Κάποτε έναν ανθρωπάκο ζωγράφισα,

όχι τυχαία
με ανοιχτά χέρια,
ξυπόλυτο,
γυμνό,
με μια κόκκινη λεπτή γραμμή για στόμα
να με θυμηθεί στην δύσκολη ώρα,
με μια λέξη, με μια σκούντημα να μου λέει:
"Έλα φίλε μου, προχώρα!"

Και τώρα,
σαν κάποτε παιδάκι 
αυτή την κόκκινη λεπτή γραμμή στο στόμα 
προσπαθώ να ζωγραφίζω... ακόμα...

 

_

γράφει η Teuta Sadiku

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!