχω αφαιρέσει από το λεξιλόγιο της ψυχής μου...

Υποβολή σχολίου

Εγγραφείτε στο newsletter

Ακολουθήστε μας!

Ακόλουθοι

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Έλληνες εκδότες

Έλληνες εκδότες

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!