Το τσόφλι, της Βίκης Κοσμοπούλου

25.05.2018

σχόλια

Τη Βίκη Κοσμοπούλου την παρακολουθώ εδώ και πολλά χρόνια μέσα από τη λογοτεχνική συμμετοχή της στο δικτυακό τόπο τοβιβλίο.net και πάντοτε διάβαζα με μεγάλη προσοχή τα κείμενά της. Μας γέμισε όλους χαρά όταν η  συγγραφική της πορεία κατέληξε στις εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ και σχηματοποιήθηκε στο πρώτο της βιβλίο με τον τίτλο «Το τσόφλι»!

Η γραφή της συγγραφέως έχει μια εξαιρετική και συνάμα ιδιαίτερη χροιά, είναι εξόχως περιγραφική και ταυτόχρονα περίτεχνα δομημένη νοηματικά σε σημείο που -και τούτο δεν είναι υπερβολή- μπορεί κανείς να συναντήσει σε μια πρόταση λεπτομερέστατες και ολοζώντανες εικόνες που περιγράφουν ή συνδράμουν τις ιστορίες της. Στο Τσόφλι, ο αναγνώστης θα συναντήσει είκοσι τέσσερα κείμενα σε ζεύγη, ένα μεγαλύτερο σε έκταση κι ένα μικρότερο να το συνοδεύει, τα οποία ως ιστορίες μοιάζουν πως είναι ξεχωριστές μεταξύ τους. Όμως, όταν ο αναγνώστης μελετήσει και την τελευταία θα κατανοήσει πως όλες τους έχουν έναν κοινό παρονομαστή που δεν είναι άλλος από το Χρόνο και το πώς αυτός επηρεάζει ή θα μπορούσε να επηρεάσει τον άνθρωπο ειδικά αν εκείνος είχε την ικανότητα να τον διαχειριστεί ή να ταξιδέψει μέσα σ’ αυτόν!

Οι ήρωες της κάθε ιστορίας έχουν κάτι να πουν και δια της πένας της κυρίας Κοσμοπούλου το λένε με πολύ μεγάλη μαεστρία. Άλλοτε άντρες κι άλλοτε γυναίκες, αναπολούν το παρελθόν, τη ζωή τους ή μια στιγμή από τη ζωή τους, και πίσω από τις λέξεις και τις ιστορίες η συγγραφέας κρύβει πάντοτε μια νοσταλγία για το παρελθόν με τρόπο σχεδόν μαγικό. Η τελευταία ιστορία του βιβλίου κρύβει μέσα της μια μεγάλη αλήθεια, δεν θα διολισθήσω βεβαίως στο λάθος να την αποκαλύψω, η οποία μου φανέρωσε δυο πράγματα, το πρώτο είναι πως η συγγραφέας έχει μια πολύ ιδιαίτερη σχέση με τον Χρόνο, δε θα ήταν υπερβολή ίσως να τη χαρακτήριζα εμμονική, το δεύτερο είναι πως τελικά οι πράξεις μας ως άνθρωποι έρχονται τελικά να κριθούν από τους ίδιους μας τους εαυτούς όταν στο πέρασμα του χρόνου έχουν διυλισθεί κι αποσυντεθεί στα σημαντικά που τις απαρτίζουν. Η κυρία Κοσμοπούλου κάνει αυτό που ο ποιητής προτείνει, απολαμβάνει το ίδιο το ταξίδι κι ας μοιάζει ο προορισμός να απομακρύνεται διαρκώς!

Οι ιστορίες έχουν η καθεμιά τη δική τηςς προσωπικότητα και θα ήταν αδόκιμο να μιλήσουμε είτε για όλες αναλυτικά ή για κάποια από αυτές ξεχωριστά, αν και εκείνη που κάνει την αναδρομή στον παππού και… τις καβάτζες γέμισε το μυαλό μου έντονες εικόνες και το πρόσωπό μου με ένα μεγάλο χαμόγελο. Η Βίκη Κοσμοπούλου με το βιβλίο της «Το τσόφλι» κατάφερε να με βγάλει από την καθημερινότητά μου, να με ταξιδέψει στον όμορφο κόσμο της λογοτεχνίας, να με κάνει να σκεφτώ, να αναπολήσω, να γελάσω και -το κυριότερο ίσως- να θέλω κλείνοντας το βιβλίο να κλείσω τα μάτια μου και να αφήσω τις σκέψεις μου να χαθούν και να περιπλανηθούν στον δικό μου προσωπικό κόσμο, στη δική μου ιστορία στο χρόνο. Αυτό άλλωστε δεν είναι και το βαθύτερο νόημα της λογοτεχνίας;…

 

Περισσότερες λεπτομέρειες για το βιβλίο θα βρείτε εδώ.

 

Ακολουθήστε μας

«Ο Δράκος», της  Καίτης Δροσίνη

«Ο Δράκος», της Καίτης Δροσίνη

γράφει η Βάλια Καραμάνου - Ο Δράκος ζει σ’ ένα παραθαλάσσιο χωριό της Πελοποννήσου, όπου το Φως πλημμυρίζει τα σοκάκια με τις βουκαμβίλιες και τα μικρά γραφικά σπίτια  σκαρφαλώνουν το ένα πάνω στο άλλο. Ένα μέρος παραδεισένιο, όπου νομίζεις πως το Κακό δεν μπορεί να...

Το τρένο των παιδιών, της Βιόλα Αρντόνε

Το τρένο των παιδιών, της Βιόλα Αρντόνε

- γράφει η Λεύκη Σαραντινού - "Μερικές φορές αυτός που σε αφήνει να φύγεις σε αγαπάει περισσότερο από αυτόν που σε κρατάει κοντά του..." Αυτή είναι η φράση η οποία αντιπροσωπεύει εν ολίγοις το νόημα του βιβλίου "Το τρένο των παιδιών" της Ναπολιτάνας λογοτέχνιδας Βιόλα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου Κώστας Θερμογιάννης

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Το τρένο των παιδιών, της Βιόλα Αρντόνε

Το τρένο των παιδιών, της Βιόλα Αρντόνε

- γράφει η Λεύκη Σαραντινού - "Μερικές φορές αυτός που σε αφήνει να φύγεις σε αγαπάει περισσότερο από αυτόν που σε κρατάει κοντά του..." Αυτή είναι η φράση η οποία αντιπροσωπεύει εν ολίγοις το νόημα του βιβλίου "Το τρένο των παιδιών" της Ναπολιτάνας λογοτέχνιδας Βιόλα...

Ο ουρανός που δεν ήθελε να είναι μόνος του, της Ελένης Θεοδοσίου

Ο ουρανός που δεν ήθελε να είναι μόνος του, της Ελένης Θεοδοσίου

Συνήθως όταν διαλέγουμε παραμύθια ψάχνουμε αυτά που έχουν ένα κοινωνικό μήνυμα να περάσουν, αυτά που είναι διασκεδαστικά ή αυτά που κινητοποιούν τις δεξιότητες των παιδιών. Τα τελευταία χρόνια η παιδική λογοτεχνία καταπιάνεται όλο και συχνότερα με πιο «δύσκολες»...

Έγκλημα στον Νείλο, της Agatha Christie

Έγκλημα στον Νείλο, της Agatha Christie

Ο Βέλγος ντετέκτιβ Ηρακλής Πουαρό είναι σε μια κρουαζιέρα στον Νείλο και απολαμβάνει τις ξεναγήσεις στους ναούς και στις παραποτάμιες πόλεις. Όλα κυλάνε υπέροχα όταν η πλούσια κληρονόμος Λινέτ Ρίτζγουεϊ βρίσκεται δολοφονημένη αφήνοντας απαρηγόρητο τον σύζυγό της, με...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου