Τρίτη

24.05.2016

post-it-note

Η Μαίρη πάλι άφησε τα αποτσίγαρα στο τασάκι και το τασάκι στον κοινόχρηστο χώρο. Πάμε ξανά: η Μαίρη δεν άδειασε το γεμάτο κωλοτασάκι της και το πρωί βρωμούσε τόσο πολύ το καθιστικό που σηκώθηκα κι έφυγα χωρίς καφέ. Bad Mary. H Μαίρη είναι η κακή συγκάτοικος.

Η Μαίρη είναι η καλή, πολύ καλή συγκάτοικος, άλλη στη θέση της θα τα είχε παίξει μαζί μου. Ο Τζακ Τόρανς του Κιούμπρικ ωχριά μπροστά μου αυτές τις μέρες… «Heeeere’s Johnny!»

Το κρουασάν είναι όπως κάθε κρουασάν συνοικιακού φούρνου με ευγενικές, απρόσωπες πωλήτριες και ο καφές καλούτσικος. Οι πωλήτριες έχουν σχεδόν όλες τατουάζ κι εγώ τα νεύρα μου και είναι Τρίτη, δουλειά ως τις 7. Χαμένη μέρα. Καταπίνω...

Γιατί δεν φεύγει;; τί είναι;

Μα τω Θεώ, παράνοια! Τα έχω όλα λυμένα. Δεν μου λείπεις και μετά πραγματικά είσαι παντού. Γίνομαι έξαλλη και τα βάζω κάτω κι έχω παντού δίκιο και όλα είναι μια χαρά για λίγο. Αλλά δεν είναι για σένα. Όχι για εσένα εσένα, εκεί μέσα. Είναι όλα σωστά και δίκαια για αυτόν που γνωρίζουν οι άλλοι, όχι εγώ.

Πες μου γιατί συμβαίνει.

Αυτό παθαίνεις; Γι' αυτό φέρεσαι αλλόκοτα; Αυτό προσπαθείς; Αυτός είναι ο δικός σου τρόπος να μας κλωτσάς να μην υπάρχουμε;

Πώς μπορείς να μη μ' αγγίζεις;

Είναι σαν να είμαι κομμένη στα δύο, σαν να γέρνω μόνιμα προς τα εκεί που υπάρχεις.

Σαν να είσαι όλα τα πρόσωπα που έχουν ουσία σε ένα.

Ζω, δουλεύω, υπάρχω, γελάω, βγαίνω και μετά λείπει το «σπίτι». Πώς γίνεται;

Φοβάμαι.

Τί είναι αυτό;;

Α, είμαι εξαιρετικά ευγενική εκ φύσεως. Αυτό εννοείτε, αγαπητέ προϊστάμενε; Βεβαίως και έχω μείνει ήδη περισσότερο από ό,τι θα έπρεπε, μην ανησυχείτε, έχω μέσον, ευχαριστώ για το ενδιαφέρον. Άλλη μια φορά. Παράτα με!

Η καλή μου η Μαίρη έχει κατεβάσει το τελευταίο επεισόδιο που θα νεκρώσει το μυαλό μου για όσο κρατούν οι ίντριγκες και οι υπότιτλοι. Μουσική και ανοιχτό παράθυρο… Το κομμάτι που άκουσες τυχαία και τόσο αλλόκοτο για σένα, άνοιξες το shazam και το’ ψαχνες, το έστειλες και πεθάναμε στο γέλιο…

Η τέλεια ευκαιρία σου να τρυπώσεις εκεί που αφωνούν τα φύγε μου. Δεν πήρες ποτέ τηλέφωνο, θεωρώντας ότι ήξερες τί θα σου έλεγα.

Οκ, μην μπεις καν στον κόπο ποτέ ξανά.

Τελειώσαμε. Όχι, γιατί το βάζεις στα πόδια. Συνέχεια.

Τελειώσαμε γιατί δεν υπάρχω. Καιρό τώρα. Δεν χωράω.

Σου έλεγα ότι δεν μπορώ να μιλήσω γιατί δεν ήμουν καλά κι απλά, το άφηνες. Δεν δίνεις. Δεν σε νοιάζει. Ανοίχτηκα. Ξανά και ξανά. Τίποτα.

Η σχέση μας ήταν δώρο, είχες πει. Σου ζέσταινε κάθε ακρούλα. Γιατί; Το πάθος, οι στιγμές μας, το ξημέρωμα που θα μας έβρισκε μαζί. Τίποτα.

Πες μου ότι βιάστηκα. Κουκούλωσέ τα πάλι. Βάλε το κεφάλι στην άμμο. Χωρίς εμένα.

Τα pοsts σου με κάνουν απλά να αναρωτιέμαι:

«η λέξη "δίνομαι", θα έπρεπε να συνοδεύεται απαραίτητα και από έναν αστερίσκο που θα υποδηλώνει και θα παρaπέμπει στη λέξη "μάταιο". Έτσι, καλού - κακού.

υ.γ.: αν και εφόσον δίνεσαι. αληθινά.»

Σοβαρά τώρα; Εκτός αν η εμπειρία σου είναι εξ ακοής.

Θυμάσαι τότε που ήταν όλα στο φουλ; Πόσο λίγο καιρό πριν... Το άφησες και πάει. Δεν υπάρχει τίποτα, ξενέρα, τίποτα.

Να είσαι καλά. Δεν με νοιάζει αν με σβήσεις από το facebook, πότε ήταν απειλή αυτό, αλήθεια; Δεν με νοιάζει παρά το ότι δεν άφησες τίποτα όρθιο. Εσύ, εσύ κι εσύ. Κάνετε καλή παρέα, συνεχίστε έτσι.

 

Η Μαίρη ανοίγει την πόρτα και μια αγκαλιά τεράστια. Μια από αυτές τις μέρες θα πρέπει να παραδεχτώ δημόσια πως μερικοί άνθρωποι στη ζωή μας είναι δώρο Θεού. Και ας γεμίζουν ασφυκτικά με καπνό το δωμάτιο ως απάνω…

Θα τη βρω τη λύση. Κάπου εκεί που πέφτουν οι τίτλοι τέλους.

 

_

γράφει η Ρέα Ζαχαριά

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Σαπουνόφουσκες

Σαπουνόφουσκες

ΣΑΠΟΥΝΟΦΟΥΣΚΕΣ επώδυνος αποχωρισμός στον πεζόδρομο Έζησα τα πέντε πρώτα χρόνια της ζωής μου στον πεζόδρομο, στον οποίο βρισκόταν το προποτζίδικο του παππού και της γιαγιάς μου. Από πάνω ήταν το σπίτι μας.  Ήταν ένας ήσυχος πεζόδρομος μέσα στη μεγαλούπολη. Αν κάποιος...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη - Το αμφιθέατρο είναι τεράστιο. Ανεβαίνω τα σκαλιά προσπαθώντας να επιλέξω που θέλω να καθίσω σήμερα. Διαλέγω ένα από αυτά στην tρίτη σειρά από το τέλος. Όσο πιο ψηλά τόσο πιο μακριά από τα μάτια του καθηγητή. Εισαγωγή στη μυθολογία στις 8...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το φλερτ

Το φλερτ

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Μόλις ήρθε το μήνυμα από το αγόρι της. Περιχαρής πληκτρολόγησε την απάντηση αγάπης. Όλα ήταν τόσο αυτοματοποιημένα πλέον. Η αγάπη μπορούσε να βρει καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να γίνει story...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Το φλερτ

Το φλερτ

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Μόλις ήρθε το μήνυμα από το αγόρι της. Περιχαρής πληκτρολόγησε την απάντηση αγάπης. Όλα ήταν τόσο αυτοματοποιημένα πλέον. Η αγάπη μπορούσε να βρει καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να γίνει story...

Ανώνυμος τόπος

Ανώνυμος τόπος

Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ σε αυτήν την παραλία να κοιτάζω τους γλάρους και να γεύομαι την μεθυστική αλμύρα της ατίθασης θάλασσας, το μόνο που επιθυμώ είναι να παραμείνω σε αυτόν τον αλλόκοτο τόπο που μου μιλά μέσα από τα τοπία του. Πριν λίγο τα χέρια μου άγγιξαν τα...

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

14 σχόλια

14 Σχόλια

  1. Δημήτρης Π. Μποσκαίνος

    πολύ καλό κι αληθινό

    Απάντηση
  2. Pola Vakirli

    Πρόσωπα, αξίες και συναισθήματα όλα χαμένα στο σήμερα!!!! Πολύ καλά γραμμένο!!!

    Απάντηση
  3. Σοφία Ντούπη

    Πολύ ωραίο μπράβο σας!!!

    Απάντηση
  4. Rea Zacharia

    Σας ευχαριστώ το ίδιο πολύ. Η “Τρίτη” φαίνεται να βρήκε τους παραλήπτες της 🙂

    Απάντηση
  5. Rea Zacharia

    …χαμένα που βρίσικουν τελικά το δρόμο τους, όπως όλοι μας, εύχομαι. Να είστε καλά, ευχαριστώ πολύ!

    Απάντηση
  6. Rea Zacharia

    Ο Maurice Blanchot έλεγε πως για να γράψεις χρειάζεται να έχεις ήδη γράψει. Το ίδιο, αλλιώς: γράφω για να μπορώ να πω και έτσι να μπορώ να γράψω. Χωρίς εσένα και τοβιβλίο.net, Μάχη, θα έμεναν λέξεις…

    Απάντηση
  7. Rea Zacharia

    Σοφία, ευχαριστώ πολύ. Στους τίτλους τέλους όλες οι “αγκαλιές” μετράνε…

    Απάντηση
  8. Ειρηνη

    Η γυναίκα είναι λατρεία ❤
    Τέλειο!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου