Το χώμα

6.03.2013

Το χώμα.

Το χώμα μύρισα, το φίλησα, γεύτηκα τις φωνές του στη σκέψη μου

Ευγνώμων καθώς ήμουν, μοιράστηκα μαζί του τη γλώσσα μου, τις σκέψεις μου, τις θείες επικλήσεις μου

Μα να σου που σηκώθηκα, το πάτησα, απομακρύνθηκα από τη μήτρα της φύσης που με έθρεψε

Ήμουν ψηλά, δεν ήταν πια φρέσκο, η απόσταση φάνηκε αλλιώτικη, το ρώτησα ένα μεγάλο ΓΙΑΤΙ.

Δεν ήταν πια το ίδιο ή αυτό που με μεγάλωσαν να ξέρω, άνυδρο, ξερό, φερμένο από αλλού λες και ήταν

Κοίταξα τον ήλιο, φωτεινός και ισχυρός με καλούσε κοντά του, η φωνή του κατέκλυσε το είναι μου

Ήξερα για θάλασσες και φουρτούνες μόνο που ποτέ δεν είχα δει, το χώμα φτιαγμένο από πέτρα πια το ζητούσε

Το μπλε τ’ ουρανού προσπάθησα να αγγίξω, να το γυρίσω ανάποδα, να γίνει το χώμα ύδωρ

Στις μύτες σηκώθηκα για να το φτάσω μα φοβήθηκα μήπως πέσω και στα σκληρά χτυπήσω

Εκεί που κάποτε τα μαλλιά μου χάιδευε κι έλεγε να κάτσω πλάι του σε μαξιλάρια πράσινα και εύφορα

Και να που έπεσα, με το κεφάλι πληγωμένο, οι φωνές ξεθυμιασμένες ακόμα, με καλούσαν με λέξεις ίδιες

Όμως σηκώθηκα, το αίμα σκούπισα, τον ήλιο κοίταξα κι ήταν ο ίδιος που με κυρίευσε

Εκείνος έγειρε και λίγη δροσιά με τη σκιά του μου πρόσφερε και με νερό την πληγή μου καθάρισε

Το χώμα κάλυψε, το λαιμό μου άγγιξε, μα εγώ είχα σηκωθεί ξανά και το νερό σωτήρας σαν φαινόταν, απ’ την πληγή μου αντάλλαγμα έλεγε πως ζητούσε

Η δίψα μου πάλευε με τις φουρτούνες, μαινόμενες δεν με άφηναν να πιω, σηκώθηκα στις μύτες κι έλεγα να βγω απ’ το αδιέξοδο

Τη φωτεινή πύρινη σφαίρα ίσα που την διέκρινες, ο πνιγμός μου δεν θα με έστελνε εκεί που οι Θεοί πιστεύουν

Σειρήνες μου έταζαν πως το νερό θα έπιναν γλυκά,  μ’ ένα κατεστραμμένο έδαφος, πνιγμένο, νεκρό, αφυδατωμένο

Μα τη ζωή μου θα σωζα με μόνο τίμημα τη συννεφιά, την αχνοδιάκριτη μορφή του ήλιου.

Κι εγώ αρνήθηκα ελπίζοντας σ’ ένα ουρανό που σε τυφλώνει, σε ματώνει, παραμένοντας σε μια αναμονή φωτός

Το νερό απόμεινε σαστισμένο, δίχως τις φουρτούνες του, να απορεί για το λόγο της ύπαρξής του

Μόνο του σαν έμεινε, στον ουρανό επέστρεψε.

Κι ο ήλιος βγήκε πάλι, στην σφαιρική του εκδοχή, εκτεθειμένος.

Ο κύριος Παραλαμάς ανοίγει την καρδιά του και μας λέει για το δημιούργημά του:

“Το ποίημα θα το χαρακτήριζα όχι ως ποίημα αλλά ως συναίσθημα και μάλιστα παρθενικό. Ένιωσα πως μόνο πως μέσα από εικόνες που χαρακτηρίζονται για την παρθενικότητά τους θα μπορούσα να αποδώσω αυτό που με είχε γεμίσει απροσδόκητα εκείνο το βράδυ. Αποφεύγω τον χαρακτηρισμό ποίημα αλλά συναίσθημα. Λέξεις μπλεγμένες μεταξύ τους αποτελούν ένα και μόνο συναίσθημα που βρίσκει έδαφος σε πρωτογενείς στοιχεία που συνθέτουν τον κύκλο της ζωής. Τον περιγράφουν από την αρχή έως το τέλος, απόλυτα, αμείλικτα, ξεκάθαρα. Έτσι αντιλήφθηκα το παρόν μου, το παρόν όσων υποφέρουν, όσων έχουν χάσει το δρόμο τους. Απομακρυσμένος από τη Φύση, ένιωσα να επανέλθω σε αυτή, συνδέοντας την πραγματικότητά της με την πραγματικότητα των ονείρων και των ελπίδων μας. Να ευχαριστήσω τον Κώστα Θερμογιάννη για την ευκαιρία αυτή και καλή συνέχεια στην εξαιρετική προσπάθεια όλης της ομάδας που αγαπάει να νιώθει και να εκφράζεται.”

Ο Στέλιος Παρλαμάς γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης και είναι μεταπτυχιακός φοιτητής στον τομέα της Τουρκολογίας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης. Διατηρεί χρονολόγιο στο facebook (https://www.facebook.com/stelios.parlamas) και το ιστολόγιο Μαβιά Κουφεταρία.

Ακολουθήστε μας

Θα σε περιμένω

Θα σε περιμένω

Στου κόσμου τα τελευταία απομεινάρια  στου Ήλιου την ατελεύτητη σιωπή  τα άστρα αφήνουν χρώματα και σημάδια  να βρίσκεις το δρόμο σ’ άγνωστη εποχή.  Η μέρα που φεύγει όμορφη και σκληρή  το ίδιο θα ‘ναι κι η άλλη που ξεκινάει  ας ήταν μετά τη δύση της ν’ ακουστεί ...

Μπαλάντα μέσα στο Χάος που τραγουδάει

Μπαλάντα μέσα στο Χάος που τραγουδάει

Στου κόσμου τα τελευταία απομεινάρια  στου Ήλιου την ατελεύτητη σιωπή  τα άστρα αφήνουν χρώματα και σημάδια  να βρίσκεις το δρόμο σ’ άγνωστη εποχή.  Η μέρα που φεύγει όμορφη και σκληρή  το ίδιο θα ‘ναι κι η άλλη που ξεκινάει  ας ήταν μετά τη δύση της ν’ ακουστεί ...

Κορίτσια και Άνοιξη

Κορίτσια και Άνοιξη

Απρίλης, Μάης καθοδόν.  Κορίτσια στου έρωτα το ρουν.  Έχουν το ένστικτο των λουλουδιών:  να μην ανθίσουν δε μπορούν.   _ γράφει ο Σπύρος...

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας -Στη μνήμη της συμμαθήτριας Ελένης Μ.-    Γλυκούλα και ονειρική,  οι δυο σε ένα θρανίο.  Δεν ήσουν καν ομηρική,  μα άγγιζες το Θείο.    Δεν ήσουνα του Μενελά*, βασίλισσα της Σπάρτης.  χωριατοπούλα, που γελά  και τη γελάει ο Μάρτης....

Η αρένα

Η αρένα

Είμαστε όλοι σε μια αρένα, όπου τέρατα κάθε λογής ορμάνε. Το κοινό ζητωκραυγάζει με την πρώτη σταγόνα αίματος, με το πρώτο σημάδι ήττας. Κρατώντας ένα μικρό σπαθί τι να καταφέρεις; Εχθροί τέτοιας ρώμης πάντα κερδίζουν. Ποιος ο λόγος να αγωνίζεσαι; Ποιος ο λόγος να...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Η αρένα

Η αρένα

Είμαστε όλοι σε μια αρένα, όπου τέρατα κάθε λογής ορμάνε. Το κοινό ζητωκραυγάζει με την πρώτη σταγόνα αίματος, με το πρώτο σημάδι ήττας. Κρατώντας ένα μικρό σπαθί τι να καταφέρεις; Εχθροί τέτοιας ρώμης πάντα κερδίζουν. Ποιος ο λόγος να αγωνίζεσαι; Ποιος ο λόγος να...

Βαρκάδα

Βαρκάδα

Ξέρεις, μου μοιάζει όλο αυτό σαν βαρκάδα. Στη μέση του σύμπαντος. Κουκίδα ασήμαντη. Να θες να βγεις να ξεσκάσεις. Να πας μια βόλτα στα μαγαζιά. Να μυρίζεις τον αέρα στην Αιόλου, Τα ασβεστωμένα παρτέρια της παλιάς πόλης, Τα πεύκα του Σειχ - Σου, Το μοναστήρι της...

Πεταμένες λέξεις

Πεταμένες λέξεις

Σε μιαν άλλη εποχή, σε ένα παλιό ξεχασμένο βιβλίο, βρέθηκε μια ιστορία. Πεταμένες λέξεις σε σελίδες που ξεθώριασαν βρέθηκε σε ένα κουτί σκονισμένο. Το βρήκες και το σκούπισες, το άνοιξες και το ξεφύλλισες, την σκέφτηκες στο λεπτό.   Όσο Ιστορία μύριζε και το...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Στέλιος Παρλαμάς

    Κώστα σε ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου για την προτίμησή σου σε αυτό το ποίημα. Εξαιρετική προσπάθεια, εξαιρετικό αποτέλεσμα. Άλλωστε εκτιμάμε εσένα προσωπικά και τις σκέψεις σου εδώ και καιρό.. Όπως σωστά αναφέρεται και στο http://www.lifebookmarks.net, μια επίσκεψη στο ιστολόγιο του Κώστα αποδεικνύει στην πράξη πλέον όλες αυτές τις εγκωμιαστικές και αληθινές συνάμα κουβέντες που άρχισαν να αποτυπώνονται και εδώ. Καλή συνέχεια στο έργο σου Κώστα..!

    Απάντηση
    • Κώστας Θερμογιάννης

      Στέλιο, εγώ σε ευχαριστώ και για τα καλά σου λόγια που με κάνουν και αισθάνομαι άβολα αλλά περισσότερο για τη συμμετοχή και το ωραίο σου δημιούργημα. Συνέχισε να μας δίνεις τέτοια ωραία δείγματα γραφής.

      Απάντηση
  2. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΠΑΠΑΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ

    Ειλικρινά σας λέγω ότι τούτο το”συναίσθημα” όπως το χαρακτηρίζει ο κύριος Παρλαμάς, είναι το βαθύτερο, ισχυρότερο, και συγκλονιστικότερο “συναίσθημα” από όσα έχω βιώσει τελευταία διαβάζοντας το «Το χώμα» που παρουσιάζεται εδώ. Ας μην μιλήσω δε για την μουσική από το Lacrimosa που το συνοδεύει.

    Υ.Γ Ήθελα με την ευκαιρία να ρωτήσω αν ο κύριος Στέλιος Παρλαμάς έχει καμιά συγγένεια με τον σπουδαίο Μενέλαο Παρλαμά του οποίου ένα του βιβλίο το οποίο έχω αγαπήσει πολύ το: “ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ” έχω τώρα εδώ μπροστά μου. Υπήρξε δε ο αγαπημένος καθηγητής της συζύγου μου στο Γυμνάσιο στο Ηράκλειο Κρήτης. Μαθαίνανε Ελληνικά τότε στα χέρια του τα παιδιά.

    Απάντηση
  3. Στέλιος Παρλαμάς

    Κύριε Παπαχαραλάμπους σας ευχαριστώ θερμά για το σχόλιό σας. Με συγκινείτε. Όσο για τη συγγένεια με τον ”μεγάλο” Μενέλαο Παρλαμά, ο παππούς μου κάποτε μου είπε πως υπάρχει μια μακρινή συγγένεια, πως δεν πρόκειται για απλή συνωνυμία, ωστόσο -μεγαλωμένος σε χωριό ο παππούς- δεν έδινε και ιδιαίτερη σημασία στο ενδιαφέρον μου αυτό! Θα ήθελα να μάθω πάντως γι’ αυτό κάποια στιγμή γιατί με έχουν ρωτήσει πολλές φορές το ίδιο πράγμα και δεν ξέρω τι να απαντήσω..!

    Σας ευχαριστώ που κάνατε τον κόπο να πείτε δυο λόγια για την ανάρτηση αυτή. Να είστε καλά.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου