Θυμάμαι πάντα από παιδί εσένα ν’ αγαπάω
στα χέρια μου το κάθε τι γινόσουνα εσύ
πάνω στην γέφυρα πεζών μανούβρες να κοιτάω
ξεχνιόμουν καθημερινά ώρες πολλές εκεί…

Με μάγευαν τα σύννεφα καπνού που με τυλίγαν
κι εκείνο το μοναδικό το άρωμα σταθμού
μετρούσα τρένα που έφυγαν και ήξερα που πήγαν
μαζί τους συνταξίδευα για λίγο με το νου…

Και σαν ερχόταν η στιγμή να κάνω ένα ταξίδι
το ίδιο πάντα σκίρτημα μ’ έπιανε στην ψυχή
όπως τώρα στην δύση μου σαν καβαλώ το φίδι
κι ο ήχος απ’ τις ρόδες του στα μέσα μου αντηχεί…

Όμως όλα τα όμορφα σε ετούτη εδώ την χώρα
κάποιοι φροντίζουν άδικο να έχουν ριζικό
κι εκεί που έσφυζε η ζωή μονάχα βλέπεις τώρα
βαγόνια που ψυχορραγούν σε έρημο σταθμό…

_

γράφει ο Σπύρος Μακρυγιάννης - Αργοναύτης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!