Το χάρισμα της επικοινωνίας

30.09.2020

Διανύει την έκτη δεκαετία της ζωής της. Κάθεται σε μια γωνιά, στην κυριολεξία, για να μην ενοχλεί. Σέβεται τα «θέλω» και τις ανάγκες των άλλων κι όμως…

Πού πήγε η «ικανότητά» της να μπορεί να επικοινωνεί με όλους; Τι έγινε; Γέρασε κι έχασε αυτό το χάρισμα; Μέχρι και με Ρωσοεβραίο κωφό μπόρεσε να «επικοινωνήσει» όταν εργαζόταν. Από παιδί της άρεσε και της αρέσει να μπορεί να συνεννοείται με όλους τους ανθρώπους, από μωρά ημερών μέχρι παππούδια που πλησιάζουν τον αιώνα, από ανθρώπους που έχουν σώας τας φρένας, όπως λένε, μέχρι και ανοιακούς. Και τώρα αδυνατεί να επικοινωνήσει με αυτούς που αγαπά πολύ, που είναι κομμάτι του «είναι» της, κομμάτι της ύπαρξής της. Σαν να εκπέμπουν σε διαφορετικό μήκος κύματος, σαν να χάνονται στο δρόμο τα σήματα, οι λέξεις, τα συναισθήματα…

Η αλήθεια είναι πως είχε έναν μαγικό και μοναδικό τρόπο να εκμαιεύει το χαμόγελο ενός μωρού, το «μυστικό» αυτού που κάθεται κατάμονος στο παγκάκι, το χαμόγελο και το πρόβλημα μαζί τού φίλου ή του γνωστού, ακόμα και του άγνωστου. Δεν δίσταζε να απλώσει το χέρι, να αγγίξει, να πιάσει,  σαν να βλέπει κάποιον πολύ δικό της, έναν ανοιακό και όχι μόνο. Μα η κορωνίδα όλων ήταν και είναι η αγκαλιά των παιδιών με τα οποία συναναστρέφεται, άλλοτε βοηθώντας τα στα μαθήματα ή και στα πρώτα τους καρδιοχτύπια· στις ελεύθερες ώρες της, όταν ήταν νέα και πριν αποκτήσει δική της οικογένεια, βοηθούσε παιδιά του δημοτικού στην μελέτη και προετοιμασία για το σχολείο.

Τώρα έχει κλειστεί στο εαυτό της. Τον μαστιγώνει γιατί πιστεύει πως το λάθος είναι δικό της. Όσο κι αν προσπαθεί, καταλαβαίνει πως δεν υπάρχει σημείο επαφής. Σαν να είναι μια ξένη ή ακόμα, εκείνη που τους έχει κάνει το μεγαλύτερο κακό. Και δεν μιλά σε κανένα. Όλο αυτό το κρατά για τον εαυτό της. Δεν θέλει να στενοχωρήσει κανέναν. Δεν θέλει να γίνεται βάρος σε κανέναν. Κι αν τύχει και συναντηθεί με κάποιον γνωστό ή φίλο ή και ξένο, φορά το πλατύ της χαμόγελο, που βγαίνει από τα σωθικά της, και ξεγελά και τον εαυτό της πως όλα είναι ρόδινα, όλα βαίνουν καλώς, όπως έλεγε παλιά… Και περιμένει σε μια ακρούλα, απόμερα, μέσα στο ίδιο της το σπίτι, να της κάνουν ένα νεύμα, να της ρίξουν ένα αγαπησιάρικο βλέμμα, για να απλώσει τα χέρια της, την ψυχή της, στα πόδια τους.

Κάθε που συνειδητοποιεί την απέραντη μοναξιά της, προστρέχει σ’ εκείνους που την αγάπησαν χωρίς αντάλλαγμα, που όμως δεν είναι πια μαζί της. Μιλά στις φωτογραφίες τους και ζητά την συμβουλή και την συμπαράστασή τους· άδικος κόπος και το ξέρει.

Πολλά τα προβλήματα, τόσο στον δικό της μικρόκοσμο, μα πιότερο στην οικουμένη ολάκερη. Κάτι οι πολιτικο-οικονομικές καταστάσεις, λίγο η ανασφάλεια και η ανεργία, ήρθε και το πλήγμα του κορωνοϊού με τις απαγορεύσεις, να το χάσμα της επικοινωνίας που τείνει να γίνει μεγαλύτερο. Όταν βλέπει γύρω-τριγύρω την δυστυχία και πλακώνεται η ψυχή της, πού να επικεντρωθεί στο γιατί την αρνούνται οι δικοί της άνθρωποι; Αφού δεν μπορεί ν’ αγκαλιάσει όλον τον κόσμο και προπάντων όλα αυτά τα παιδιά που σφαγιάζονται. Αφού δεν μπορεί να προστατέψει όλους αυτούς τους ανήμπορους που πασχίζουν για ένα καλύτερο αύριο, που έχουν διωχθεί από τις οικογένειες, τις χώρες και τις ζωές τους μέχρι πριν λίγο, τι την νοιάζει αν την κοιτούν με «μισό μάτι»; Μπορεί να μην είχε και ποτέ αυτό το «χάρισμα» της επικοινωνίας και ήταν μια φούσκα που έσπασε στον δυνατό αγέρα της ζωής. 

Πόσο θα ήθελε να μπορούσε να πατήσει ένα κουμπί, να συνετίσει όλους αυτούς τους «μεγάλους» που πλουτίζουν από τους πολέμους και να σταματήσουν να ξεσπιτώνονται οικογένειες ολόκληρες ή και μέλη που απέμειναν… Πόσο θα ήθελε να βλέπει χαμογελαστά πρόσωπα και ειδικά των παιδιών όλου του κόσμου… 

Τότε και μόνο τότε θα παραδεχόταν πως μπορεί και να είχε και να εξακολουθεί να έχει το «χάρισμα»…

_

γράφει η Αθηνά Μαραβέγια

Ακολουθήστε μας

Άνιση αντιπαλότητα

Άνιση αντιπαλότητα

Ήταν η δεύτερη γάτα που μου σκότωναν μέσα σε ελάχιστους μήνες. Και δεν ήταν από κάποια δικαιολογημένη αφορμή που να μπορούν να την επικαλεστούν. Ήταν η χαρά τους να σου προκαλούν στενοχώρια και να σε φέρνουν σε δύσκολη θέση. Ακόμη κι αυτοί που φαίνονταν αμέτοχοι όταν...

Σαπουνόφουσκες

Σαπουνόφουσκες

ΣΑΠΟΥΝΟΦΟΥΣΚΕΣ επώδυνος αποχωρισμός στον πεζόδρομο Έζησα τα πέντε πρώτα χρόνια της ζωής μου στον πεζόδρομο, στον οποίο βρισκόταν το προποτζίδικο του παππού και της γιαγιάς μου. Από πάνω ήταν το σπίτι μας.  Ήταν ένας ήσυχος πεζόδρομος μέσα στη μεγαλούπολη. Αν κάποιος...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη - Το αμφιθέατρο είναι τεράστιο. Ανεβαίνω τα σκαλιά προσπαθώντας να επιλέξω που θέλω να καθίσω σήμερα. Διαλέγω ένα από αυτά στην tρίτη σειρά από το τέλος. Όσο πιο ψηλά τόσο πιο μακριά από τα μάτια του καθηγητή. Εισαγωγή στη μυθολογία στις 8...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το φλερτ

Το φλερτ

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Μόλις ήρθε το μήνυμα από το αγόρι της. Περιχαρής πληκτρολόγησε την απάντηση αγάπης. Όλα ήταν τόσο αυτοματοποιημένα πλέον. Η αγάπη μπορούσε να βρει καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να γίνει story...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου