Το υποσυνείδητο!

12.04.2014

 

Πράξεις αδικαιολόγητες, αισχρές, ακατανόητες,

φόβοι κρυφοί, περίεργοι, υπερβολικοί,

κρύβονται εκεί στο σκοτεινό υποσυνείδητο!

Εξαιτίας των μεταπτώσεων,

βιαζόμουν να τα σβήσω όλα

να μην τα βλέπω, ήμουν ξένος πια

με όλα αυτά τα τραγικά και ανυπόφορα!

Τώρα, πέρασαν τα χρόνια

Ο σκοτεινός θάλαμος δεν έχει φως

αλλά σπρώχνει στο φως

τα στοιβαγμένα, τα παλιά ,

γελοίες επιδείξεις, μεγαλεπήβολες επιδιώξεις!

Κι έρχονται στο φως θεαματικοί καλπασμοί

στα πρωτινά μου χρόνια!

Ανοίγω- κλείνω αθόρυβα τα βλέφαρα

τούτη η κερασιά γέμισε άνθη

Μια διαπίστωση!

Ως του χρόνου

πόσες άλλες εικόνες ,

πόσες σκέψεις και συναισθήματα

θα πάρουν θέση

στο εξαιρετικής πυκνότητας υποσυνείδητο,

που όταν τα συναντά η μνήμη

θα έρχονται μπροστά με αυξημένη παιδικότητα

να δικαιολογήσουν την παρουσία τους!

Επτά Χαϊκου


(Στους αλύτρωτους)
Σφιγμένη καρδιά
Οδυρμοί απωλειών
Φόβος, σκοτεινιά!


Η άνοιξη φευ
Χάνεται τριγύρω μας
Φεύγουν τα πουλιά!


Αδειάζει ο νους
Κι οι καρδιές παγωμένες
Δεν αγαπούν πια!


Μίσος στα μίση
Φονικές επιθέσεις
Κλείνω τα μάτια!


Υποχείρια
Σκοτώσαμε το Θεό
Εκρήξεις παντού!


Φίδια στον κόρφο
Οι εχθροί του λαού μου
Μας θανατώνουν!


Ανάβω κεριά
Η ζωή μας, εν τάφω
Ζω στη μοναξιά!

Ως γυναίκα εγώ!
Έρχονται οι αισθήσεις μου απόψε πάλι
και την καρδιά μου κάνουν να χτυπά
η ψυχή μου αγρυπνά στο μαξιλάρι
των ματιών μου τα βλέφαρα ανοιχτά!

Το χέρι απλώνω και σ’ αγγίζω
παρηγοριά στων ανέμων τη βοή
δυο λόγια μοναχά σου ψιθυρίζω:
Της γυναίκας είν’ αλλιώτικη η ζωή!


Ως γυναίκα εγώ,
Κρουστό στημόνι, χωρίς αναπαμό
Που μέρα –νύχτα υφαίνουν όλοι
κάθε τους σχέδιο, κάθε σκοπό!
Τα βήματά μου, σε τριμμένο γυαλί
Τα όνειρά μου, του «εγώ» μου φωνή!

 

της Άννας Δεληγιάννη Τσιουλπά

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Θα σε περιμένω

Θα σε περιμένω

Στου κόσμου τα τελευταία απομεινάρια  στου Ήλιου την ατελεύτητη σιωπή  τα άστρα αφήνουν χρώματα και σημάδια  να βρίσκεις το δρόμο σ’ άγνωστη εποχή.  Η μέρα που φεύγει όμορφη και σκληρή  το ίδιο θα ‘ναι κι η άλλη που ξεκινάει  ας ήταν μετά τη δύση της ν’ ακουστεί ...

Μπαλάντα μέσα στο Χάος που τραγουδάει

Μπαλάντα μέσα στο Χάος που τραγουδάει

Στου κόσμου τα τελευταία απομεινάρια  στου Ήλιου την ατελεύτητη σιωπή  τα άστρα αφήνουν χρώματα και σημάδια  να βρίσκεις το δρόμο σ’ άγνωστη εποχή.  Η μέρα που φεύγει όμορφη και σκληρή  το ίδιο θα ‘ναι κι η άλλη που ξεκινάει  ας ήταν μετά τη δύση της ν’ ακουστεί ...

Κορίτσια και Άνοιξη

Κορίτσια και Άνοιξη

Απρίλης, Μάης καθοδόν.  Κορίτσια στου έρωτα το ρουν.  Έχουν το ένστικτο των λουλουδιών:  να μην ανθίσουν δε μπορούν.   _ γράφει ο Σπύρος...

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας -Στη μνήμη της συμμαθήτριας Ελένης Μ.-    Γλυκούλα και ονειρική,  οι δυο σε ένα θρανίο.  Δεν ήσουν καν ομηρική,  μα άγγιζες το Θείο.    Δεν ήσουνα του Μενελά*, βασίλισσα της Σπάρτης.  χωριατοπούλα, που γελά  και τη γελάει ο Μάρτης....

Η αρένα

Η αρένα

Είμαστε όλοι σε μια αρένα, όπου τέρατα κάθε λογής ορμάνε. Το κοινό ζητωκραυγάζει με την πρώτη σταγόνα αίματος, με το πρώτο σημάδι ήττας. Κρατώντας ένα μικρό σπαθί τι να καταφέρεις; Εχθροί τέτοιας ρώμης πάντα κερδίζουν. Ποιος ο λόγος να αγωνίζεσαι; Ποιος ο λόγος να...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Η αρένα

Η αρένα

Είμαστε όλοι σε μια αρένα, όπου τέρατα κάθε λογής ορμάνε. Το κοινό ζητωκραυγάζει με την πρώτη σταγόνα αίματος, με το πρώτο σημάδι ήττας. Κρατώντας ένα μικρό σπαθί τι να καταφέρεις; Εχθροί τέτοιας ρώμης πάντα κερδίζουν. Ποιος ο λόγος να αγωνίζεσαι; Ποιος ο λόγος να...

Βαρκάδα

Βαρκάδα

Ξέρεις, μου μοιάζει όλο αυτό σαν βαρκάδα. Στη μέση του σύμπαντος. Κουκίδα ασήμαντη. Να θες να βγεις να ξεσκάσεις. Να πας μια βόλτα στα μαγαζιά. Να μυρίζεις τον αέρα στην Αιόλου, Τα ασβεστωμένα παρτέρια της παλιάς πόλης, Τα πεύκα του Σειχ - Σου, Το μοναστήρι της...

Πεταμένες λέξεις

Πεταμένες λέξεις

Σε μιαν άλλη εποχή, σε ένα παλιό ξεχασμένο βιβλίο, βρέθηκε μια ιστορία. Πεταμένες λέξεις σε σελίδες που ξεθώριασαν βρέθηκε σε ένα κουτί σκονισμένο. Το βρήκες και το σκούπισες, το άνοιξες και το ξεφύλλισες, την σκέφτηκες στο λεπτό.   Όσο Ιστορία μύριζε και το...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Συγχαρητήρια για όλα!!!!Έκρηξη συναισθημάτων που με καθήλωσε!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου